PG 6, col. 31
principia recenset, Deum , materiam et ideam. Α ‹ rationem omnibus imperantem ι a Deo et cogita-
modi discrepat, qui ideam apud Platonem substan-
tiam esse volunt a Deo separatam et dissociatam.
Celsus apud Origenem Deum ipsum rationem esse
omnium rerum pronuntiat, ut patet ex his verbis
qum ab Origene referuntur lib. v, pag. 230: Σὰρκα
δὴ inscript ὧν οὐδὲ εἰπεῖν καλὸν, αἰώνιον ἀποφῆναι
παραλόγως οὔτε βουλήσεται 6 Θεὸς, οὔτε δυνήσεται.
Αὐτὸς γάρ ἐστιν 6 πάντων τῶν ὄντων λόγος’ οὐδὲν
eis οἷός τε παράλογον, οὐδὲ παρ’ ἑαυτὸν ἐργάσασθαι.
ι Carnem vero iis plenam, quae ne appellare quidem
decet, aaternam reddere contra rationem nec volet
Deus, nec poterit. Ipse enim omnium rerum ratio Β
est: nihil ergo contra rationem, aut contra seipsum
facere poterit. ι Christiana: doctrinm discrimen a
Celsi sententia sic exponit Origenes, pag. 256:
am: καὶ 6 τῶν πάντων λόγος ἐστὶ, κατὰ μὲν Κέλο
nov, αὐτὸς 6 Θεός· κατὰ δὲ ἡμᾶς, 6 Υἱὸς αὐτοῦ. t Sed
omnium quidem ratio est, secundum Celsum, ipse
Deus; secundum nos, ejus Filius. ι
idem Celsus, cum sape Christianos multa dicat
ex Platone hausisse, nusquam eorum de Verbo do-
ctrinam, quam sexcenties exagitat, inter haec furta
commemorat. Quin etiam penitus ignorabat Plato-
nem de Filio Dei locutum esse. Ait enim Christia-
nos aliis non belle contemptis, alta et inani spe
plenos, quasi magnifica quaedam didicerint, nonnulla
C
ut vera praedicare; sed haec Platonem multo ante
docuisse; nec tamen eum prodigialiter loqui, nec
volentibus interrogare, quid sit hoc quod promittat,
silentium indicere, aut jubere, ut e vestigio credant
talem esse Deum, talemque ei esse F ilium, eumque
hnc delapsum secum esse collocutum, pag. 280..
Non ignorabat Celsus nonnulla apud Platonem
legi de Filio Dei; sed lilii nomine mundum desi-
(nari existimat. Sic enim loquitur apud Origenem
ιιι). v, pag. 303: Ὀπόθεν δὲ καὶ αὐτὸ τοῦτο ἐπῆλθεν
αὐταῖς Θεοῦ Υἱὸν καλεῖν σημαίνω. Ἄνδρες παλαιοὶ
τόνδε τὸν κόσμον, ὡς ἐκ Θεοῦ γενόμενον, παῖδά τε
αὐτοῦ καὶ ἠίθεον προσεῖπον. Πάνυ γοῦν ὅμοιος οὗτος
me»; παῖς. ι Unde autem et hoc ipsum eis in
iacntemrenerit, ut FiliumDeiappellarent.indicabo. Β Caesariensis et Cyrilli Alexandrini, qui Justini
llundom veteres, utpote ex Deo genitum, ipsius
Filium et Deo similem vocabant. Bella vero simili-
tudo hujus et illius Filii Dei. ι ,
illi. Nondum ergo nati erant vel saltem nondum
Prodicrant, scribente adversus Christianos Celso,
novi illi Platonici, qui supremo Deo duas alias longe
interioris substantia: personas adjunxerunt, eisque
aliquas in mundi creatione partes commiserunt.
lustinus ipse, cum ad religionem Christianam ac-
cessit, nondum quidquam a Platone aut Platonicis
dictum sciebat, quod cum Christiana de Verbo do-
ctrina quadraret. Nam a sene, qui eum prima re-
ligionis elementa docuit, interrogatus, Dialog. η.
