PG 65, col. 685
πῶς ὁ αὐτὸς κατὰ Παῦλον, ἀμήτωρ καὶ ἀπάτωρ; Εἰ
ψιλὸς ἄνθρωπος, οὐκ ἀμήτωρ · ἔχει γὰρ μητέρα · εἰ
γυμνὸς Θεὸς, οὐκ ἀπάτωρ ⁸ ἔχει γὰρ πατέρα · νῦν
δὲ ὁ αὐτὸς, ἀμήτωρ μὲν, ὡς πλάστης , ἀπάτωρ δὲ,
ὡς ἄνθρωπος.
Deus, non est sine patre : habet enim patrem. At nunc, unus idemque sine matre quidem est, ut pla-
stes; sine patre vero,_ut plasma.
E’. Αίδέσθητι, ὦ ἄνθρωπε. κᾶν τὴν τοῦ ἀρχαγγέ-
λου προσηγορίαν · ὁ γὰρ τὴν Μαρίαν εύαγγελισάμενος.
Γαδριὴλ ἐλέγετο · τί δὲ ἑρμηνεύεται Γ αδριήλ; Μάθε
ἀκούσας, ὅτι Θεὸς καὶ ἅνθρωπος. Ἐπεὶ γὰρ ὁ παρ’
αὐτοῦ εὐαγγελιζόμενος Θεός ἐστι καὶ ἄνθρωπος .
προέλαϐεν ἠ προσηγορία τὸ θαῦμα, ’ίνα πιστώσηται
τὴν οἰκονομίαν. Μάθε πρῶτον τὴν οἰκονομίαν καὶ τὴν
αἰτίαν τῆς παρουσίας, καὶ τότε δόξασον τὴν δύναμιν
τοῦ σαρκωθέντος, ἐπειδὴ πολλὰ ὤφειλεν ἐξ ἁμαρτιῶν
ἡ τῶν ἀνθρώπιον φύσις, καὶ ἠπόρει πρὸς τὸ χρέος.
Διά γάρ τοῦ Ἀδὰμ πάντες τῇ ἁμαρτίᾳ ἐχειρο-γραφή-
σαμεν · δούλους ἡμᾶς κατεῖχεν ὁ διάϐολος· τὰς ὠνὰς
ἡμῶν περιέφερε 15), χάρτῃ κεχρημένος τῷ πολυπα-
θεῖ ἡμῶν σώματι· εἱστήκει ό κακὸς τῶν παθῶν πλα-
στογράφος, ἐπισείων ἡμῶν τὸ χρέος, καὶ ἀπαιτῶν
ἡμᾶς τὴν δίκην. Ἔδει τοίνυν δυοῖν θάτερον ’ἢ πᾶσιν
ἐπαχθῆναι τὸν ὲκ τῆς καταδίκης θάνατον, ἐπειδὴ καὶ
πάντες ἥμαρτον · ἢ τοιοῦτον δοθῆναι πρὸς ἀντίδοσιν
τίμημα, πᾶν τῷ χρέει ὑπῆρχε δικαίωμα πρὸς
παραίτησιν. Ἀνθρωπος μὲν οὖν σῶσαι οὐκ ἠδύνατο’
ὑπέκειτο γὰρ χρέει τῆς ἁμαρτίας ⁸ ἄγγελος δὲ ὲξα-
γοράσασθαι τὴν ἀνθρωπότητα οὐκ ἴσχυεν · ἠπόρει
γὰρ τοῦ τοιούτου λύτρου · λοιπὸν οὖν ὁ ἀναμάρτητος
Θεὸς ὑπὲρ τῶν ἡμαρτηκότων ἀποθανεῖν ὤφειλεν.
Δῦτη γὰρ ἐλείπετο τοῦ κακοῦ λύσις (16).
gens'a'de'o redemptionis pretium suppetebat; reliquum ergo erat, ut in quem peccatum non cadit,
Deus pro peccatoribus moreretur. Hzec enim mali unica restabat solutio.
