PG 66, col. 1050
εἰς τὸ πρόσθεν ἀεὶ προάγει, μέχρι κορωνίδος ἡδίστης ἀπολαύοντα διαγωγῆς παραπέμπον. Θρησκείαν δὲ
οὐχ ἀπανταχῆ τὴν ἡμετέραν πρεσβεύει, πρὸ τοῦ τὴν ἀληθινὴν εὐσέβειαν κατηχῆσθαι συγράμματά τινα
ἤδη εἰς ἀνθρώπους ἐξενηνοχώς. Ἐλληνίζει γὰρ τὰ πολλὰ ἢ μιξέλλην αἰγυπτιάζει, τὴν συμβολικὴν καὶ
ἱερογλυφικὴν τερατείαν καὶ ἀτοπίαν ἔσθʼ ὅτε ζηλῶν καὶ μεταδιώκων. Ἀλλʼ ἐπειδὴ τῆς ἐλληνικῆς δαιμονο-
μανίας ἀπαλλαγεὶς τὰ τῶν Χριστιανῶν ἐμυήθη, καὶ τὴν καλὴνλαβὴν ἐλήφθη, οὐδὲν τῆς ἀποστολικῆς παρα-
δόσεως, καὶ τῶν θείων λογίων, καὶ τῆς ἀληθινῆς θεοσεβείας προὐτίμησε. Τοιγαροῦν ἐναύσματα καὶ ζώπυρα
αὐτῆς ἔτι τισὶ τοῦ αὐτοῦ ἐπιστολῶν ὑποτύφεται, πῦρ ταῖς τῶν ἀναγινωσκόντων ψυχαῖς ὑφάπτοντα θαλπνὸν
καὶ ἐνεργόν. Σοὶ δὲ πολλῶν ἔνεκα ταύτην τὴν ἔκδοσιν, ὦ ἱερὰ καὶ σεβασμία μοι κεφαλὴ, ἐπεφήμισα. Καὶ
γὰρ ὅτι φιλόσοφον φιλοσόφῳ, καὶ ἐπίσκοπον ἐπισκόπῳ, καὶ Ἐλληνα φιλέλληνι, καὶ θεόφιλον εὐσεβεῖ προσιέναι
ἔδει κατὰ τὸ ὀμηρικὸν, ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει Θεὸς ὡς τὸν ὀμοῖον καὶ δὴ καὶ ὅτι τούτου προξένου τυχὼν,
CCOI M MsS.
(8α ed. 16tαν)
s
Mε.
Mcn.
Hesn.
Hεun.
Ao EEISToLΑs.
Men.
Hκsn.
Mos.
Pκτεν.
ATION s
ECN
Τria de hac oratione Synesii inquirenda sunt in eruditi Lectoris gratiam : primo quis ille imperat
fuerit, ad quem habita, cujusque nomine sit inscripta; deinde quo tempore, ac, si id investigare licet.
etiam anno videatur esse dicta; tertio quam illius legationis occasionem Synesius habuerit, quemve ex
ea fructum ceperit. De imperatore apud quem pronuntiata est, dubitationem movet Evagrius Scholasticus
Iib. I,cap.I3; qui ad Τheodosium habitam esse significat, Ὁ τε πρὸς αὐτὸν Θεοδόσιον προσφωνητικὸς λόγος.
ait, illius opera percensens. Cui subscribit Nicephorus lib. Xv, cap. 55, ac Τheodosium Juniorem hunc
addit fuisse. Sed uterque aberrat vero. Nam coram Arcadio Τhcodosii filio dictam esse, res est
exploratissima. Id adeo ex tota oratione cognoscitur, ut cum pag. 4, patrem ait imperatoris ejus, quem
alloquitur, imperium tanquam virtutis præmium adeptum fuisse. Eumdem refert pag. 5, contra tyran-
nos duos bella gessisse; et paulo post relatam de posteriore victoriam cessisse vita. Quæ quidem ad
De tempore conjectura fit ex aliis ejusdem auctoris locis, in quibus legationis illius suæ meminit.
