PG 6, col. 29
Bonas erat; bono autem nulla unquam ulla de re Α genita mundus continebat, idcirco erat adhuc dis-
incommodi, quod mundus sit creatus, Deus vero
sempiternus, nec proinde id quod esse incepit,
rterni imago esse possit. Huic incommodo sic oc-
currit Plato, pa 1052 : Ὠς δὲ κινηθὲν τε αὐτὸ καὶ
ζῶν ἐνενόησε τῶν ἀϊδίων θεῶν γεγονὸς ἄγαλμα ὁ
γεννήσας πατὴρ, ἠγάσθη τε, καὶ εὐφρανθεὶς, ἔτι
δὴ μοὶλλον ὅμοιον πρὸς τὸ παράδειγμα ἐπενόησεν
ἀπεργάσασθαι. Καθάπερ οὖν αὐτὸ τυγχάνει ζῶον
ἀϊδιον, καὶ τόδε τὸ πᾶν οὕτως είς δύναμιν ἐπεχεί-
ρησε τοιοῦτον ἀποτελεῖψ ἡ μὲν οὖν ζώου φύσις
ἐτύγχανεν οὖσα αἰώνιος, καὶ τοῦτο μὲν δὴ τῷ γενο
νητῷ παντελῶς προσάπτειν οὐκ ἦν δυνατόν’ εἰκόνα δ’
ἐπινοεῖ κινητήν τινα αἰῶνος ποιῆσαι, καὶ διακο-
σμῶν ἅμα οὐρανὸν, ποιεί μένοντος αἰῶνος ὲν ενι
κατ’ ἀριθαόν ἰοῦσαν αἰώνιον εἰκόνα, τοῦτον ὃν δὴ
χρόνον ὠνυμακαμεν. «Postquam igitur moveri et
vivere animadvertit creatum illud deorum immor—
talium simulacrum is qui genuit Pater, admiratus
ac oblectatus est, magisque exemplari simile perii-
cere cogitavit. Quemadmodum ergo ipsum exem-
plar est animal sempiternum, ita etiam hoc univer-
sum tale, quantum fieri poterat, perficere instituit.
Ac animalis quidem natura erat aeterna; id autem
rei creata: omnino aliingi non poterat. Quamobrem
excogitat mobilem quamdam aeternitatis. imagi-
nem ; et dum cmlum exornat, aeternitatis in uno ρ qui legerit intelligere non possit : sic autem ha
permanentis aeternam imaginem numero progre-
dientem creat; quam tempus vocavimus. ι Ει non
multo post: Χρόνος δ’ οὖν μετ’ οὐρανοῦ γέγονεν,
ἵνα ἅμα γεννηθέντες, ἅμα καὶ λυθῶσιν, ἄν ποτε
λύσις τις αὐτῶν γένηται, καὶ κατά τὸ παράδειγμα
τῆς αἰωνίου φύσεως· ἵν’ ὡς ὁμοιότατος αὑτῷ κατά
δύναμιν Τὸ μὲν γὰρ δὴ παράδειγμα, πάντα
animi ἐστιν δν· ὁ δ’ αὖ διὰ τέλους τὸν ᾶπαντα χρό-
νον γεγονώς τε καὶ ὢν καὶ ὲσόμενός ἐστι μό-
νος. ι Tempus ergo simul cum coelo creatum est,
at simul genita simul dissolvantur, si qua eorum
aliquando futura sit dissolutio; tum etiam ut
aeterna: natura: exemplari, quantum fieri potest,
quam simillimus sit mundus. Nam exemplar per
omnem est aeternitatem; mundus vero per omne θ
tempus solus fuit, est et erit.»