ς’. Τί οὗνς αὐτὸς ὁ πᾶσαν ᾠύσιν ὲκ μὴ ὄντων εἰς
-τδ εἶναι παραγαγὼν, ό μηδὲν πρὸς παροχὴν ἀπο-
ρῶν (1 7), ἐξεῦρε τοῖς κατακρίτοις ζωὴν ἀσφαλεστάτην,
καὶ τῷ Θανάτῳ λύσιν εὐπρεπεστάτην. Καὶ¹ γίνεται
ἄνθρωπος ἐκ Παρθένου, ὡς ὀἶδεν αὑτός ° λόγος γὰρ
ἑρμηνεῦσαι τὸ θαῦμα οὐ δύναται · καί¹ ἀποθνήσκει ὃ
ἐγένετο· καὶ λυτροῦται ὃ ὑπῆρχε, κατὰ τὸν λέγοντα
Παῦλον· Ἐν ᾧ ἔχομεν τὴν ἀπολύτρωσιν διὰ τοῦ αἵ-
ματος αὐτοῦ, τὴν ἄφεσιν τῶν παραπτωμάτων.
Ὢ τῶν μεγάλων πραγμάτωνί ἀλλοις ἐπραγματεύσατο
τὸ ἀθάνατον· αὐτὸς γὰρ ὑπῆρχε ἀθάνατος (l8).
Τοιοῦτος γὰρ ἄλλος κατ’ οἰκονομίαν οὔτε γέγονεν,
οὔτε ἦν, οὔτε ἔσται ποτὲ, ἦ μόνος ὁ ὲκ Παρθένου τε-
χθεὶς Θεὸς καὶ ἄνθρωπος· οὐκ ἀντιταλαντεύουσαν
¹⁶ Hebr. vn, 5. ¹’ Epltes. 1, 7.
(15) Al. προέφερε.
(16) Al. λύτρωσις.
(ιἹὶ Al. ᾧ μ’. ⁵ἄπορον.
(ιε)Μαιίοίὺῖδςμδνρςλδ-πέριυνι-ς
(to) om et homo. an} aliud Δσέιχπηυιγιιῑιιιμιιδ-τφρες
afferre solent, ac praecipue, ut Gabriel Fortitudo
ψιλὸς ἄνθρωπος, οὐκ ἀμήτωρ · ἔχει γὰρ μητέρα · εἰ
γυμνὸς Θεὸς, οὐκ ἀπάτωρ ⁸ ἔχει γὰρ πατέρα · νῦν
δὲ ὁ αὐτὸς, ἀμήτωρ μὲν, ὡς πλάστης , ἀπάτωρ δὲ,
ὡς ἄνθρωπος.
Deus, non est sine patre : habet enim patrem. At nunc, unus idemque sine matre quidem est, ut pla-
stes; sine patre vero,_ut plasma.
E’. Αίδέσθητι, ὦ ἄνθρωπε. κᾶν τὴν τοῦ ἀρχαγγέ-
λου προσηγορίαν · ὁ γὰρ τὴν Μαρίαν εύαγγελισάμενος.
Γαδριὴλ ἐλέγετο · τί δὲ ἑρμηνεύεται Γ αδριήλ; Μάθε
ἀκούσας, ὅτι Θεὸς καὶ ἅνθρωπος. Ἐπεὶ γὰρ ὁ παρ’
αὐτοῦ εὐαγγελιζόμενος Θεός ἐστι καὶ ἄνθρωπος .
προέλαϐεν ἠ προσηγορία τὸ θαῦμα, ’ίνα πιστώσηται
τὴν οἰκονομίαν. Μάθε πρῶτον τὴν οἰκονομίαν καὶ τὴν
αἰτίαν τῆς παρουσίας, καὶ τότε δόξασον τὴν δύναμιν
τοῦ σαρκωθέντος, ἐπειδὴ πολλὰ ὤφειλεν ἐξ ἁμαρτιῶν
ἡ τῶν ἀνθρώπιον φύσις, καὶ ἠπόρει πρὸς τὸ χρέος.
