PG 65, col. 317
Ἀρχὴ τοῦ Π στοιχείου.
Περὶ τοῦ ἀδᾶ Πομένος.
α. Ἀπῆλθέ ποτε ὁ ἀββᾶς Ποιμὴν, ὅτε ἦν νεώ-
τερος. πρός τινα γέροντα, ἐρωτῆσαι αὐτῷ τρεῖς λο-
ντισμούς. Ὡς οὖν ἦλθε πρὸς τὸν γέροντα, ἐληθάρ-
γησεν ἕνα ἐκ τῶν τριῶν· καὶ ἀνέκαμψεν εἰς τὸ κελ-
λίον ἑαυτοῦ· καὶ ὡς ἔθηκε τὴν χεῖρα ἀνοῖξαι τὸ νsτ
κλειδίον, ἐμνήσθη τὸν λόγον ὸν ἐληθάργησε· καὶ
ἀφῆκε τὸ κλειδίον, καὶ ἀνέκαμψε πρὸς τὸν γέροντα.
Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ γέρων· Ἐτάχυνας τοῦ ἐλθεῖν,
ἀδελφέ. Καὶ διηγήσατο αὐτῷ, ὅτι Ὁτε ἔθηκα τὴν
χεῖρά μου λαβεῖν τὸ κλειδίον, ἐμνήσθην τὸν λόγον
δν ἐζήτουν, καὶ οὐκ ἤνοιξα, διὰ τοῦτο ἀνέκαμψα.
7ν δε τὸ μῆκος τῆς δδοῦ πολὺ σφόδρα. βλεγε δὲ
αὐτῷ ὁ γέρων· Ἀγγέλων ⁴⁶ Ποιμήν· καὶ λαληθή-
σεταί σου τὸ ὄνομα ἐν πάση γῇ Aἰγύπτου.
5. Ἐσχε ποτὲ Παήσιος ὁ ἀδελφὸς τοῦ ἀββ Ποι-
μένος σχέσιν μετά τινος ⁴⁴ ἔξω τοῦ κελλίου αὐτοῦ.
Ὁ δὲ ἀββᾶς Ποιμὴν οὐκ ἤθελε, καὶ ἀναστὰς ἔφυγε
πρὸς τὸν ἀββᾶν Ἀμμωνᾶν, καὶ λέγει αὐτῷ· Παή-
σιος ὁ ἀδελφός μου ἔχει πρός τινα ⁴ σχέσιν, καὶ
οὐκ ἀναπαύομαι. Λέγει αὐτῷ ὁ ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς·
Ποιμὴν, ἀκμὴν ζῆς; rπαγε, κάθου εἰς τὸ κελλίον
σου, καὶ θὲς εἰς τὴν καρδίαν σου, ὅτι ἤδη ἔχεις
ἐνιαυτὸν ἐν τῷ μνήματι.
ν. ʼλθόν ποτε πρεσβύτεροι τῆς χώρας εἰς τὰ
μοναστήρια ὅπου ἦν ὁ ἀββᾶς Ποιμήν· καὶ εἰσῆλθεν
ὁ ἀββᾶς Ἀνοὺβ, καὶ λέγει αὐτῷ· Καλέσωμεν τοὺς
πρεσβυτέρους ὦδε σήμερον. Καὶ στάντος αὐτοῦ ἐπὶ
πολὺ, οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ ἀπόκρισιν. Καὶ λυπηθεὶς
ἐξῆλθε. Λέγουσιν αὐτῷ οἱ καθήμενοι ἐγγὺς αὐτοῦ·
Ἀββᾶ, διατί οὐκ ἔδωκας αὐτῷ ἀπόκρισιν; Λέγει
αὐτοῖς ὁ ἀββᾶς Ποιμήν· Ἐγὼ πρᾶγμα οὐκ ἔχω·
ἀπέθανον γάρ· ὁ δὲ νεκρὸς οὐ λαλεῖ ⁴,
δ. Τέρων τις ἦν ἐν Λἰγύπτῳ πρὸ τοῦ ἐλθεῖν τοὺς
περὶ τὸν ἀββᾶν Ποιμένα, καὶ εἶχε γνῶσιν καὶ τιμὴν
πολλήν. Ὡς οὖν ἀνέβησαν οἱ περὶ τὸν ἀββᾶν Ποι-
μένα ἀπὸ τῆς Σκήτεως, ἀφῆκαν αὐτὸν ⁴ οἰ ἄνθρω-
