PG 65, col. 696
τελεῖται τὸ ζῶν · σκιρτᾷ 6 κατ’ εἰκόνα· τίκτεται 6
λόγος, καὶ ἀμάρτυρος μένει ἠ διάπλασις, ἀνερμήνευ-
τος δὲ ἠ γέννησις · οὕτως καὶ ἐπὶ τοῦ πρωτοπλάστου
Ἀδάμ· ἀντὶ μήτρας, αἱ θεῖαι γεγόνασι χεῖρες’ ἀντὶ
σπέρματος, 6 γήϊνος χοῦς · ἀντὶ μηνῶν, τὸ ἄχρονον
τοῦ ποιήσαντος ’ ἀντὶ ὠδίνων , τὸ ἀπαθὲς τοῦ πλά·
σαντος· ἀντὶ τόκου, τὸ θεῖον ἐμφύσημα · ἀντὶ τέ’-1
λακτος, ή πηγὴ τοῦ παραδείσου ’ἀντὶ τροφῆς, ἡ
ἄμοχθος τράπεζα · ἀντὶ μορφῆς, εἰκὼν τοῦ ἀρχε-
τύπου · ἀντὶ ἀξιώματος, τὸ κατὰ χάριν ἀθάνατονο
άντὶ ὑπηκόων, τὸ συμπλασθὲν ζῶον. Καὶ γέγονε μὲν
6 κατὰ διάπλασιν τόκος· κάματος δὲ, τὸν τόκον οὐχ
ὕϐρισεν. Αἰσχυνέσθωσαν Ἰουδαίων παῖδες, οξ τὴν
παρθενικὴν ὠδῖνα διασύροντες, οἱ λέγοντες · Ι·ζί ἔτεκε
παρθένος, ούκ ἔμεινε παρθένος. Ἀθλιε καὶ ταλαίο
πωρε, 6 Ἀδὰμ εἰς τῖν κόσμον παρήχθη, καὶ κάματος
τὴν διάπλασιν ούχ ὕϐρισενο 6 Θεὸς κατὰ σάρκα
ἐγεννήθη , καὶ φθορὰν 6 τόκος ὑπέμεινε; Διά τοῦτο
γάρ καὶ δεύτερος Ἀδὰμ κατὰ σάρκα 6 Δεσπότης
Χριστός· ἐπειδὴ 6 προλαὸὼν Ἀδὰμ τύπος τοῦ Δε-
σπότου Χριστοῦ. Ἐσκιογράφησεν ὁ πηλὸς τὸν κε-
ραμέα. ’Ὁτι δὲ τύπος ἦν, ἄκουε τοῦ μακαρίου Παύ-
λου λέγοντος· Ἐϐασίλευσεν ὀ θάνατος ἀπὸ τοῦ
Ἀδὰμ μέχρι Μωϋσέως, καὶ ἐπὶ τοὺς μὴ ἀμαρτήι
cantat; ἐπὶ τῷ ὁμοιώματι τῆς παραϐάσεως Ἀδὰμ,
ὅς ἐστι τύπος τοῦ μέλλοντος. Καὶ ὅπως τύπος ἦν
6 Ἀδὰμ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ κατὰ σάρκα, ἄκουεο
'0 δοῦλος, φύσεως ἀρχή · 6 Δεσπότης, ἁρχὴ ζωῆς τέ-
λος μὴ ἐχούσης. Ἐκεῖνον αἱ θεῖαι χεῖρες ἔπλασανο
οὗτος, ὡς οἶδεν, ἑαυτὸν ὲσάρκωσεν. Ἐκεῖνος γέγονε
κατ’ εἰκόνα· οὗτος, εἰκὼν άκτιστος. Ἐκεῖνος δι’
ὲμφυσή ματος ἐψυχώθη · οὗτος ἐν δούλου μορφῇ ὤφθη.
Ἑκείνου 6 παράδεισος οἶκος ο τούτου 6 οὐρανὸς θρό-
νος. Ἐκεῖνος γλῶττα τῆς κτίσεως ° οὗτος, κεφαλὴ
τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖνος τὴν χεῖρα εἰς δένδρον ἐξ·
έτεινε. καὶ θάνατον ἐτρύγησεν · οὗτος τὰς χεῖρας
ἥπλωσεν ὲν τῷ σταυρῷ , καὶ τὸν κόσμον ἐνηγκαλξο
σατο· καὶ βοᾷ ὲν Εὐάγγελίοις· ’Ὅταν ὑψωθῶ, πάν-
τας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν. Ἐκεῖνος γυναῖκα ἔσχεν
ἐπίϐουλον · οὗτος Παρθένον ἔσχε θάλαμον. Τοῦ Ἄδαρ.
καθεύδοντος ὴ πλευρᾶ ἀφῃρέθη, καὶ ᾠκοδομήθη ἡ
γυνὴ, καὶ τῷ Ἀδὰμ οὐδὲν ἔλειψε · τοῦ Δεσπότου Χρι-
στοῦ κατά σάρκα σταυρωθέντος καὶ ταφέντος, ἰᾷ
⁸⁸ Gen. ιι, 21.
(ἳὸ) Natura: principium, φύσεως ἀρχή. Nihil Ivi:
PrOcli clarius. Prosequitur enim, quibus com-enat
Adamutn inter et Christum, ut ille hujus figura
fuit : quare valde ridicula Riccardi conjectura, ut
Ioco φύσεως, sit legendum φθίσεωςχ pro naturrr,
corruptionis; atque_ab edant-tor Christi acAdaui
comparationeminchoaverit, in quo illi lunarium u-
deulur contrarii. Adamus ergo naturae principium.
ut caput generis; eoque figura Christi, qui prim-i-
pium’est’ac auctor vita: aeternae, caput ipse pne-
destinatorum.
