PG 6, col. 349
In inglese: The First Apology 15
καὶ διδάσκομεν. Βραχεῖς δὲ καὶ σύντομον. παρ’ αὐτοὶ
λόγοι γεγόνασιν. Οὐ γὰρ σοφιστὴς ὑπῆρχεν, tm
δύναμις (91) θεοῦ 6 λόγος αὐτοῦ ἦν.
15. Περὶ μὲν οὖν σωφροσύνης τοσοῦτον εἶπενο
Ὃς ἄν ἐμϐλέψῃ γυναικὶ πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι aito
τῆς, ἤδη ἐμοίχευσε τῇ καρδίᾳ παρὰ τῷ Θεῷ. καξο
Ei ό ὀφθαλμός σου ό δεξιὸς σκανδαλίζει σε, ἐκκο-
ιὶυν αὐτόν· συμφέρει γάρ σοι μονόφθαλμον εισ-
ελθεῖν εὶς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἢ μετὰ
τῶν δύο πεμφθῆναι εὶς τὸ αἰώνιον πῦρ. Καίο ’ος
γαμεῖ ἀπολελυμένην ἀφ’ ἐτέρου ἀνδρὸς, μοιχᾶ
ται. Καί· Εἰσί τινες οἵτινες εὐνουχίσθησαν om
τῶν ἀνθρώπων εἰσὶ δὲ οτ ἐγεννήθησαν εὐνοῦχοι ο
εἰσὶ δὲ 02 εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν ,ϐασιλείαν
τῶν οίιρανῶν · πλὴν οὑ πάντες τοῦτο χωροῦσιν.
Ὠσπερ καὶ οἱ νόμῳ ἀνθρωπίνῳ διγαμὶας (92) ποιού-
μενοι, ἁμαρτωλοὶ παρά τῷ ἡμετέρῳ Διδασκαλῳ
εἰσὶ, καὶ οἱ προσϐλέποντες γυναικὶ πρὸς τὸ ἐπιου-
μῆσαι αὐτῆς. Οὐ γὰρ (95) μόνον 6 μοιχεύων ἔργῳ
ἐκϐέϐληται παρ’ αὐτῷ, ἀλλὰ καὶ 6 μοιχεῦσαι βου-
λόμενος · ὡς οὐ τῶν ἔργων φανερῶν μόνον τῷ Θεῷ,
ἀλλὰ καὶ τῶν ἐνθυμημάτων. Καὶ πολλοί τινες καὶ
πολλαὶ, ἑξηκοντοῦται καὶ ἐδδομηκοντοῦται, οἳ ἐκ
παίδων ἐμαθητεύθησαν τῷ Χριστῷ, ἄφθοροι διαμέρ
γουσι ’ καὶ εὔχομαι κατά πᾶν γένος ἀνθρώπων τοιού-
τους δεῖξαι. Τί γὰρ καὶ λέγομεν τὸ ἀναρίθμήτοη
πλῆθος τῶν ἐξ ἀκολασίας μεταϐαλόντων καὶ ταῦτα
μαθόντωνς Οὐ γὰρ τοὺς δικαίους, οὐδὲ τοὺς σώφρονας
εις μετάνοιαν ἐκάλεσεν ὁ Χριστὸς. ἀλλὰ τοὺς ἀσε-
ϐεῖς καὶ ἀκολάστους, καὶ ἀδίκους. Eine δὲ οὕτως’
οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς
εὶς μετάνοιαν. Θέλει γάρ ὁ Πατὴρὸ οὐράνιος τὴν
μετάνοιαν τοῦ ἀμαρτωλοῦ, ἢ τὴν κόλασιν αὐτοῦ.
Περὶ δὲ τοῦ στέργειν ἅπαντας, ταῦτα ἐδίδαξεν · El
ἐ γτωτᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, τι καινόν ποιεῖτε;
η Matth.v, 28,29, se. ιτ Matth. XIX, ια, ³η
(89) Ὧς δυνατῶν. Legendnm putavit ll. Stepha-
nus ὡς δὴ συνετῶν, quiaad ejusmodi rerum eon-
siderationem non potentia opus est, sed sapientia.
sed quo major erat imperatorum potestas, eo tna- ,‘q sermo cum rebus inanimis imperabat, tum etiam,
pisuill'os decebat veritatis inquisitii), praesertim in Dut aithrigenes [ιιι.ιῄεοηινίλίίειξῗξῦῖῦέ,
liis rebus ob quas lt‘onrine‘s innocentes damnaban-
tur. lline Justinus Apol. 2, n. 5, paratum se esse
detoonstrans coram imperatoribus Crescentem re-
fellere, ait: Regium sane hoc opus fuerit.
(90) A_mbigu:i_videri possent haec Justini verba,
ei ἇλὴθῶς, εἰς. ls enitn’sensus esse possit εί Utrum
hac, quae didicimus et docemus,_quera sint. Sed Ju-
stinus Christi praecepta in medio ponere statuit,
ne verba dare videatur, dum tantam esse Christia~
norum sanctitatem asseverat. Itaque non dubitat
quin Christianorum innocentia in tuto l'utnra sit,
si huc illos a Christo accepisse et docere constet :
atque id unum ad expendendutn et exatninandum
reponit.
proponit.
