PG 6, col. 817
In inglese: Address to the Greeks 5 · Address to the Greeks 6
ό Λόγος, προελθὼν ὲκ τῆς τοῦ Πατρὸς δυνάμεως, οὐκ
ἄλογον πεποίηκε τὸν γεγεννηκότα. Καὶ γὰρ αὐτὸς
ἐγὼ λαλῶ, καὶ ὑμεῖς ἀκούετε, καὶ οὐ δήπου διὰ τῆς
μεταϐάσεως τοῦ λόγου κενὸς ό προσομιλῶν λόγου
γίνομαι· προϐαλλόμενος δὲ τὴν ὲ μαυτοῦ φωνὴν, δια-
κοσμεῖν τὴν ὲν ὑμῖν ἀκόσμητον ὓλην προῄρημαι. Καὶ
καθάπερ ό Λόγος, ὲν ἀρχῇ γεννηθεὶς, ἀντεγέννησε (48)
τὴν καθ’ήμᾶς ποίησιν, αὐτὸς ἐαυτῷ τὴν ὓλην δη-
μιουργήσας· οὕτω κάγὼ, κατὰ τὴν τοῦ Λόγου μί μη-
σιν ἀναγεννηθεὶς, καὶ τὴν τοῦ ἀληθοῦς κατάληψιν
πεποιημένος, μεταρῤυθμίζω (49) τῆς συγγενοῦς ὕλης
τὴν σύγχυσιν. Οὔτε γὰρ ἄναρχος ἡ ὕλη καθάπερ ό
θέδς (εὖ), οὐδὲ διά τδ’άραρχοὺ”καιάιτὴ ίσοδύναμος
τῷ Θεῷ· γεννητὴ δὲ καὶ οὐχ ὑπὸ τοῦ ἄλλου γεγονυῖα,
μόνου δὲ ὑπὸ τοῦ πάντων δημιουργοῦ προϐεϐλη-
μένη.
6. Καὶ διὰ τοῦτο καὶ σωμάτων (51) ἀνάστασιν ἐσε-
σθαι πεπιστεύκαμεν μετά τὴν τῶν ὅλων συντέλειαν,
οὐχ ὡς οἱ Στωϊκοὶ δογματίζουσι κατά τινας κύκλων
περιόδους, γινομένων ἀεὶ καὶ ἀπογινομένων τῶν αὐ-
τῶν, οὐκ ent τι χρήσιμον· ἅπαξ δὲ, τῶν καθ’ήμᾶς
αἰώνων πεπερασμένων, καὶ εἰς τὸ παντελὲς, διὰ μό-
νων τῶν ἀνθρώπων τὴν σύστασιν ἔσεσθαι, χάριν
κρίσεως (52). Δικὰζουσι δὲ ἡμῖν οὐ Μίνως, οὐδὲ Ῥα-
δάμανθυς (55), ὧν πρὸ τῆς τελευτῆς οὐδεμία τῶν
ψυχῶν, ὡς μυθολογοῦσιν, ἐκρίνετο· δοκιμαστὴς δὲ
αὐτὸς ό ποιητὴς Θεὸς γίνεται. Κᾶν γὰρ πάνυ φληνά-
φους καὶ σπερμολόγους ἡμᾶς νομίσητε, μέλον οὐκ
ἐστιν ἡμῖν, ἐπεὶ τούτῳ τῷ λόγῳ πεπιστεύκαμεν.
’Ὥσπερ γὰρ οὐκ ὣν πρὶν ἢ γενέσθαι (54) τίς ἥμην
οὐκ ἐγίνωσκον, μόνον δὲ ὲν ὑποστάσει τῆς σαρκικῆς
sq] in_hoc tantum consistit comparatio. quod quem-
admodum fax_, ex‘qua alia: accenduntur, minimc
imminuitur, ita “Pa—tris substan_t_ia_, Filio progre-
diente, rninime divisa est, neq verbum progrediens
es_Patris potentia genitorem Verbi expertem fecit.
lude autem manifestum est, quam certa et eiplo—
rata Iustino et Tatiano fuerit unitas numerica
substantia: in Patre et Filio. Nam cum lumen de
alio lumine accensum separatim exsistat primo mi-
nime imminuto ;_cur Filius, qui lumen est de lu-
mine, separari_ a' Palreinon posset quin divideretur D 48': Certe' quia: ratio restitutionis destinatiojudiéii
et minueretur Patris substantia; curiistud, inquam,
nisi quia una 1pmrsus et singularis in Patre et Fi-
‘lm Substantia Eadem substantiae sinaularitas cun-
ljo Substantia‘! Eadem substantia: singularitas con-
firmatur exemplo humani λόγου quo Justinus et
Tatiauus utuntur. ’ ’ '
(48) ᾋγταεαιςέννηονσενἔ Ex‘his confli-[natur et expli;
catur. quidquid antiqui scriptores ἀει-γεώλοςί mundi
creationem generatione dixerunt. _(_3um Filius_om-
nes ideas Patris ac omnia attributa possideat,
umque mund_i_exemplar in Verbo descriptum fueé
rit , inter Verbihgene'rationem illam, sive progres-
sionem. et mundi'creationem necessaria intercessit
connexuo.
(£9) Μεταρῤυθμιζω. Reg. 2, Angl. et Tigur. με-
ωρῤυθμίζωι.
Ρρυυμιςων-
"0 θεός. Reg. l, καὶ ὁ Θεός. Mox Ducaaus
καὶ ὑπὸ τοῦ ἄλλοι).
