PG 66, col. 1553
Θεοῦ κινηθείς· τὸ δὲ, ὑπὸ λοιδορίας ἀνθρώπων. Καὶ
γὰρ τῶν ὲν λευκοῖς ἔνιοι τρίϐωσι, καὶ τῶν ἐν φαιοῖς,
ἔφασάν με παρανομεῖν είς φιλοσοφίαν, ἐπαΐοντα κάλ-
λους ὲν λέξεσι, καὶ ῥυθμοῦ, καὶ ἰτερλ⁵ Ὀμήρου τι
λέγειν ἀξιοῦντα , καὶ τῶν ὲν ταῖς ῥητορείαις σχημά-
των · ὡς δὴ τὸν φιλόσοφον μισολόγον εἶναι προσήκειν
[γρ. προσήκει], καὶ μόνα περιεργάζεσθαι τὰ δαιμόνια
πράγματα. Καὶ αὐτοὶ μὲν θεωροὶ τοῦ νοητοῦ γεγονό-
τες’ ἐμὲ δὲ οὐ θέμις, διότι νέμω τινὰ σχολὴν ὲκ τοῦ
βίου τῷ καὶ τὴν γλῶτταν καθήρασθαι, καὶ τὴν γνὼ-
μην ἡδίω γενέσθαι. Ἑνῆγε γὰρ αὐτοὺς είς τὸ κατα-
δικάσαι μου πρὸς μόνην παιδιὰν ἐπιτήδειον εἶναι, τδ
τὰς κυνηγετικὴ ὲκ τῆς οἰκίας οὐκ οίδ⁹ ὅπως διαρ-
ῥυείσας , σπουδασθῆναι διαφερόντως ὑπὸ νεανίσκων
ἐνίων, οἷς Ἑλληνισμοῦ τε καὶ χάριτος ἔμελε* καί
τινα τῶν ὲκ ποιητικῆς ἐπιμελῶς ἔχοντα , καὶ παρα-
δεικνύντα τι τῆς ἀρχαίας χειρός ’ ὅπερ ἐπὶ τῶν ἀν-
δριάντων λέγειν εἰώθαμεν. Ἀλλ’ ἐκείνων οί μὲν,
ἀμαθίας ἡγουμένης τοῦ θράσους, προχειρότατοι πάν-
των είσὶ περὶ τοῦ Θεοῦ διαλέγεσθαι · οἷς ἂν ἐντύχῃς,
εὐθὺς ἀκούσῃ τινὰ περὶ τῶν ἀσυλλογίστων συλλογι-
σμῶνο καὶ μὴ δεομένων ὲπαντλοῦσι τῶν λόγων, ἰδίᾳ
τι δοκῶ μοι διαφέρον αὐτοῖς. Ἀπὸ γὰρ τούτων ὲν
ταῖς πόλεσιν οἱ δημοδιδάσκαλοι γίνονται, ὁ ταύτόν
[γρ. ἐστι καὶ τὸ κέρας τῆς Ἀμαλθείας, ᾧ οὗτοι
γε δεῖν οἴονται χρῆσθαι. Ἐπιγινώσκεις , οἶμαι , τὸ
φῦλον τοῦτο τὸ ῥᾴδιον, ὃ διαϐάλλει γενναίαν ὑπόθεσιν.
quod idem est ac si Amaltheae cornu~dixeris, quo quidem utendum esse illi putant. Agnoscis, opi-
nor, facilem ac proclivem hominum nationem, quae generosum animi propositum criminatur.