λόγος, καὶ ἀμάρτυρος μένει ἠ διάπλασις, ἀνερμήνευ-
τος δὲ ἠ γέννησις · οὕτως καὶ ἐπὶ τοῦ πρωτοπλάστου
Ἀδάμ· ἀντὶ μήτρας, αἱ θεῖαι γεγόνασι χεῖρες’ ἀντὶ
σπέρματος, 6 γήϊνος χοῦς · ἀντὶ μηνῶν, τὸ ἄχρονον
τοῦ ποιήσαντος ’ ἀντὶ ὠδίνων , τὸ ἀπαθὲς τοῦ πλά·
σαντος· ἀντὶ τόκου, τὸ θεῖον ἐμφύσημα · ἀντὶ τέ’-1
λακτος, ή πηγὴ τοῦ παραδείσου ’ἀντὶ τροφῆς, ἡ
ἄμοχθος τράπεζα · ἀντὶ μορφῆς, εἰκὼν τοῦ ἀρχε-
τύπου · ἀντὶ ἀξιώματος, τὸ κατὰ χάριν ἀθάνατονο
άντὶ ὑπηκόων, τὸ συμπλασθὲν ζῶον. Καὶ γέγονε μὲν
6 κατὰ διάπλασιν τόκος· κάματος δὲ, τὸν τόκον οὐχ
ὕϐρισεν. Αἰσχυνέσθωσαν Ἰουδαίων παῖδες, οξ τὴν
παρθενικὴν ὠδῖνα διασύροντες, οἱ λέγοντες · Ι·ζί ἔτεκε
παρθένος, ούκ ἔμεινε παρθένος. Ἀθλιε καὶ ταλαίο
πωρε, 6 Ἀδὰμ εἰς τῖν κόσμον παρήχθη, καὶ κάματος
τὴν διάπλασιν ούχ ὕϐρισενο 6 Θεὸς κατὰ σάρκα
ἐγεννήθη , καὶ φθορὰν 6 τόκος ὑπέμεινε; Διά τοῦτο
γάρ καὶ δεύτερος Ἀδὰμ κατὰ σάρκα 6 Δεσπότης
Χριστός· ἐπειδὴ 6 προλαὸὼν Ἀδὰμ τύπος τοῦ Δε-
σπότου Χριστοῦ. Ἐσκιογράφησεν ὁ πηλὸς τὸν κε-
ραμέα. ’Ὁτι δὲ τύπος ἦν, ἄκουε τοῦ μακαρίου Παύ-
λου λέγοντος· Ἐϐασίλευσεν ὀ θάνατος ἀπὸ τοῦ
Ἀδὰμ μέχρι Μωϋσέως, καὶ ἐπὶ τοὺς μὴ ἀμαρτήι
cantat; ἐπὶ τῷ ὁμοιώματι τῆς παραϐάσεως Ἀδὰμ,
ὅς ἐστι τύπος τοῦ μέλλοντος. Καὶ ὅπως τύπος ἦν
6 Ἀδὰμ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ κατὰ σάρκα, ἄκουεο
'0 δοῦλος, φύσεως ἀρχή · 6 Δεσπότης, ἁρχὴ ζωῆς τέ-
λος μὴ ἐχούσης. Ἐκεῖνον αἱ θεῖαι χεῖρες ἔπλασανο
οὗτος, ὡς οἶδεν, ἑαυτὸν ὲσάρκωσεν. Ἐκεῖνος γέγονε
κατ’ εἰκόνα· οὗτος, εἰκὼν άκτιστος. Ἐκεῖνος δι’
ὲμφυσή ματος ἐψυχώθη · οὗτος ἐν δούλου μορφῇ ὤφθη.
Ἑκείνου 6 παράδεισος οἶκος ο τούτου 6 οὐρανὸς θρό-
νος. Ἐκεῖνος γλῶττα τῆς κτίσεως ° οὗτος, κεφαλὴ
τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖνος τὴν χεῖρα εἰς δένδρον ἐξ·
έτεινε. καὶ θάνατον ἐτρύγησεν · οὗτος τὰς χεῖρας
ἥπλωσεν ὲν τῷ σταυρῷ , καὶ τὸν κόσμον ἐνηγκαλξο
σατο· καὶ βοᾷ ὲν Εὐάγγελίοις· ’Ὅταν ὑψωθῶ, πάν-
τας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν. Ἐκεῖνος γυναῖκα ἔσχεν
ἐπίϐουλον · οὗτος Παρθένον ἔσχε θάλαμον. Τοῦ Ἄδαρ.
καθεύδοντος ὴ πλευρᾶ ἀφῃρέθη, καὶ ᾠκοδομήθη ἡ
γυνὴ, καὶ τῷ Ἀδὰμ οὐδὲν ἔλειψε · τοῦ Δεσπότου Χρι-
στοῦ κατά σάρκα σταυρωθέντος καὶ ταφέντος, ἰᾷ
⁸⁸ Gen. ιι, 21.
(ἳὸ) Natura: principium, φύσεως ἀρχή. Nihil Ivi:
PrOcli clarius. Prosequitur enim, quibus com-enat
Adamutn inter et Christum, ut ille hujus figura
fuit : quare valde ridicula Riccardi conjectura, ut
Ioco φύσεως, sit legendum φθίσεωςχ pro naturrr,
corruptionis; atque_ab edant-tor Christi acAdaui
comparationeminchoaverit, in quo illi lunarium u-
deulur contrarii. Adamus ergo naturae principium.
ut caput generis; eoque figura Christi, qui prim-i-
pium’est’ac auctor vita: aeternae, caput ipse pne-
destinatorum.