PG 66, col. 1625
παρέχοντι χεῖρα, τὸ τοῦ φόνου αἴτιον ἐπιγράφεται· et salvus eris. »
ἀγαπᾷν τὸν ὑπὸ τὴν αὐτὴν φύσιν τελοῦντα· « οὕτω γὰρ, φησὶ, ποίει καὶ σώζῃ. »
(12) Συνεσίου φαλάκρας ἐγκώλιον. Sic codd,
Par. A D Vatic. et Monac. C una cum editis libris.
tor. A et Par. C Συνεσίου om. Venet. IB C exhi-
hcnt Τοῦ αὐτοῦ φαλάκρας ἐγκώμιον. Post Συνεσίου
Rehd. inserit λόγος. Monac. A habet Συνεσίου Κυ-
ρηναίου φιλοσόφου φαλάκρας ἐγκ., cod. Matrit. nn.
tAIX, apud lriarten ( Reῳ. biblioth. Matrit. codd.
Græcc. mss. vul I, p. 247, Συνεσίου Κυρηναίου
φιλοσόφου καὶ ῥήτορος φαλάκρας ἐγκ. Monac. Ε,
Συνεσίου Κυρηναίου εόγος, φαλάκρας ἐγκ. Monacc.
Ο, Τοῦ αὐτοῦ φαλάκρ. ἐγκ. λόγος τρίτος. Contra
tor. B, Τοῦ αὐτοῦ ὑπὲρ φαλ. Par. B, ct Barb.,
Συνεσίου Κυρηναίου φιλοσόφου καὶ ἐπισκόπου Πτολε-
μαῖδος (Bari. Πτολειμαῖδος, sic) λόγος κατὰ κόμης
καὶ ὑπὲρ φαλάκρας. Venet. A, Συνεσίου Κυρηναίου
ἐπισκόπου ἐγκώμιον περὶ φαλάκρας. Sed φαλάκρας
ἐγκώμιoν contirmatur quoque a Nicephoro Cailsto
Histor. ecct. Xν, 55, t. II, pag. 571, C, et a Maca-
rio Chrysocephalo in Roset. ap. Vlloison. in Ane-
cdott. Gr., . I, pag. 9, nec non ab Eudocia in Viol.
ap. eumdem Villois., t. I, p. 389, et ab Suida ν.
Συνέσιος, ubi tamen ut in Joan. Ταetαæ Chiliad.
xI, λ25, inverso ordine legitur Ἐγκώμιον φαλάκρας.
Post dicta a Petavio in Monito, digna vero im-
primis est quæ apponatur ipsius Synesi epistola 74,
ad PyIæmenem amicum una cum hujus opusculi
exemplo Constantinopolin missa, cujus verba hæc
suut : Ἐπεμψά σοι τὸν λόγον Ἀττικουργῆ τῆς ἀκρι-
βοῦς ἐργασίας, ὅν ἂν μὲν ἐπαινέσῃ Πυλαιμένης ἡ
κριτικωτάτη τῶν ἀκοῶν, αὐτὸ τοῦτο τῇ διαδοχῇ τοῦ
χρόνου συνέστησεν· εἰ δὲ μηδὲν φανεῖται σπουδαῖον·
ἔξεστι παίζειν τὰ παίγνια. Ejusdem fere generis
est epist. 1, ad Nicandrum scripta, ex qua, cum
prolixior sit, quam ut integram addere possimus,
ea tantum, quæ ad rem nostram aximi sunt mo-
menti, delibemus. Ὁ δὴ παρὼν οὗτος λόγος, inqmt
Synesiuε, ἡστινος μὲν ἔστι μερίδος (sc. τῆς σεμνο-
τάτης φιλοσοφίας καὶ τῆς συννάου ταύτῃ ποιητικῆς,
ἢ τῆς πανδήμου ῥητορικῆς), ἀπὸ τῆς ὑποσχέσεως
αὐτοῦ κατερεῖ· παρʼ ἐμοῦ δὲ οὕτως ἠγαπήθη διαφε-
ρόντως, ὡς ἤδιστʼ ἂν αὐτὸν εἰσποιῆσαι φιλοσοφίᾳ καὶ
τοῖς γνησίοις ἐγκρῖναι. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὖ φασιν
ἐπιτρέψειν οὐδὲ οἰ νόμοι τῆς πολιτείας· δεινοι γάρ
⁴C supra, cη. 1I. not. ta).