Οὗτοί με μαθητιᾷν ἑαυτοῖς ἀξιοῦσι, καί φασιν
ἀποφανεῖν ἐντὸς ὀλίγου τὰ περὶ Θεοῦ παντολμότατον,
ἡμέρας ἑξῆς καὶ νύκτας ἀγορεύειν δυνάμενον. Ἕτε-
ροιδὲ οί κάλλιον ᾐσθημένοι, παραπολὺ τούτων είσὶ
κακοδαιμονέστεροι σοφισταί· καὶ βούλοιντο μὲν ἂν
ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς εὐδοκιμεῖν* ἀλλ’ εὐτυχοῦσι τὸ μηδὲ
τοῦτο δύνασθαι. Καὶ οἷσθόιτινσς ὲν λογιστηρίοις ἀπο-
δόντας, ἦ πάντως ἀπὸ μιᾶς γέ του συμφορᾶς ἀναπει-
σθέντας ὲν μεσημϐρίᾳ τοῦ βίου φιλοσοφεῖν, ἀπὸ μό-
νου τοῦ τοὺς θεοὺς ἀπομόσαι , καὶ κατομόσαι Πλατω-
νικῶς · οὓς φθάσειεν ἂν ἡ σκιὰ φθεγξαμένη τι τῶν
δεόντων. Δεινὴ δὲ ὅμως ἡ προσποίησις. ’Ἢ τε γὰρ
ὀφρῦς, βαϐαὶ τῆς ἀνατάσεως εἰς ὅσον ἦρται· καὶὴ
χεὶρ ὐπερείδει τὸ γένειον. Τά τε ἄλλα σεμνοπροσωο
ποῦσιν ὑπὲρ τὰς Ξενοκράτους εἰκόνας. Oi.’ γε καὶ νο-
μοθετεῖν ἡμῖν ἀξιοῦσιν am σφίσι λυσιτελέστατα,
μηδένα μηδὲν ἀγαθὸν εἰδότα φανερὸν εἶναι’ ἡγούμε-
νοι σφῶν αὐτῶν ἔλεγχον, εῐτις φιλόσοφος εἶναι δοκῶν,
ἐπιστήσεταιφθέγγεσθαι. Αὐτοὶ γὰρ ἂν ὑπὸ τῇ προσ-
ποιήσει λαϐεῖν, καὶ δόξαι τᾶνδοθεν εἶναι σοφίας ἀνά-
πλεω. Ἀμφω με τούτω τὼ γένη διαϐεϐλήκατον, ὡς
ἐπὶ τοῖς οὐδενὸς ἀξίοις ἐσπουδακότα · τὸ μὲν, ὅτι μὴ
DION. PETAVII NOTIE.
(9|) accusatus ab imperitis et ineptis horninibus
fuerat Synesins, quod-in tractanda philosophia
orationem suam venustate sermonis,_atque elegan-
tia: lepore condiret : adversus quos De Dionefscu
γὰρ τῶν ὲν λευκοῖς ἔνιοι τρίϐωσι, καὶ τῶν ἐν φαιοῖς,
ἔφασάν με παρανομεῖν είς φιλοσοφίαν, ἐπαΐοντα κάλ-
λους ὲν λέξεσι, καὶ ῥυθμοῦ, καὶ ἰτερλ⁵ Ὀμήρου τι
λέγειν ἀξιοῦντα , καὶ τῶν ὲν ταῖς ῥητορείαις σχημά-
των · ὡς δὴ τὸν φιλόσοφον μισολόγον εἶναι προσήκειν
[γρ. προσήκει], καὶ μόνα περιεργάζεσθαι τὰ δαιμόνια
πράγματα. Καὶ αὐτοὶ μὲν θεωροὶ τοῦ νοητοῦ γεγονό-
τες’ ἐμὲ δὲ οὐ θέμις, διότι νέμω τινὰ σχολὴν ὲκ τοῦ
βίου τῷ καὶ τὴν γλῶτταν καθήρασθαι, καὶ τὴν γνὼ-
μην ἡδίω γενέσθαι. Ἑνῆγε γὰρ αὐτοὺς είς τὸ κατα-
δικάσαι μου πρὸς μόνην παιδιὰν ἐπιτήδειον εἶναι, τδ
τὰς κυνηγετικὴ ὲκ τῆς οἰκίας οὐκ οίδ⁹ ὅπως διαρ-
ῥυείσας , σπουδασθῆναι διαφερόντως ὑπὸ νεανίσκων
ἐνίων, οἷς Ἑλληνισμοῦ τε καὶ χάριτος ἔμελε* καί
τινα τῶν ὲκ ποιητικῆς ἐπιμελῶς ἔχοντα , καὶ παρα-
δεικνύντα τι τῆς ἀρχαίας χειρός ’ ὅπερ ἐπὶ τῶν ἀν-
δριάντων λέγειν εἰώθαμεν. Ἀλλ’ ἐκείνων οί μὲν,
ἀμαθίας ἡγουμένης τοῦ θράσους, προχειρότατοι πάν-
των είσὶ περὶ τοῦ Θεοῦ διαλέγεσθαι · οἷς ἂν ἐντύχῃς,
εὐθὺς ἀκούσῃ τινὰ περὶ τῶν ἀσυλλογίστων συλλογι-
σμῶνο καὶ μὴ δεομένων ὲπαντλοῦσι τῶν λόγων, ἰδίᾳ
τι δοκῶ μοι διαφέρον αὐτοῖς. Ἀπὸ γὰρ τούτων ὲν
ταῖς πόλεσιν οἱ δημοδιδάσκαλοι γίνονται, ὁ ταύτόν
[γρ. ἐστι καὶ τὸ κέρας τῆς Ἀμαλθείας, ᾧ οὗτοι
γε δεῖν οἴονται χρῆσθαι. Ἐπιγινώσκεις , οἶμαι , τὸ
φῦλον τοῦτο τὸ ῥᾴδιον, ὃ διαϐάλλει γενναίαν ὑπόθεσιν.