Διά γάρ τοῦ Ἀδὰμ πάντες τῇ ἁμαρτίᾳ ἐχειρο-γραφή-
σαμεν · δούλους ἡμᾶς κατεῖχεν ὁ διάϐολος· τὰς ὠνὰς
ἡμῶν περιέφερε 15), χάρτῃ κεχρημένος τῷ πολυπα-
θεῖ ἡμῶν σώματι· εἱστήκει ό κακὸς τῶν παθῶν πλα-
στογράφος, ἐπισείων ἡμῶν τὸ χρέος, καὶ ἀπαιτῶν
ἡμᾶς τὴν δίκην. Ἔδει τοίνυν δυοῖν θάτερον ’ἢ πᾶσιν
ἐπαχθῆναι τὸν ὲκ τῆς καταδίκης θάνατον, ἐπειδὴ καὶ
πάντες ἥμαρτον · ἢ τοιοῦτον δοθῆναι πρὸς ἀντίδοσιν
τίμημα, πᾶν τῷ χρέει ὑπῆρχε δικαίωμα πρὸς
παραίτησιν. Ἀνθρωπος μὲν οὖν σῶσαι οὐκ ἠδύνατο’
ὑπέκειτο γὰρ χρέει τῆς ἁμαρτίας ⁸ ἄγγελος δὲ ὲξα-
γοράσασθαι τὴν ἀνθρωπότητα οὐκ ἴσχυεν · ἠπόρει
γὰρ τοῦ τοιούτου λύτρου · λοιπὸν οὖν ὁ ἀναμάρτητος
Θεὸς ὑπὲρ τῶν ἡμαρτηκότων ἀποθανεῖν ὤφειλεν.
Δῦτη γὰρ ἐλείπετο τοῦ κακοῦ λύσις (16).
gens'a'de'o redemptionis pretium suppetebat; reliquum ergo erat, ut in quem peccatum non cadit,
Deus pro peccatoribus moreretur. Hzec enim mali unica restabat solutio.
ς’. Τί οὗνς αὐτὸς ὁ πᾶσαν ᾠύσιν ὲκ μὴ ὄντων εἰς
-τδ εἶναι παραγαγὼν, ό μηδὲν πρὸς παροχὴν ἀπο-
ρῶν (1 7), ἐξεῦρε τοῖς κατακρίτοις ζωὴν ἀσφαλεστάτην,
καὶ τῷ Θανάτῳ λύσιν εὐπρεπεστάτην. Καὶ¹ γίνεται
ἄνθρωπος ἐκ Παρθένου, ὡς ὀἶδεν αὑτός ° λόγος γὰρ
ἑρμηνεῦσαι τὸ θαῦμα οὐ δύναται · καί¹ ἀποθνήσκει ὃ
ἐγένετο· καὶ λυτροῦται ὃ ὑπῆρχε, κατὰ τὸν λέγοντα
Παῦλον· Ἐν ᾧ ἔχομεν τὴν ἀπολύτρωσιν διὰ τοῦ αἵ-
ματος αὐτοῦ, τὴν ἄφεσιν τῶν παραπτωμάτων.
Ὢ τῶν μεγάλων πραγμάτωνί ἀλλοις ἐπραγματεύσατο
τὸ ἀθάνατον· αὐτὸς γὰρ ὑπῆρχε ἀθάνατος (l8).
Τοιοῦτος γὰρ ἄλλος κατ’ οἰκονομίαν οὔτε γέγονεν,
οὔτε ἦν, οὔτε ἔσται ποτὲ, ἦ μόνος ὁ ὲκ Παρθένου τε-
χθεὶς Θεὸς καὶ ἄνθρωπος· οὐκ ἀντιταλαντεύουσαν
¹⁶ Hebr. vn, 5. ¹’ Epltes. 1, 7.
(15) Al. προέφερε.
(16) Al. λύτρωσις.
(ιἹὶ Al. ᾧ μ’. ⁵ἄπορον.
(ιε)Μαιίοίὺῖδςμδνρςλδ-πέριυνι-ς
(to) om et homo. an} aliud Δσέιχπηυιγιιῑιιιμιιδ-τφρες
afferre solent, ac praecipue, ut Gabriel Fortitudo