PG 66, col. 1047
os nyATIA ALXANOuINA srNES MAoISTRA.
(βοcπμτ. lib. v, cap. I5)
Era in Alexandria quædam mulier, Hypatia no-
mine, filia Τbeonis philosophi, adeo erudita, ut su-
pra philosophos ejus temporis emineret, et in Pla-
tonicam scholam a lotino venientem susciperet
ipsa successionema, atque omnes philosophicas lec-
tiones exponeret. Quapropter omanes currebant ad
eam, propter honestam doctrinæ fiduciam. Venie-
bat vero etiam ad judices; nec habebat ullam vere-
cundiam publice permista viris, cum eam cunctI
pro ipsius castitate venerarentur. Τum ergo invidia
contra hanc feminam est accensa. Cum enim cre-
bro proficisceretur ad Orestem, ecclesiasticus po-
pulus motus adversus eam est,tanquam ipsa illurs
ab amicitia prohiberet episcopi. Quamobrem con-
spirantes viri acerrimo furore commoti; quorum
dux erat quidam Patrus lector, observaverunt mu-
Iierem ad propria redeuntem, eamque de vehiculo
deponentes, ad eccleslam, quæ vocatur Cæsaris,
traxerunt, et vestibus exutam lapidibus ( imo
testis) peremerunt. Quam postea membratim dila-
cerantes, in loco, qni dicitur Cinarus, igne concre-
maverunt. Hæe res non mediocrem invidiam Cy-
rillo et Alexandrinæ concitavit Ecclesiæ. Alienæ
namque sunt a Chriatianis cædes et pugnæ. Hæe
igitur scta sunt quarto anno episcopatus Cyrilli,
eonsulatu lonorii decimo, et Τheodosii εexto,
msense Martio, jajuniis exsistentibus (a).
Χρκιστοῦ φόνοι, καὶ μάχαι, καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια. Ταῦτα πέπρακται τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς Κυρίλλου
ἐπαισκοπῆς, ἐν ὑπατείᾳ Ὁνωρίου τὸ δέκατον, καὶ Θεοδοσίου τὸ δέκατον [scribe τὸ ἕκτον] ἐν μηνὶ Μαρτlῳ,
ησταιῶν οὐσῶν.
(a) Εadem ad verbum fere Nicephorus habet lib. XIv, cap.16. Vide et Suidam.
ATO I
nAOuIANI rII NEII N N
qtA oRRECæ EOrSONI æmXrr.
Λαγκιλώτῳ Κάρλῳ ἐπισκόπῳ Ῥηγιεῖ Ἀδριανὸς Τούρνεβος εὖ πράττειν.
Ἰδού σοι, ὁ σοφὸς Συνέσιος, ἀττικουργές τι χρῆμα, καὶ ἐς ἀκριβὲς ἀπεξεσμένον ἐκδέδοται. Ὁστις δὴ μόνος
ἀπάντων ἀνθρώπων τῇ τοσοῦτον ἀπῳκισμένῃ καὶ διαποντίῳ Λιβύῃ Ἀθήνας φέρων ἐγκαθιδρύσατο τοῦ ἰδίου
ἐδάφους αὐτὰς ὥσπερ ἐκμοχλεύσας. Οὕτω γὰρ ἀττικῶς τὴν γλῶτταν ἤρμοσται, ὥστε οὐ μόνον τὴν λιβυκὴν
βαρβαρίαν, ἀλλὰ καὶ τὸ δωρικὸν ἐξόμνυται τῶν Κυρηναίων φῦλον, Λακεδαιμονίων ὅν ἄποικον. Τοιοῦτον
πέφυκε τὸ προστετηκέναι τοῖς τῶν συγγραφέων ἀττικίζουσι, καὶ αὐτοῖς, τὸ τοῦ χρησμοῦ, συγχρωτίζεσθαι.
