PG 66, col. 731
In (Ι) mundo erat, et mundus per eum [actus est, et mundus eum non cognovit, dicens venientem in hunc
"ualidum de Domino Christo bene intulit, In mundo erat, ut ostenderet quia venientem ad manifesta-
tioncm retulit. Substantia enim et natura erat in mundo, inquit, et antea. Et veluti hoc parum esset,
intulit, Mundus per eum [actus est : hoc est, Quid mirum si erat in mundo, qui non esset, nisi ille voluis-
set? Sed tamen erat quidem in mundo et antea, et fecit etiam mundum ipse, Et mundus eum non co-
gnovit. Bene hic Et non cognovit dixit, velut si diceret non cognoverunt proprium Dominum.
Vens. i0. —- Post illa verba : Venientem in hunc
mundum, de Domino ejus Christo recte subiunxit:
In mundo erat, ut declararet illud venientem dic-
tum esse prOpter carnis manifestationem. Nam
secundum hypostasin , inquit, ac naturam suam,
etiam antea in mundo erat , ipso videlicet adhuc
imperfecto, unde subjunxit : Et mundus per ipsum
factus est. Quasi dicat : Ecquid mirum, si in
nmndo erat, qui omnino non fuisset , nisi ipsum
esse voluisset ?
Vens.15.——Uberem sane se suscipientibus merce-
dem retribuit. Primum siquidem maximumque bo-
num, honoris quodammodo sui illis largitus est
aequalitatem, paulo scilicet suo minorem, qualis ipsi
capaces erant, filiationis eos munere donando : qua
gratia fruuntur, non secundum naturalem gene-
rationis ordinem corporaliter renascendo, sed
divina virtute, per similitudinem quamdam et
aflinitatem spiritualiter procreati.
Etenim Deus, charitate plenus erga homines at-
que beneficus, non vi, nec necessitate, suasione
autem ac benefaciendo omnes ad ipsum traxit.
Itaque, cum venisset, alii eum receperunt, alii
vero non. Homines enim quidem, cum propter nec
cessitatem domus ministerium instituunt, qui con-
ducti sunt magno numero lege domini astringun-
tur. Deus autem non indigens aliquo, propter no-
stram salutem vero omnia agens, hujus nos domi-
nos facit. Quid ergo castigat, inquit, non obedien-
tes sibi? Quia etiam inohcdicntes nos cura: habet.
Adeo bonus est, ut nos diSt'CthlliCS, aut fugien-
tes non deserat; sed cum primam virtutis viam
derelinquimus, viam obedientiae ac prosperitatis
aliam nobis imponit, viam castigationis atque ul-
tionum, ne illarum experimentum capiamus. invi-
tique sapientiores efliciamur. Nam et legislatores,
in maleiactores nmltas ac severas castigationes
decernunt, nihilominus non aversantur atquee
contra castigationum gratia magni facimus; si
etiam, qui de ratione agendi sapienter statuerunt,
admiramur; quanto magis admirari amareque
Deum oh liujusmodi curam debemus! Stupendum
autem esset aliquem discipulum non magistri de-
decore erubescere, sed audacter hoc opprobrium
notum facere; hocque signum esset. non minimum
(1) Facund. 1. l. Ix. 3.
(9.) Cord. cat. p. 25. Cf. l'rag. sequens, Latine ex
Facundo.
acunuo.
(5) ξονι]ἶ cat. p. 27.
ιι) Vill. Matthiae Ausi. griech. Gramm. ed. 2, Ι,
p. 5170. sed inveni etiam Aelii”. Tat. ed. FJacobs.
M ἀπήλαυσα, Basil. Μ. Ιιοιη. ἱιι ps. xw, l, p. H9.
εἴπω, πόσοι ὄναρ πλουτήσαντες ύτὶεραπήΜυάαν (at
legendum cum llemsterhusio ὕπαρ ἀπήλαυσαν, v.
"ualidum de Domino Christo bene intulit, In mundo erat, ut ostenderet quia venientem ad manifesta-
tioncm retulit. Substantia enim et natura erat in mundo, inquit, et antea. Et veluti hoc parum esset,
intulit, Mundus per eum [actus est : hoc est, Quid mirum si erat in mundo, qui non esset, nisi ille voluis-
set? Sed tamen erat quidem in mundo et antea, et fecit etiam mundum ipse, Et mundus eum non co-
gnovit. Bene hic Et non cognovit dixit, velut si diceret non cognoverunt proprium Dominum.
Vens. i0. —- Post illa verba : Venientem in hunc
mundum, de Domino ejus Christo recte subiunxit:
In mundo erat, ut declararet illud venientem dic-
tum esse prOpter carnis manifestationem. Nam
secundum hypostasin , inquit, ac naturam suam,
etiam antea in mundo erat , ipso videlicet adhuc
imperfecto, unde subjunxit : Et mundus per ipsum
factus est. Quasi dicat : Ecquid mirum, si in
nmndo erat, qui omnino non fuisset , nisi ipsum
esse voluisset ?
Vens.15.——Uberem sane se suscipientibus merce-
dem retribuit. Primum siquidem maximumque bo-
num, honoris quodammodo sui illis largitus est
aequalitatem, paulo scilicet suo minorem, qualis ipsi
capaces erant, filiationis eos munere donando : qua
gratia fruuntur, non secundum naturalem gene-
rationis ordinem corporaliter renascendo, sed
divina virtute, per similitudinem quamdam et
aflinitatem spiritualiter procreati.
Etenim Deus, charitate plenus erga homines at-
que beneficus, non vi, nec necessitate, suasione
autem ac benefaciendo omnes ad ipsum traxit.
Itaque, cum venisset, alii eum receperunt, alii
vero non. Homines enim quidem, cum propter nec
cessitatem domus ministerium instituunt, qui con-
ducti sunt magno numero lege domini astringun-
tur. Deus autem non indigens aliquo, propter no-
stram salutem vero omnia agens, hujus nos domi-
nos facit. Quid ergo castigat, inquit, non obedien-
tes sibi? Quia etiam inohcdicntes nos cura: habet.
Adeo bonus est, ut nos diSt'CthlliCS, aut fugien-
tes non deserat; sed cum primam virtutis viam
derelinquimus, viam obedientiae ac prosperitatis
aliam nobis imponit, viam castigationis atque ul-
tionum, ne illarum experimentum capiamus. invi-
tique sapientiores efliciamur. Nam et legislatores,
in maleiactores nmltas ac severas castigationes
decernunt, nihilominus non aversantur atquee
contra castigationum gratia magni facimus; si
etiam, qui de ratione agendi sapienter statuerunt,
admiramur; quanto magis admirari amareque
Deum oh liujusmodi curam debemus! Stupendum
autem esset aliquem discipulum non magistri de-
decore erubescere, sed audacter hoc opprobrium
notum facere; hocque signum esset. non minimum
(1) Facund. 1. l. Ix. 3.
(9.) Cord. cat. p. 25. Cf. l'rag. sequens, Latine ex
Facundo.
acunuo.
(5) ξονι]ἶ cat. p. 27.
ιι) Vill. Matthiae Ausi. griech. Gramm. ed. 2, Ι,
p. 5170. sed inveni etiam Aelii”. Tat. ed. FJacobs.
M ἀπήλαυσα, Basil. Μ. Ιιοιη. ἱιι ps. xw, l, p. H9.
εἴπω, πόσοι ὄναρ πλουτήσαντες ύτὶεραπήΜυάαν (at
legendum cum llemsterhusio ὕπαρ ἀπήλαυσαν, v.