Libro De insomniis, p. I48, trennalem hanc fuisse significat; ac se Constantinopoli degentem de quo-
rumdam maleficorum insidiis in somnis admonitum. Demum vero majore, quam quisquam Græcorunx
hactenus, audacia, coram imperatore verba fecisse, ac quæ volehat impetrasse : Ἐμοὶ μὲν οὖν βίος βι-
βλία καὶ θήρα· ὅτι μὴ πεπρέσβευκά ποτε, ὡς οὐκ ὡφελον ἀποφράδας ἰδεῖν ἐνιαυτοὺς τρεῖς ἐκ τοῦ βίου. Καὶ
μέν τοι τότε πλεῖστα δὴ καὶ μέγιστα ὡνάμην αὐτῆς. Ἐπιβουλάς τε γὰρ ἐπʼ ἐμὲ ψυχοπομπῶν γοήτων ἀκύ-
ρους ἐποίησε καὶ φήνασα, καὶ ἐξ ἀπασῶν περισώσασα καὶ κοινὰ συνδιῷκησεν ὥστε ἄριστα ἔχειν ταῖς πο-
λεσι· καὶ ἐς τὴν βασιλέως ὁμιλίαν τῶν πώποτε Ἐλλήνων θαῤῥαλεώτερον παρέστησε. Ac mihi quidem vitα
omnis in libris ac renatione posita est; nisi st quando legationem susceperim: quod utinam nunquam mihi
οὐχ ἀπανταχῆ τὴν ἡμετέραν πρεσβεύει, πρὸ τοῦ τὴν ἀληθινὴν εὐσέβειαν κατηχῆσθαι συγράμματά τινα
ἤδη εἰς ἀνθρώπους ἐξενηνοχώς. Ἐλληνίζει γὰρ τὰ πολλὰ ἢ μιξέλλην αἰγυπτιάζει, τὴν συμβολικὴν καὶ
ἱερογλυφικὴν τερατείαν καὶ ἀτοπίαν ἔσθʼ ὅτε ζηλῶν καὶ μεταδιώκων. Ἀλλʼ ἐπειδὴ τῆς ἐλληνικῆς δαιμονο-
μανίας ἀπαλλαγεὶς τὰ τῶν Χριστιανῶν ἐμυήθη, καὶ τὴν καλὴνλαβὴν ἐλήφθη, οὐδὲν τῆς ἀποστολικῆς παρα-
δόσεως, καὶ τῶν θείων λογίων, καὶ τῆς ἀληθινῆς θεοσεβείας προὐτίμησε. Τοιγαροῦν ἐναύσματα καὶ ζώπυρα
αὐτῆς ἔτι τισὶ τοῦ αὐτοῦ ἐπιστολῶν ὑποτύφεται, πῦρ ταῖς τῶν ἀναγινωσκόντων ψυχαῖς ὑφάπτοντα θαλπνὸν
καὶ ἐνεργόν. Σοὶ δὲ πολλῶν ἔνεκα ταύτην τὴν ἔκδοσιν, ὦ ἱερὰ καὶ σεβασμία μοι κεφαλὴ, ἐπεφήμισα. Καὶ
γὰρ ὅτι φιλόσοφον φιλοσόφῳ, καὶ ἐπίσκοπον ἐπισκόπῳ, καὶ Ἐλληνα φιλέλληνι, καὶ θεόφιλον εὐσεβεῖ προσιέναι
ἔδει κατὰ τὸ ὀμηρικὸν, ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει Θεὸς ὡς τὸν ὀμοῖον καὶ δὴ καὶ ὅτι τούτου προξένου τυχὼν,
CCOI M MsS.
(8α ed. 16tαν)
s
Mε.
Mcn.
Hesn.
Hεun.
Ao EEISToLΑs.
Men.
Hκsn.
Mos.
Pκτεν.
ATION s
ECN
Τria de hac oratione Synesii inquirenda sunt in eruditi Lectoris gratiam : primo quis ille imperat
fuerit, ad quem habita, cujusque nomine sit inscripta; deinde quo tempore, ac, si id investigare licet.
etiam anno videatur esse dicta; tertio quam illius legationis occasionem Synesius habuerit, quemve ex
ea fructum ceperit. De imperatore apud quem pronuntiata est, dubitationem movet Evagrius Scholasticus
Iib. I,cap.I3; qui ad Τheodosium habitam esse significat, Ὁ τε πρὸς αὐτὸν Θεοδόσιον προσφωνητικὸς λόγος.
ait, illius opera percensens. Cui subscribit Nicephorus lib. Xv, cap. 55, ac Τheodosium Juniorem hunc
addit fuisse. Sed uterque aberrat vero. Nam coram Arcadio Τhcodosii filio dictam esse, res est
exploratissima. Id adeo ex tota oratione cognoscitur, ut cum pag. 4, patrem ait imperatoris ejus, quem
alloquitur, imperium tanquam virtutis præmium adeptum fuisse. Eumdem refert pag. 5, contra tyran-
nos duos bella gessisse; et paulo post relatam de posteriore victoriam cessisse vita. Quæ quidem ad
De tempore conjectura fit ex aliis ejusdem auctoris locis, in quibus legationis illius suæ meminit.
Libro De insomniis, p. I48, trennalem hanc fuisse significat; ac se Constantinopoli degentem de quo-
rumdam maleficorum insidiis in somnis admonitum. Demum vero majore, quam quisquam Græcorunx
hactenus, audacia, coram imperatore verba fecisse, ac quæ volehat impetrasse : Ἐμοὶ μὲν οὖν βίος βι-
βλία καὶ θήρα· ὅτι μὴ πεπρέσβευκά ποτε, ὡς οὐκ ὡφελον ἀποφράδας ἰδεῖν ἐνιαυτοὺς τρεῖς ἐκ τοῦ βίου. Καὶ
μέν τοι τότε πλεῖστα δὴ καὶ μέγιστα ὡνάμην αὐτῆς. Ἐπιβουλάς τε γὰρ ἐπʼ ἐμὲ ψυχοπομπῶν γοήτων ἀκύ-
ρους ἐποίησε καὶ φήνασα, καὶ ἐξ ἀπασῶν περισώσασα καὶ κοινὰ συνδιῷκησεν ὥστε ἄριστα ἔχειν ταῖς πο-
λεσι· καὶ ἐς τὴν βασιλέως ὁμιλίαν τῶν πώποτε Ἐλλήνων θαῤῥαλεώτερον παρέστησε. Ac mihi quidem vitα
omnis in libris ac renatione posita est; nisi st quando legationem susceperim: quod utinam nunquam mihi