Οἱ γὰρ τούτοις συναναχρωννύμενοι τὴν ὁμόχροιαν ἀποφέρονται τοῦ λόγου, τῇ ἐκείνων ἐμμελείᾳ καὶ εὐεπείᾳ
συνεθισθέντες. Ἀλωτὸν γὰρ ἅπαν σπουδῇ, καὶ πόνῳ ἀγρεύσιμον. Τό γε μὴν αὐτοῦ εὕγλωττον οὐ μόνον τῇ
τῶν ῥημάτων καλλονῇ ἐξησκημένον ἀγλαῖζεται, ἀλλὰ καὶ παιδείας γέμον λαμπρᾶς, καὶ ἀγχινοίας ἐπηβόλου,
καὶ ἀστεῖσμοῦ πιθανοῦ ὡραῖζεται, καὶ τὸν φιλαναγνωστοῦντα ἴυγξι λόγου θέλγον, καὶ καταγοητεῦον,
(βοcπμτ. lib. v, cap. I5)
Era in Alexandria quædam mulier, Hypatia no-
mine, filia Τbeonis philosophi, adeo erudita, ut su-
pra philosophos ejus temporis emineret, et in Pla-
tonicam scholam a lotino venientem susciperet
ipsa successionema, atque omnes philosophicas lec-
tiones exponeret. Quapropter omanes currebant ad
eam, propter honestam doctrinæ fiduciam. Venie-
bat vero etiam ad judices; nec habebat ullam vere-
cundiam publice permista viris, cum eam cunctI
pro ipsius castitate venerarentur. Τum ergo invidia
contra hanc feminam est accensa. Cum enim cre-
bro proficisceretur ad Orestem, ecclesiasticus po-
pulus motus adversus eam est,tanquam ipsa illurs
ab amicitia prohiberet episcopi. Quamobrem con-
spirantes viri acerrimo furore commoti; quorum
dux erat quidam Patrus lector, observaverunt mu-
Iierem ad propria redeuntem, eamque de vehiculo
deponentes, ad eccleslam, quæ vocatur Cæsaris,
traxerunt, et vestibus exutam lapidibus ( imo
testis) peremerunt. Quam postea membratim dila-
cerantes, in loco, qni dicitur Cinarus, igne concre-
maverunt. Hæe res non mediocrem invidiam Cy-
rillo et Alexandrinæ concitavit Ecclesiæ. Alienæ
namque sunt a Chriatianis cædes et pugnæ. Hæe
igitur scta sunt quarto anno episcopatus Cyrilli,
eonsulatu lonorii decimo, et Τheodosii εexto,
msense Martio, jajuniis exsistentibus (a).
Χρκιστοῦ φόνοι, καὶ μάχαι, καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια. Ταῦτα πέπρακται τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς Κυρίλλου
ἐπαισκοπῆς, ἐν ὑπατείᾳ Ὁνωρίου τὸ δέκατον, καὶ Θεοδοσίου τὸ δέκατον [scribe τὸ ἕκτον] ἐν μηνὶ Μαρτlῳ,
ησταιῶν οὐσῶν.
(a) Εadem ad verbum fere Nicephorus habet lib. XIv, cap.16. Vide et Suidam.
ATO I
nAOuIANI rII NEII N N
qtA oRRECæ EOrSONI æmXrr.
Λαγκιλώτῳ Κάρλῳ ἐπισκόπῳ Ῥηγιεῖ Ἀδριανὸς Τούρνεβος εὖ πράττειν.
Ἰδού σοι, ὁ σοφὸς Συνέσιος, ἀττικουργές τι χρῆμα, καὶ ἐς ἀκριβὲς ἀπεξεσμένον ἐκδέδοται. Ὁστις δὴ μόνος
ἀπάντων ἀνθρώπων τῇ τοσοῦτον ἀπῳκισμένῃ καὶ διαποντίῳ Λιβύῃ Ἀθήνας φέρων ἐγκαθιδρύσατο τοῦ ἰδίου
ἐδάφους αὐτὰς ὥσπερ ἐκμοχλεύσας. Οὕτω γὰρ ἀττικῶς τὴν γλῶτταν ἤρμοσται, ὥστε οὐ μόνον τὴν λιβυκὴν
βαρβαρίαν, ἀλλὰ καὶ τὸ δωρικὸν ἐξόμνυται τῶν Κυρηναίων φῦλον, Λακεδαιμονίων ὅν ἄποικον. Τοιοῦτον
πέφυκε τὸ προστετηκέναι τοῖς τῶν συγγραφέων ἀττικίζουσι, καὶ αὐτοῖς, τὸ τοῦ χρησμοῦ, συγχρωτίζεσθαι.
Οἱ γὰρ τούτοις συναναχρωννύμενοι τὴν ὁμόχροιαν ἀποφέρονται τοῦ λόγου, τῇ ἐκείνων ἐμμελείᾳ καὶ εὐεπείᾳ
συνεθισθέντες. Ἀλωτὸν γὰρ ἅπαν σπουδῇ, καὶ πόνῳ ἀγρεύσιμον. Τό γε μὴν αὐτοῦ εὕγλωττον οὐ μόνον τῇ
τῶν ῥημάτων καλλονῇ ἐξησκημένον ἀγλαῖζεται, ἀλλὰ καὶ παιδείας γέμον λαμπρᾶς, καὶ ἀγχινοίας ἐπηβόλου,
καὶ ἀστεῖσμοῦ πιθανοῦ ὡραῖζεται, καὶ τὸν φιλαναγνωστοῦντα ἴυγξι λόγου θέλγον, καὶ καταγοητεῦον,