quod idem est ac si Amaltheae cornu~dixeris, quo quidem utendum esse illi putant. Agnoscis, opi-
nor, facilem ac proclivem hominum nationem, quae generosum animi propositum criminatur.
Οὗτοί με μαθητιᾷν ἑαυτοῖς ἀξιοῦσι, καί φασιν
ἀποφανεῖν ἐντὸς ὀλίγου τὰ περὶ Θεοῦ παντολμότατον,
ἡμέρας ἑξῆς καὶ νύκτας ἀγορεύειν δυνάμενον. Ἕτε-
ροιδὲ οί κάλλιον ᾐσθημένοι, παραπολὺ τούτων είσὶ
κακοδαιμονέστεροι σοφισταί· καὶ βούλοιντο μὲν ἂν
ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς εὐδοκιμεῖν* ἀλλ’ εὐτυχοῦσι τὸ μηδὲ
τοῦτο δύνασθαι. Καὶ οἷσθόιτινσς ὲν λογιστηρίοις ἀπο-
δόντας, ἦ πάντως ἀπὸ μιᾶς γέ του συμφορᾶς ἀναπει-
σθέντας ὲν μεσημϐρίᾳ τοῦ βίου φιλοσοφεῖν, ἀπὸ μό-
νου τοῦ τοὺς θεοὺς ἀπομόσαι , καὶ κατομόσαι Πλατω-
νικῶς · οὓς φθάσειεν ἂν ἡ σκιὰ φθεγξαμένη τι τῶν
δεόντων. Δεινὴ δὲ ὅμως ἡ προσποίησις. ’Ἢ τε γὰρ
ὀφρῦς, βαϐαὶ τῆς ἀνατάσεως εἰς ὅσον ἦρται· καὶὴ
χεὶρ ὐπερείδει τὸ γένειον. Τά τε ἄλλα σεμνοπροσωο
ποῦσιν ὑπὲρ τὰς Ξενοκράτους εἰκόνας. Oi.’ γε καὶ νο-
μοθετεῖν ἡμῖν ἀξιοῦσιν am σφίσι λυσιτελέστατα,
μηδένα μηδὲν ἀγαθὸν εἰδότα φανερὸν εἶναι’ ἡγούμε-
νοι σφῶν αὐτῶν ἔλεγχον, εῐτις φιλόσοφος εἶναι δοκῶν,
ἐπιστήσεταιφθέγγεσθαι. Αὐτοὶ γὰρ ἂν ὑπὸ τῇ προσ-
ποιήσει λαϐεῖν, καὶ δόξαι τᾶνδοθεν εἶναι σοφίας ἀνά-
πλεω. Ἀμφω με τούτω τὼ γένη διαϐεϐλήκατον, ὡς
ἐπὶ τοῖς οὐδενὸς ἀξίοις ἐσπουδακότα · τὸ μὲν, ὅτι μὴ
DION. PETAVII NOTIE.
(9|) accusatus ab imperitis et ineptis horninibus
fuerat Synesins, quod-in tractanda philosophia
orationem suam venustate sermonis,_atque elegan-
tia: lepore condiret : adversus quos De Dionefscu