(δι) Διὰ τοῦτο καὶ σωμάτων. Non immerito Ta-
ἄλογον πεποίηκε τὸν γεγεννηκότα. Καὶ γὰρ αὐτὸς
ἐγὼ λαλῶ, καὶ ὑμεῖς ἀκούετε, καὶ οὐ δήπου διὰ τῆς
μεταϐάσεως τοῦ λόγου κενὸς ό προσομιλῶν λόγου
γίνομαι· προϐαλλόμενος δὲ τὴν ὲ μαυτοῦ φωνὴν, δια-
κοσμεῖν τὴν ὲν ὑμῖν ἀκόσμητον ὓλην προῄρημαι. Καὶ
καθάπερ ό Λόγος, ὲν ἀρχῇ γεννηθεὶς, ἀντεγέννησε (48)
τὴν καθ’ήμᾶς ποίησιν, αὐτὸς ἐαυτῷ τὴν ὓλην δη-
μιουργήσας· οὕτω κάγὼ, κατὰ τὴν τοῦ Λόγου μί μη-
σιν ἀναγεννηθεὶς, καὶ τὴν τοῦ ἀληθοῦς κατάληψιν
πεποιημένος, μεταρῤυθμίζω (49) τῆς συγγενοῦς ὕλης
τὴν σύγχυσιν. Οὔτε γὰρ ἄναρχος ἡ ὕλη καθάπερ ό
θέδς (εὖ), οὐδὲ διά τδ’άραρχοὺ”καιάιτὴ ίσοδύναμος
τῷ Θεῷ· γεννητὴ δὲ καὶ οὐχ ὑπὸ τοῦ ἄλλου γεγονυῖα,
μόνου δὲ ὑπὸ τοῦ πάντων δημιουργοῦ προϐεϐλη-
μένη.
6. Καὶ διὰ τοῦτο καὶ σωμάτων (51) ἀνάστασιν ἐσε-
σθαι πεπιστεύκαμεν μετά τὴν τῶν ὅλων συντέλειαν,
οὐχ ὡς οἱ Στωϊκοὶ δογματίζουσι κατά τινας κύκλων
περιόδους, γινομένων ἀεὶ καὶ ἀπογινομένων τῶν αὐ-
τῶν, οὐκ ent τι χρήσιμον· ἅπαξ δὲ, τῶν καθ’ήμᾶς
αἰώνων πεπερασμένων, καὶ εἰς τὸ παντελὲς, διὰ μό-
νων τῶν ἀνθρώπων τὴν σύστασιν ἔσεσθαι, χάριν
κρίσεως (52). Δικὰζουσι δὲ ἡμῖν οὐ Μίνως, οὐδὲ Ῥα-
δάμανθυς (55), ὧν πρὸ τῆς τελευτῆς οὐδεμία τῶν
ψυχῶν, ὡς μυθολογοῦσιν, ἐκρίνετο· δοκιμαστὴς δὲ
αὐτὸς ό ποιητὴς Θεὸς γίνεται. Κᾶν γὰρ πάνυ φληνά-
φους καὶ σπερμολόγους ἡμᾶς νομίσητε, μέλον οὐκ
ἐστιν ἡμῖν, ἐπεὶ τούτῳ τῷ λόγῳ πεπιστεύκαμεν.
’Ὥσπερ γὰρ οὐκ ὣν πρὶν ἢ γενέσθαι (54) τίς ἥμην
οὐκ ἐγίνωσκον, μόνον δὲ ὲν ὑποστάσει τῆς σαρκικῆς
sq] in_hoc tantum consistit comparatio. quod quem-
admodum fax_, ex‘qua alia: accenduntur, minimc
imminuitur, ita “Pa—tris substan_t_ia_, Filio progre-
diente, rninime divisa est, neq verbum progrediens
es_Patris potentia genitorem Verbi expertem fecit.
lude autem manifestum est, quam certa et eiplo—
rata Iustino et Tatiano fuerit unitas numerica
substantia: in Patre et Filio. Nam cum lumen de
alio lumine accensum separatim exsistat primo mi-
nime imminuto ;_cur Filius, qui lumen est de lu-
mine, separari_ a' Palreinon posset quin divideretur D 48': Certe' quia: ratio restitutionis destinatiojudiéii
et minueretur Patris substantia; curiistud, inquam,
nisi quia una 1pmrsus et singularis in Patre et Fi-
‘lm Substantia Eadem substantiae sinaularitas cun-
ljo Substantia‘! Eadem substantia: singularitas con-
firmatur exemplo humani λόγου quo Justinus et
Tatiauus utuntur. ’ ’ '
(48) ᾋγταεαιςέννηονσενἔ Ex‘his confli-[natur et expli;
catur. quidquid antiqui scriptores ἀει-γεώλοςί mundi
creationem generatione dixerunt. _(_3um Filius_om-
nes ideas Patris ac omnia attributa possideat,
umque mund_i_exemplar in Verbo descriptum fueé
rit , inter Verbihgene'rationem illam, sive progres-
sionem. et mundi'creationem necessaria intercessit
connexuo.
(£9) Μεταρῤυθμιζω. Reg. 2, Angl. et Tigur. με-
ωρῤυθμίζωι.
Ρρυυμιςων-
"0 θεός. Reg. l, καὶ ὁ Θεός. Mox Ducaaus
καὶ ὑπὸ τοῦ ἄλλοι).
(δι) Διὰ τοῦτο καὶ σωμάτων. Non immerito Ta-