γ (91) Δᾉλλίι δρνξίιμις.-]ιθιιᾳιιε et Gt‘altius__sic red-
tlu‘nt': Virtus Dei ἰιι Verbum ejus fuit. Est sane
Christus Dei virtus el Verbum ; sed Justinus itl hoc
loco non tangit; de adhibito a Christo disserendi
λόγοι γεγόνασιν. Οὐ γὰρ σοφιστὴς ὑπῆρχεν, tm
δύναμις (91) θεοῦ 6 λόγος αὐτοῦ ἦν.
15. Περὶ μὲν οὖν σωφροσύνης τοσοῦτον εἶπενο
Ὃς ἄν ἐμϐλέψῃ γυναικὶ πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι aito
τῆς, ἤδη ἐμοίχευσε τῇ καρδίᾳ παρὰ τῷ Θεῷ. καξο
Ei ό ὀφθαλμός σου ό δεξιὸς σκανδαλίζει σε, ἐκκο-
ιὶυν αὐτόν· συμφέρει γάρ σοι μονόφθαλμον εισ-
ελθεῖν εὶς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἢ μετὰ
τῶν δύο πεμφθῆναι εὶς τὸ αἰώνιον πῦρ. Καίο ’ος
γαμεῖ ἀπολελυμένην ἀφ’ ἐτέρου ἀνδρὸς, μοιχᾶ
ται. Καί· Εἰσί τινες οἵτινες εὐνουχίσθησαν om
τῶν ἀνθρώπων εἰσὶ δὲ οτ ἐγεννήθησαν εὐνοῦχοι ο
εἰσὶ δὲ 02 εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν ,ϐασιλείαν
τῶν οίιρανῶν · πλὴν οὑ πάντες τοῦτο χωροῦσιν.
Ὠσπερ καὶ οἱ νόμῳ ἀνθρωπίνῳ διγαμὶας (92) ποιού-
μενοι, ἁμαρτωλοὶ παρά τῷ ἡμετέρῳ Διδασκαλῳ
εἰσὶ, καὶ οἱ προσϐλέποντες γυναικὶ πρὸς τὸ ἐπιου-
μῆσαι αὐτῆς. Οὐ γὰρ (95) μόνον 6 μοιχεύων ἔργῳ
ἐκϐέϐληται παρ’ αὐτῷ, ἀλλὰ καὶ 6 μοιχεῦσαι βου-
λόμενος · ὡς οὐ τῶν ἔργων φανερῶν μόνον τῷ Θεῷ,
ἀλλὰ καὶ τῶν ἐνθυμημάτων. Καὶ πολλοί τινες καὶ
πολλαὶ, ἑξηκοντοῦται καὶ ἐδδομηκοντοῦται, οἳ ἐκ
παίδων ἐμαθητεύθησαν τῷ Χριστῷ, ἄφθοροι διαμέρ
γουσι ’ καὶ εὔχομαι κατά πᾶν γένος ἀνθρώπων τοιού-
τους δεῖξαι. Τί γὰρ καὶ λέγομεν τὸ ἀναρίθμήτοη
πλῆθος τῶν ἐξ ἀκολασίας μεταϐαλόντων καὶ ταῦτα
μαθόντωνς Οὐ γὰρ τοὺς δικαίους, οὐδὲ τοὺς σώφρονας
εις μετάνοιαν ἐκάλεσεν ὁ Χριστὸς. ἀλλὰ τοὺς ἀσε-
ϐεῖς καὶ ἀκολάστους, καὶ ἀδίκους. Eine δὲ οὕτως’
οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς
εὶς μετάνοιαν. Θέλει γάρ ὁ Πατὴρὸ οὐράνιος τὴν
μετάνοιαν τοῦ ἀμαρτωλοῦ, ἢ τὴν κόλασιν αὐτοῦ.
Περὶ δὲ τοῦ στέργειν ἅπαντας, ταῦτα ἐδίδαξεν · El
ἐ γτωτᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, τι καινόν ποιεῖτε;
η Matth.v, 28,29, se. ιτ Matth. XIX, ια, ³η
(89) Ὧς δυνατῶν. Legendnm putavit ll. Stepha-
nus ὡς δὴ συνετῶν, quiaad ejusmodi rerum eon-
siderationem non potentia opus est, sed sapientia.
sed quo major erat imperatorum potestas, eo tna- ,‘q sermo cum rebus inanimis imperabat, tum etiam,
pisuill'os decebat veritatis inquisitii), praesertim in Dut aithrigenes [ιιι.ιῄεοηινίλίίειξῗξῦῖῦέ,
liis rebus ob quas lt‘onrine‘s innocentes damnaban-
tur. lline Justinus Apol. 2, n. 5, paratum se esse
detoonstrans coram imperatoribus Crescentem re-
fellere, ait: Regium sane hoc opus fuerit.
(90) A_mbigu:i_videri possent haec Justini verba,
ei ἇλὴθῶς, εἰς. ls enitn’sensus esse possit εί Utrum
hac, quae didicimus et docemus,_quera sint. Sed Ju-
stinus Christi praecepta in medio ponere statuit,
ne verba dare videatur, dum tantam esse Christia~
norum sanctitatem asseverat. Itaque non dubitat
quin Christianorum innocentia in tuto l'utnra sit,
si huc illos a Christo accepisse et docere constet :
atque id unum ad expendendutn et exatninandum
reponit.
proponit.
γ (91) Δᾉλλίι δρνξίιμις.-]ιθιιᾳιιε et Gt‘altius__sic red-
tlu‘nt': Virtus Dei ἰιι Verbum ejus fuit. Est sane
Christus Dei virtus el Verbum ; sed Justinus itl hoc
loco non tangit; de adhibito a Christo disserendi