ἀγαπᾷν τὸν ὑπὸ τὴν αὐτὴν φύσιν τελοῦντα· « οὕτω γὰρ, φησὶ, ποίει καὶ σώζῃ. »
(12) Συνεσίου φαλάκρας ἐγκώλιον. Sic codd,
Par. A D Vatic. et Monac. C una cum editis libris.
tor. A et Par. C Συνεσίου om. Venet. IB C exhi-
hcnt Τοῦ αὐτοῦ φαλάκρας ἐγκώμιον. Post Συνεσίου
Rehd. inserit λόγος. Monac. A habet Συνεσίου Κυ-
ρηναίου φιλοσόφου φαλάκρας ἐγκ., cod. Matrit. nn.
tAIX, apud lriarten ( Reῳ. biblioth. Matrit. codd.
Græcc. mss. vul I, p. 247, Συνεσίου Κυρηναίου
φιλοσόφου καὶ ῥήτορος φαλάκρας ἐγκ. Monac. Ε,
Συνεσίου Κυρηναίου εόγος, φαλάκρας ἐγκ. Monacc.
Ο, Τοῦ αὐτοῦ φαλάκρ. ἐγκ. λόγος τρίτος. Contra
tor. B, Τοῦ αὐτοῦ ὑπὲρ φαλ. Par. B, ct Barb.,
Συνεσίου Κυρηναίου φιλοσόφου καὶ ἐπισκόπου Πτολε-
μαῖδος (Bari. Πτολειμαῖδος, sic) λόγος κατὰ κόμης
καὶ ὑπὲρ φαλάκρας. Venet. A, Συνεσίου Κυρηναίου
ἐπισκόπου ἐγκώμιον περὶ φαλάκρας. Sed φαλάκρας
ἐγκώμιoν contirmatur quoque a Nicephoro Cailsto
Histor. ecct. Xν, 55, t. II, pag. 571, C, et a Maca-
rio Chrysocephalo in Roset. ap. Vlloison. in Ane-
cdott. Gr., . I, pag. 9, nec non ab Eudocia in Viol.
ap. eumdem Villois., t. I, p. 389, et ab Suida ν.
Συνέσιος, ubi tamen ut in Joan. Ταetαæ Chiliad.
xI, λ25, inverso ordine legitur Ἐγκώμιον φαλάκρας.
Post dicta a Petavio in Monito, digna vero im-
primis est quæ apponatur ipsius Synesi epistola 74,
ad PyIæmenem amicum una cum hujus opusculi
exemplo Constantinopolin missa, cujus verba hæc
suut : Ἐπεμψά σοι τὸν λόγον Ἀττικουργῆ τῆς ἀκρι-
βοῦς ἐργασίας, ὅν ἂν μὲν ἐπαινέσῃ Πυλαιμένης ἡ
κριτικωτάτη τῶν ἀκοῶν, αὐτὸ τοῦτο τῇ διαδοχῇ τοῦ
χρόνου συνέστησεν· εἰ δὲ μηδὲν φανεῖται σπουδαῖον·
ἔξεστι παίζειν τὰ παίγνια. Ejusdem fere generis
est epist. 1, ad Nicandrum scripta, ex qua, cum
prolixior sit, quam ut integram addere possimus,
ea tantum, quæ ad rem nostram aximi sunt mo-
menti, delibemus. Ὁ δὴ παρὼν οὗτος λόγος, inqmt
Synesiuε, ἡστινος μὲν ἔστι μερίδος (sc. τῆς σεμνο-
τάτης φιλοσοφίας καὶ τῆς συννάου ταύτῃ ποιητικῆς,
ἢ τῆς πανδήμου ῥητορικῆς), ἀπὸ τῆς ὑποσχέσεως
αὐτοῦ κατερεῖ· παρʼ ἐμοῦ δὲ οὕτως ἠγαπήθη διαφε-
ρόντως, ὡς ἤδιστʼ ἂν αὐτὸν εἰσποιῆσαι φιλοσοφίᾳ καὶ
τοῖς γνησίοις ἐγκρῖναι. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὖ φασιν
ἐπιτρέψειν οὐδὲ οἰ νόμοι τῆς πολιτείας· δεινοι γάρ
⁴C supra, cη. 1I. not. ta).