ποι, και ἤρχοντο πρὸς τὸν ἀββὰν Ποιμένα. Καὶ ἐθλί-
βετο ⁴⁶, καὶ λέγει τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ· Τί ποιήσωμεν
τῷ μεγάλῳ γέροντι τούτῳ, ὅτι εἰς θλίψιν ἔβαλςν
ἡμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καταλιπόντες τὸν γέροντα, καὶ
ἡμῖν μηδὲν οὕσι προσέχοντες; πῶς οὖν δυνάμεθα θε-
ραπεῦσαι τὸν γέροντα; Λέγει δὲ αὐτοῖς· Ποιήσατε
μικρὰ βρώματα, καὶ λάβετε σαῖτην οἴνου (75)· καὶ
ἄγωμεν πρὸς αὐτὸν, γευσώμεθα ὀμοῦ· τάχα ἐν τούτῳ
δυνησώμεθα θεραπεῦσαι αὐτόν. Ἐβάστασαν οὖν τὰ
βρώματα, καὶ ἀπῆλθον. Καὶ ὡς ἔκρουσαν τὴν θύραν,
ἐπήκουσεν ⁴⁶ ὁ μαθητὴς αὐτοῦ, λέγων· Τίνες ἐστές
Ο δὲ εἴπον· Λάλησον τῷ ἀββᾷ, ὅτι ὁ Ποιμήν ἐστι
θέλων εὐλογηθῆναι παρὰ σοῦ. Καὶ τοῦτοτοῦ μαθητοῦ
add. μὴ οὖν ἐογίσονταί με ὅτι ὡδέ εἰμι ἔσω μετʼ αὐτῶν.
γέρων, καὶ ἐκακολόγει αὐτούς. Ἡκουσεν οὐν ὁ ἀββᾶς Ποιμὴν, καὶ ἐθλίβη. ⁴⁶ ἈI. ὑπήκουσεν.
(71) Aάβετε σατην οἴνου. Saites quæ mensura
sit explicatur a S. Epiphanio lib. De mensuris eι
ponderibus, cap. 24. Sed et Palladius Hist. Laus.,
cap. 22, ea voce utitur.
Περὶ τοῦ ἀδᾶ Πομένος.
α. Ἀπῆλθέ ποτε ὁ ἀββᾶς Ποιμὴν, ὅτε ἦν νεώ-
τερος. πρός τινα γέροντα, ἐρωτῆσαι αὐτῷ τρεῖς λο-
ντισμούς. Ὡς οὖν ἦλθε πρὸς τὸν γέροντα, ἐληθάρ-
γησεν ἕνα ἐκ τῶν τριῶν· καὶ ἀνέκαμψεν εἰς τὸ κελ-
λίον ἑαυτοῦ· καὶ ὡς ἔθηκε τὴν χεῖρα ἀνοῖξαι τὸ νsτ
κλειδίον, ἐμνήσθη τὸν λόγον ὸν ἐληθάργησε· καὶ
ἀφῆκε τὸ κλειδίον, καὶ ἀνέκαμψε πρὸς τὸν γέροντα.
Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ γέρων· Ἐτάχυνας τοῦ ἐλθεῖν,
ἀδελφέ. Καὶ διηγήσατο αὐτῷ, ὅτι Ὁτε ἔθηκα τὴν
χεῖρά μου λαβεῖν τὸ κλειδίον, ἐμνήσθην τὸν λόγον
δν ἐζήτουν, καὶ οὐκ ἤνοιξα, διὰ τοῦτο ἀνέκαμψα.
7ν δε τὸ μῆκος τῆς δδοῦ πολὺ σφόδρα. βλεγε δὲ
αὐτῷ ὁ γέρων· Ἀγγέλων ⁴⁶ Ποιμήν· καὶ λαληθή-
σεταί σου τὸ ὄνομα ἐν πάση γῇ Aἰγύπτου.
5. Ἐσχε ποτὲ Παήσιος ὁ ἀδελφὸς τοῦ ἀββ Ποι-
μένος σχέσιν μετά τινος ⁴⁴ ἔξω τοῦ κελλίου αὐτοῦ.
