PG 65, col. 98
tantam navigationem coniicere? Nonne seis te esse
mulierem, nec debere quoquam exire? An otlloo
mam reversa, dicas caeteris mulieribus: Vidi Arse-
nium; fiatque mare iter mulierum adeuntium me!
At illa excepit: Si Deo libuerit, non permittam
quamque hue appellere. Verum ora pro me, mei-
que semper momento. Respondit Arsenius: Deum
precor, ut memoriam tui deleat de corde meo.
Quibus auditis virgo perturbata discessit. Cumque
ad urbem venisset, prae tristitia in febrem incidit;
nuntiatusque est beato TheOphilo archiepiscopo
morbus ejus. Qui ad illam profectus. precibus dio
seere contendebat quidnam esset quod haberet.
Respondit ipsa: Utinam me huc non contulissem!
Dixi quippe seni: Memor Inei esto; ac tuli respon-
sum: Deum precor, ιιι memoria tui e corde meo
deleatur. Et ecce pra: tristitia ego morior. Tune
archiepiscopus: (89) Nescis, inquit, te esse mulie-
rem, sanctosque per mulieres ab inimico impugnari?
Eapropter ita pronuntiavit senex. Nam pro anima
tua orabit semper. Atque hunc in modum curata
est mens feminae; et cum gaudio ad patriam re~
meavit.
29. (90) Narravit abbas Daniel de abbate Arsenio,
quod venerit aliquando magistrianus. deferens te-
stamentum cujusdam senatoris propinqui ejus, qui
ei maximam hmreditatem reliquerat: quod testa-
mentum ubi accepit, voluit lacerare. At procidit
magistrianus ad pedes ejus. dicens: Obsecro te.
noli discindere; alioqui capite truncabor. Tum ah-
bas Arsenius ait illi : Ego ante ipsum mortuus sum;
is autem modo obiit. Atque remisit testamentum,
nec quidquam cepit.
30. (9|) Aiebant pra-terea de illo, quod vespere
Sabbatorum illucescente Dominiea, solem relinque-
bat retro, manusque ad caelum extendebat. orans.
quousque iterum sol vultum ejus collustraret; atque
ita residebat
5i. (99.) Dicebant de abhate Arsento et abbate
Theodoro Pbermensi, quod supra cunctos gloriam
hominum odio haberent. Quocirca abbas Arsenius
non facile occurrebat cuiquam. Abbas vero Theo-
dorus, occurrebat quidem. sed velut gladius erat.
52. (95) Sedenti aliquando abbati Arsenio in in-
ferioribus partibus [IEgypti], atque illic interpellari
(88) μαθεζῖψρνου. Pmponit Pelagius : Dicebant
dum conversationis ejus. Graece ex Colbertinis lihris:
ξΕλέγετοίδὲ πε ρ) αὐτοῦ, λὸτι οὐκ ἠδυνήθη τις καταλα-
6εῖν τὴν γδιαγωγὴν τῆς πολιτείας αὐτοῦ.
(89) διιρ. Νοιηοε. n. 41.
(99) Vt'l. lfatr. vr, '2.
(91) Vit. Patr. xu, l;Joan. Gcom. Parad. 2.
(92) Vit. Patr. vm, 5.
(95) Vit. Patr. κν, 9.
mulierem, nec debere quoquam exire? An otlloo
mam reversa, dicas caeteris mulieribus: Vidi Arse-
nium; fiatque mare iter mulierum adeuntium me!
At illa excepit: Si Deo libuerit, non permittam
quamque hue appellere. Verum ora pro me, mei-
que semper momento. Respondit Arsenius: Deum
precor, ut memoriam tui deleat de corde meo.
Quibus auditis virgo perturbata discessit. Cumque
ad urbem venisset, prae tristitia in febrem incidit;
nuntiatusque est beato TheOphilo archiepiscopo
morbus ejus. Qui ad illam profectus. precibus dio
seere contendebat quidnam esset quod haberet.
Respondit ipsa: Utinam me huc non contulissem!
Dixi quippe seni: Memor Inei esto; ac tuli respon-
sum: Deum precor, ιιι memoria tui e corde meo
deleatur. Et ecce pra: tristitia ego morior. Tune
archiepiscopus: (89) Nescis, inquit, te esse mulie-
rem, sanctosque per mulieres ab inimico impugnari?
Eapropter ita pronuntiavit senex. Nam pro anima
tua orabit semper. Atque hunc in modum curata
est mens feminae; et cum gaudio ad patriam re~
meavit.
29. (90) Narravit abbas Daniel de abbate Arsenio,
quod venerit aliquando magistrianus. deferens te-
stamentum cujusdam senatoris propinqui ejus, qui
ei maximam hmreditatem reliquerat: quod testa-
mentum ubi accepit, voluit lacerare. At procidit
magistrianus ad pedes ejus. dicens: Obsecro te.
noli discindere; alioqui capite truncabor. Tum ah-
bas Arsenius ait illi : Ego ante ipsum mortuus sum;
is autem modo obiit. Atque remisit testamentum,
nec quidquam cepit.
30. (9|) Aiebant pra-terea de illo, quod vespere
Sabbatorum illucescente Dominiea, solem relinque-
bat retro, manusque ad caelum extendebat. orans.
quousque iterum sol vultum ejus collustraret; atque
ita residebat
5i. (99.) Dicebant de abhate Arsento et abbate
Theodoro Pbermensi, quod supra cunctos gloriam
hominum odio haberent. Quocirca abbas Arsenius
non facile occurrebat cuiquam. Abbas vero Theo-
dorus, occurrebat quidem. sed velut gladius erat.
52. (95) Sedenti aliquando abbati Arsenio in in-
ferioribus partibus [IEgypti], atque illic interpellari
(88) μαθεζῖψρνου. Pmponit Pelagius : Dicebant
dum conversationis ejus. Graece ex Colbertinis lihris:
ξΕλέγετοίδὲ πε ρ) αὐτοῦ, λὸτι οὐκ ἠδυνήθη τις καταλα-
6εῖν τὴν γδιαγωγὴν τῆς πολιτείας αὐτοῦ.
(89) διιρ. Νοιηοε. n. 41.
(99) Vt'l. lfatr. vr, '2.
(91) Vit. Patr. xu, l;Joan. Gcom. Parad. 2.
(92) Vit. Patr. vm, 5.
(95) Vit. Patr. κν, 9.