PG 66, col. 1623
justiorem auumans, tantums abest ut qui parem
credat, ut eadem motus superbia: s Quis est proxi-
muus meus? roget. At nonne est tibi paier, homo,
nonne mater, frater, amicus, cognatus, vicinus,
ainis, nemo denique ia tota civitate tui similis?
Prohlfatuitatem vanæ mentis indicatricem hominis
qui humanæ se naturæ superiorem creditl Quem
cum Salvator sic stolide superbientem videret, in
mentem ejus inducit alios qui natura, alios qui
voluntate ei propinqui sunt, addendo ea quæ in
parabola in rem commemorantur. Adamum ut
communem omnium proavum in mediumn affert,
euippe ex quo omnes fratres et proximi sint et
habendi et nominandi; dcin fratres et propinquos
cos nuncupat qui mutuo ac voluntario beneficentiæ
vinculo junguntur, eoque mmsagis quod non nstura,
sed libera voluntate societatem inter se inierunt.
« Humo descendit. Vides parabolam, et cum es
Christum qui legisperiti animum ad saniora re-
ducit; vides Christum ex Adamo procedentem,
nosque omnes edocentem quod, si de virtutum
fastigio ad vitiorum abyssum delabimur, dolosis
decipiemur prædonibus, et nisi quantocius inde
emergamus morti animi æternæ trademur. Sic
Igitur leglsperiti mores corriguntur, ipse enim
secundum præceptum Dilige proximum tuum,
et, « Odio habe lnimicum tuum, naturam in duoo
dividendo omunem alienigenam pro hoste habet. Lexς
enim quædam hostilemin alienigenas gerere animum
jubet, non tam odio - communis enim omnibus
natura -, sed quia cum illis commeantes non raro
eorum idololatriam amplectebantur. Non omnes
porro Judæos sibi propinquos putabat, sed eos tan-
tum qui in virtutibus exercendis cum ipso certabant.
Sed nomicus noster, sui plenus, omnibus præcellere
ratus, neminem re aut nomine semetipso dignums
arbitrabatur. Quare Christus istius, et omnium qui
esdem misera conditione afflicti erant, morbum
sanaturus, universim Homo quidam dicens, non
hunc aut illum, naturæ humanæ participem proximi
denominatione designandum esse innuit, et legem
quæ « Ama proximum, et,« Odio habetoinimicum,s
tanquam imperfectam præterit, suam substituendo
quam alibi quoque cemmendat, « Diligite inimicos
vestros, benefacite iis qui oderunt vos, et orate
pro persequentibus vos. Omanes hujusmodi Judæi
inimicos credehant, proximos autem qui coutrarium
aciebant. Τali modo igitur legisperitum tentst et
per parabolam eo redigit, ut-vel invitus fateatur
Iegem esse imperfectam qua præcipit odiese inimi-
cum et diligere proximum; perfectam autem et
perfieiendis iis qui eam sequuntur, idoneam eam
quam illi substituit, et quæ docet omnes diligendos,
neminem pro hoste habendum esse, pro proximo
autem quicunqueauxilin indiget, sive ethnicus, sive
Judæus. Sic igitur sacerdotem aclevitam qui nullam
ei qui inter latrones ceciderat opem tulere, velut
non proximos, imo ut alienigenas, ut sicarios de-
msonstrat. Quicunque enim manum non porrigit ei
credat, ut eadem motus superbia: s Quis est proxi-
muus meus? roget. At nonne est tibi paier, homo,
nonne mater, frater, amicus, cognatus, vicinus,
ainis, nemo denique ia tota civitate tui similis?
Prohlfatuitatem vanæ mentis indicatricem hominis
qui humanæ se naturæ superiorem creditl Quem
cum Salvator sic stolide superbientem videret, in
mentem ejus inducit alios qui natura, alios qui
voluntate ei propinqui sunt, addendo ea quæ in
parabola in rem commemorantur. Adamum ut
communem omnium proavum in mediumn affert,
euippe ex quo omnes fratres et proximi sint et
habendi et nominandi; dcin fratres et propinquos
cos nuncupat qui mutuo ac voluntario beneficentiæ
vinculo junguntur, eoque mmsagis quod non nstura,
sed libera voluntate societatem inter se inierunt.
« Humo descendit. Vides parabolam, et cum es
Christum qui legisperiti animum ad saniora re-
ducit; vides Christum ex Adamo procedentem,
nosque omnes edocentem quod, si de virtutum
fastigio ad vitiorum abyssum delabimur, dolosis
decipiemur prædonibus, et nisi quantocius inde
emergamus morti animi æternæ trademur. Sic
Igitur leglsperiti mores corriguntur, ipse enim
secundum præceptum Dilige proximum tuum,
et, « Odio habe lnimicum tuum, naturam in duoo
dividendo omunem alienigenam pro hoste habet. Lexς
enim quædam hostilemin alienigenas gerere animum
jubet, non tam odio - communis enim omnibus
natura -, sed quia cum illis commeantes non raro
eorum idololatriam amplectebantur. Non omnes
porro Judæos sibi propinquos putabat, sed eos tan-
tum qui in virtutibus exercendis cum ipso certabant.
Sed nomicus noster, sui plenus, omnibus præcellere
ratus, neminem re aut nomine semetipso dignums
arbitrabatur. Quare Christus istius, et omnium qui
esdem misera conditione afflicti erant, morbum
sanaturus, universim Homo quidam dicens, non
hunc aut illum, naturæ humanæ participem proximi
denominatione designandum esse innuit, et legem
quæ « Ama proximum, et,« Odio habetoinimicum,s
tanquam imperfectam præterit, suam substituendo
quam alibi quoque cemmendat, « Diligite inimicos
vestros, benefacite iis qui oderunt vos, et orate
pro persequentibus vos. Omanes hujusmodi Judæi
inimicos credehant, proximos autem qui coutrarium
aciebant. Τali modo igitur legisperitum tentst et
per parabolam eo redigit, ut-vel invitus fateatur
Iegem esse imperfectam qua præcipit odiese inimi-
cum et diligere proximum; perfectam autem et
perfieiendis iis qui eam sequuntur, idoneam eam
quam illi substituit, et quæ docet omnes diligendos,
neminem pro hoste habendum esse, pro proximo
autem quicunqueauxilin indiget, sive ethnicus, sive
Judæus. Sic igitur sacerdotem aclevitam qui nullam
ei qui inter latrones ceciderat opem tulere, velut
non proximos, imo ut alienigenas, ut sicarios de-
msonstrat. Quicunque enim manum non porrigit ei