Ὁ δὲ ἀββᾶς Ποιμὴν οὐκ ἤθελε, καὶ ἀναστὰς ἔφυγε
πρὸς τὸν ἀββᾶν Ἀμμωνᾶν, καὶ λέγει αὐτῷ· Παή-
σιος ὁ ἀδελφός μου ἔχει πρός τινα ⁴ σχέσιν, καὶ
οὐκ ἀναπαύομαι. Λέγει αὐτῷ ὁ ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς·
Ποιμὴν, ἀκμὴν ζῆς; rπαγε, κάθου εἰς τὸ κελλίον
σου, καὶ θὲς εἰς τὴν καρδίαν σου, ὅτι ἤδη ἔχεις
ἐνιαυτὸν ἐν τῷ μνήματι.
ν. ʼλθόν ποτε πρεσβύτεροι τῆς χώρας εἰς τὰ
μοναστήρια ὅπου ἦν ὁ ἀββᾶς Ποιμήν· καὶ εἰσῆλθεν
ὁ ἀββᾶς Ἀνοὺβ, καὶ λέγει αὐτῷ· Καλέσωμεν τοὺς
πρεσβυτέρους ὦδε σήμερον. Καὶ στάντος αὐτοῦ ἐπὶ
πολὺ, οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ ἀπόκρισιν. Καὶ λυπηθεὶς
ἐξῆλθε. Λέγουσιν αὐτῷ οἱ καθήμενοι ἐγγὺς αὐτοῦ·
Ἀββᾶ, διατί οὐκ ἔδωκας αὐτῷ ἀπόκρισιν; Λέγει
αὐτοῖς ὁ ἀββᾶς Ποιμήν· Ἐγὼ πρᾶγμα οὐκ ἔχω·
ἀπέθανον γάρ· ὁ δὲ νεκρὸς οὐ λαλεῖ ⁴,
δ. Τέρων τις ἦν ἐν Λἰγύπτῳ πρὸ τοῦ ἐλθεῖν τοὺς
περὶ τὸν ἀββᾶν Ποιμένα, καὶ εἶχε γνῶσιν καὶ τιμὴν
πολλήν. Ὡς οὖν ἀνέβησαν οἱ περὶ τὸν ἀββᾶν Ποι-
μένα ἀπὸ τῆς Σκήτεως, ἀφῆκαν αὐτὸν ⁴ οἰ ἄνθρω-
ποι, και ἤρχοντο πρὸς τὸν ἀββὰν Ποιμένα. Καὶ ἐθλί-
βετο ⁴⁶, καὶ λέγει τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ· Τί ποιήσωμεν
τῷ μεγάλῳ γέροντι τούτῳ, ὅτι εἰς θλίψιν ἔβαλςν
ἡμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καταλιπόντες τὸν γέροντα, καὶ
ἡμῖν μηδὲν οὕσι προσέχοντες; πῶς οὖν δυνάμεθα θε-
ραπεῦσαι τὸν γέροντα; Λέγει δὲ αὐτοῖς· Ποιήσατε
μικρὰ βρώματα, καὶ λάβετε σαῖτην οἴνου (75)· καὶ
ἄγωμεν πρὸς αὐτὸν, γευσώμεθα ὀμοῦ· τάχα ἐν τούτῳ
δυνησώμεθα θεραπεῦσαι αὐτόν. Ἐβάστασαν οὖν τὰ
βρώματα, καὶ ἀπῆλθον. Καὶ ὡς ἔκρουσαν τὴν θύραν,
ἐπήκουσεν ⁴⁶ ὁ μαθητὴς αὐτοῦ, λέγων· Τίνες ἐστές
Ο δὲ εἴπον· Λάλησον τῷ ἀββᾷ, ὅτι ὁ Ποιμήν ἐστι
θέλων εὐλογηθῆναι παρὰ σοῦ. Καὶ τοῦτοτοῦ μαθητοῦ
add. μὴ οὖν ἐογίσονταί με ὅτι ὡδέ εἰμι ἔσω μετʼ αὐτῶν.
γέρων, καὶ ἐκακολόγει αὐτούς. Ἡκουσεν οὐν ὁ ἀββᾶς Ποιμὴν, καὶ ἐθλίβη. ⁴⁶ ἈI. ὑπήκουσεν.
(71) Aάβετε σατην οἴνου. Saites quæ mensura
sit explicatur a S. Epiphanio lib. De mensuris eι
ponderibus, cap. 24. Sed et Palladius Hist. Laus.,
cap. 22, ea voce utitur.