5, minime distinguit λόγον ἡγεμονοῦντα πάντων,
modi discrepat, qui ideam apud Platonem substan-
tiam esse volunt a Deo separatam et dissociatam.
Celsus apud Origenem Deum ipsum rationem esse
omnium rerum pronuntiat, ut patet ex his verbis
qum ab Origene referuntur lib. v, pag. 230: Σὰρκα
δὴ inscript ὧν οὐδὲ εἰπεῖν καλὸν, αἰώνιον ἀποφῆναι
παραλόγως οὔτε βουλήσεται 6 Θεὸς, οὔτε δυνήσεται.
Αὐτὸς γάρ ἐστιν 6 πάντων τῶν ὄντων λόγος’ οὐδὲν
eis οἷός τε παράλογον, οὐδὲ παρ’ ἑαυτὸν ἐργάσασθαι.
ι Carnem vero iis plenam, quae ne appellare quidem
decet, aaternam reddere contra rationem nec volet
Deus, nec poterit. Ipse enim omnium rerum ratio Β
est: nihil ergo contra rationem, aut contra seipsum
facere poterit. ι Christiana: doctrinm discrimen a
Celsi sententia sic exponit Origenes, pag. 256:
am: καὶ 6 τῶν πάντων λόγος ἐστὶ, κατὰ μὲν Κέλο
nov, αὐτὸς 6 Θεός· κατὰ δὲ ἡμᾶς, 6 Υἱὸς αὐτοῦ. t Sed
omnium quidem ratio est, secundum Celsum, ipse
Deus; secundum nos, ejus Filius. ι
idem Celsus, cum sape Christianos multa dicat
ex Platone hausisse, nusquam eorum de Verbo do-
ctrinam, quam sexcenties exagitat, inter haec furta
commemorat. Quin etiam penitus ignorabat Plato-
nem de Filio Dei locutum esse. Ait enim Christia-
nos aliis non belle contemptis, alta et inani spe
plenos, quasi magnifica quaedam didicerint, nonnulla
C
ut vera praedicare; sed haec Platonem multo ante
docuisse; nec tamen eum prodigialiter loqui, nec
volentibus interrogare, quid sit hoc quod promittat,
silentium indicere, aut jubere, ut e vestigio credant
talem esse Deum, talemque ei esse F ilium, eumque
hnc delapsum secum esse collocutum, pag. 280..
Non ignorabat Celsus nonnulla apud Platonem
legi de Filio Dei; sed lilii nomine mundum desi-
(nari existimat. Sic enim loquitur apud Origenem
ιιι). v, pag. 303: Ὀπόθεν δὲ καὶ αὐτὸ τοῦτο ἐπῆλθεν
αὐταῖς Θεοῦ Υἱὸν καλεῖν σημαίνω. Ἄνδρες παλαιοὶ
τόνδε τὸν κόσμον, ὡς ἐκ Θεοῦ γενόμενον, παῖδά τε
αὐτοῦ καὶ ἠίθεον προσεῖπον. Πάνυ γοῦν ὅμοιος οὗτος
me»; παῖς. ι Unde autem et hoc ipsum eis in
iacntemrenerit, ut FiliumDeiappellarent.indicabo. Β Caesariensis et Cyrilli Alexandrini, qui Justini
llundom veteres, utpote ex Deo genitum, ipsius
Filium et Deo similem vocabant. Bella vero simili-
tudo hujus et illius Filii Dei. ι ,
illi. Nondum ergo nati erant vel saltem nondum
Prodicrant, scribente adversus Christianos Celso,
novi illi Platonici, qui supremo Deo duas alias longe
interioris substantia: personas adjunxerunt, eisque
aliquas in mundi creatione partes commiserunt.
lustinus ipse, cum ad religionem Christianam ac-
cessit, nondum quidquam a Platone aut Platonicis
dictum sciebat, quod cum Christiana de Verbo do-
ctrina quadraret. Nam a sene, qui eum prima re-
ligionis elementa docuit, interrogatus, Dialog. η.
5, minime distinguit λόγον ἡγεμονοῦντα πάντων,