Sic creato tempore ut mundus perfectissimo et
intelligibili animali simillimus, naturam arternam
imitaretur; haec tamen similitudo, Platone judice,
inchoata et manca exstitisset, nisi quot animalium
species ideis aeterni animalis obversantur, totidem
in mundo creatte fuissent. Sic rem exponit : Τῷ δὲ
μήπω τά πάντα ζῶα ἐντὸς αὑτοῦ γεγενημένα περι-
ειληφέναι, ταύτῃ ἔτι εἶχεν ἀνομοίως. Τοῦτο δὴ τὸ
κατάλοιπον ἀπειργάζετο αὑτοῦ πρὸς τὴν τοῦ παρα-
δείγματος ἀποτυπούμενος φύσινυ ᾗπερ οὖν νοῦς ἐνού-
σας ἰδέας τῷ ὅέστι ζῶον, οἶαί τε ἔνεισι καὶ ὅσαι καθ-
δρᾷ, τοιαύτας καὶ τοσαύτας διενοήθη δεῖν καὶ τάδε
σχεῖν. ι Sed quia nondum omnia animalia intra se
incommodi, quod mundus sit creatus, Deus vero
sempiternus, nec proinde id quod esse incepit,
rterni imago esse possit. Huic incommodo sic oc-
currit Plato, pa 1052 : Ὠς δὲ κινηθὲν τε αὐτὸ καὶ
ζῶν ἐνενόησε τῶν ἀϊδίων θεῶν γεγονὸς ἄγαλμα ὁ
γεννήσας πατὴρ, ἠγάσθη τε, καὶ εὐφρανθεὶς, ἔτι
δὴ μοὶλλον ὅμοιον πρὸς τὸ παράδειγμα ἐπενόησεν
ἀπεργάσασθαι. Καθάπερ οὖν αὐτὸ τυγχάνει ζῶον
ἀϊδιον, καὶ τόδε τὸ πᾶν οὕτως είς δύναμιν ἐπεχεί-
ρησε τοιοῦτον ἀποτελεῖψ ἡ μὲν οὖν ζώου φύσις
ἐτύγχανεν οὖσα αἰώνιος, καὶ τοῦτο μὲν δὴ τῷ γενο
νητῷ παντελῶς προσάπτειν οὐκ ἦν δυνατόν’ εἰκόνα δ’
ἐπινοεῖ κινητήν τινα αἰῶνος ποιῆσαι, καὶ διακο-
σμῶν ἅμα οὐρανὸν, ποιεί μένοντος αἰῶνος ὲν ενι
κατ’ ἀριθαόν ἰοῦσαν αἰώνιον εἰκόνα, τοῦτον ὃν δὴ
χρόνον ὠνυμακαμεν. «Postquam igitur moveri et
vivere animadvertit creatum illud deorum immor—
talium simulacrum is qui genuit Pater, admiratus
ac oblectatus est, magisque exemplari simile perii-
cere cogitavit. Quemadmodum ergo ipsum exem-
plar est animal sempiternum, ita etiam hoc univer-
sum tale, quantum fieri poterat, perficere instituit.
Ac animalis quidem natura erat aeterna; id autem
rei creata: omnino aliingi non poterat. Quamobrem
excogitat mobilem quamdam aeternitatis. imagi-
nem ; et dum cmlum exornat, aeternitatis in uno ρ qui legerit intelligere non possit : sic autem ha
permanentis aeternam imaginem numero progre-
dientem creat; quam tempus vocavimus. ι Ει non
multo post: Χρόνος δ’ οὖν μετ’ οὐρανοῦ γέγονεν,
ἵνα ἅμα γεννηθέντες, ἅμα καὶ λυθῶσιν, ἄν ποτε
λύσις τις αὐτῶν γένηται, καὶ κατά τὸ παράδειγμα
τῆς αἰωνίου φύσεως· ἵν’ ὡς ὁμοιότατος αὑτῷ κατά
δύναμιν Τὸ μὲν γὰρ δὴ παράδειγμα, πάντα
animi ἐστιν δν· ὁ δ’ αὖ διὰ τέλους τὸν ᾶπαντα χρό-
νον γεγονώς τε καὶ ὢν καὶ ὲσόμενός ἐστι μό-
νος. ι Tempus ergo simul cum coelo creatum est,
at simul genita simul dissolvantur, si qua eorum
aliquando futura sit dissolutio; tum etiam ut
aeterna: natura: exemplari, quantum fieri potest,
quam simillimus sit mundus. Nam exemplar per
omnem est aeternitatem; mundus vero per omne θ
tempus solus fuit, est et erit.»
Sic creato tempore ut mundus perfectissimo et
intelligibili animali simillimus, naturam arternam
imitaretur; haec tamen similitudo, Platone judice,
inchoata et manca exstitisset, nisi quot animalium
species ideis aeterni animalis obversantur, totidem
in mundo creatte fuissent. Sic rem exponit : Τῷ δὲ
μήπω τά πάντα ζῶα ἐντὸς αὑτοῦ γεγενημένα περι-
ειληφέναι, ταύτῃ ἔτι εἶχεν ἀνομοίως. Τοῦτο δὴ τὸ
κατάλοιπον ἀπειργάζετο αὑτοῦ πρὸς τὴν τοῦ παρα-
δείγματος ἀποτυπούμενος φύσινυ ᾗπερ οὖν νοῦς ἐνού-
σας ἰδέας τῷ ὅέστι ζῶον, οἶαί τε ἔνεισι καὶ ὅσαι καθ-
δρᾷ, τοιαύτας καὶ τοσαύτας διενοήθη δεῖν καὶ τάδε
σχεῖν. ι Sed quia nondum omnia animalia intra se