PG 67, col. 593
In inglese: The Ecclesiastical History of Socrates Scholasticus 3.7
Σαδελλέου τοῦ Λίϐυος ἐκϐαλεῖν δόγμα προθυμούμε-
νος, τὴνπεῴ οὐσίας καὶ ὑποστάσεως πεποίηται ζὴ.
τησιν, ἣτις καὶ αὑτὴ ἑτέρας ὲρεσχελίας ὑπόθεσις
γέγονεν. Ἀλλὰ τότε μὲνὴ ἐν Nncan ἐπιγενομένη
σύνοδος, περὶ τὴν τούτου ζήτησιν (59) οὐδὲ λόγου
ἠξίωσεν · ἐπεὶ δὲ μεταταῦτά τινες περὶ τούτου ὲρε-
σχελεῖν ἡθελον, διατοῦτο ὲν ταύτῃ τῇ σννόδῳ, περὶ
οὐσίας τε καὶ ὑποστάσεως τάδε ἀπεφήναντοξ Οὐκ
ἐπὶ Θεοῦ δεῖν ἔφασαν (40) ταύταις χρῆσθαι ταῖς λέσ
ξεσιν. Οὐσίαν μὲν γὰρ μηδὲ ὠνομάσθαι ὑπὸ τῶν ἱερῶν
Γραμμάτων· τῷ δὲ τῆς ὑποστάσεως ὀνόματι κατα-
χρήσασθαι τδν ’Δπὸστολον τῇ τῶν δογμάτων ἀνάγκη ’
καθ’ ἕτερον δὲ λόγον προσπαραλαμϐάνειν τὰς λέξεις
ἑδογμάτισαν, ὅτ’ ἂν τὴν Σαϐελλίου“ δόξαν ἐκϐάλλω-
σιν, ἵνα μὴ (κενώσει τῶν λέξεων, ὡς ἓν πρἄγμα
τριὼνυμον νομίζωμεν, ἀλλ’ ἕκαστον τῶν ὀνομαζομέ-
νων (Η) rapi. τῆς Τριάδος, ἐν ἰδίᾳ ὑποστάσει θεολο-
γοῖτο. Ταῦτα μὲν τότε ἡ σύνοδος. "A δὲ ἡμεῖς περὶ
locus, in_Commentariis_Epistol:e adTitumj qui sic gratia, communi consensu approbalunt, meliorem
habet : Sed et eos qui hominem dicunt Dominum Et exactiorem esse eam fidem 'quce Nicaeae ᾳ Patri-
Jmm prccoguitum et praedestinatum, qui ante (τά-ο bus exposita esset, et in posterum sufficere deberent
sentiant carnalemsubstantialiter Δει proprie non ατ- ejus fidei vocabula potiusfusurpentur."_Quibus verbis
stiterit, sed quod homo natus Patris "solum in se non'damnantur voces illa: οὖσια et ὑπόστασις, sed
{tabuerit deitatent,_ ne ipsos quidem siue periculo id tantum asseritur, tutius esse uti vocabulis syn-
Ecclesice sociari. Habctur bic'locus inA Apologetico
l’aiuphili pro Origene. Meminit etiam Gennadius in Ο
libro De dogmatibus ecclesiasticis, cap. 4 : Neque
sic est natus ex Virgine, ut et divinitatis initium
homo nascendo acceperit, quasi antequam nascere-
tur ea: Virgine, Deus non fuerit, sicut Artemon et
Beryllus et Marcellus docuerunt.
(39) Περὶ τὴν τούτου ζήτησιν. Transposita ihic
sunt vocabula, qtiae_sic restitue, τὴν περὶ τούτου
ζήτησιν οὐδε loton ῂξζωσιιετ
(ω) Obtinui Θεοῦ δεῖν ἔφασαν. Acta synodi Aie--
xandriua: hodie quidem non exstant. verum ex
epistola synodica quam nomine ejus concilii scri-
psit Athanasius, et ex eo ipso quod magnus
Athanasius huic synodo _interfuit, satis apparet,
falsum esse quod hic ait Socrates. Quod enim ad
synodicaru attinet epistolam, nusquam in ea legiu
tur nomina illa substantia: et liypostasis usurpanda
non esse quoties Ade Deo loquimur. Nec Athanasius
in sua synodo id decerni—unquam passus esset,
ιιιιοίί “sic? Νὲοεειιεθ "lenirem;reficiam- Quivré θ τοι sit“? ίη “infici? ’ῑίηίίῧττέΐέἔδεέτέείίιΞεῖἓξὲτῖί
vox substantiae in symbolo fidei Nicaeum posita
cernitur. imposuisse videntur Socrati haec verba,
‘ quite leguntur in epistola synodica :_ Πάντες τε ,τῇ
τοῦ Θεὸῦ χάριτι, οιαὶ μετάῇιάς τοιαύτας ἑρμηνείας
ὁμοῦ συντίθενται, τῷν ’τοιούτων λέξεων βελτίονα καὶ⁹
ᾁαριὸεστέραν εἶναιτὴν ὲν Νικαζα πταρὰᾼτῶν Πατέ-ρων
δμολῖντηθείσανΔιτιςίσλιτινἈ καὶ τοῦ λοιᾶτοῦ τοῖς ταύτης
ἀρκεῖσθαι μᾶλλον καὶ χρῆσθαι ῥήμασιν. Omnes
denique post istarum vocum interpretationem, Dei
ita enuntiabant, ut, quemadmodum Sabellius, Filium
ac Spiritum sanctum de medio tollerent ;_'sed quia
existimarent idem esse bypostasin atqueot’actay‘sive
substantiam, quam unam eamdemqueju Patre, _Filio,
et Spiritu sancto esse propugnabant. Re sic utrinque
explanata, eamdem ou'iniumf sententiam esse explo-
mum fuit. Atque uno omnium ore, uno consensu,
ΡΑτιιοι. Gaza. LX ΠΙ.
νος, τὴνπεῴ οὐσίας καὶ ὑποστάσεως πεποίηται ζὴ.
τησιν, ἣτις καὶ αὑτὴ ἑτέρας ὲρεσχελίας ὑπόθεσις
γέγονεν. Ἀλλὰ τότε μὲνὴ ἐν Nncan ἐπιγενομένη
σύνοδος, περὶ τὴν τούτου ζήτησιν (59) οὐδὲ λόγου
ἠξίωσεν · ἐπεὶ δὲ μεταταῦτά τινες περὶ τούτου ὲρε-
σχελεῖν ἡθελον, διατοῦτο ὲν ταύτῃ τῇ σννόδῳ, περὶ
οὐσίας τε καὶ ὑποστάσεως τάδε ἀπεφήναντοξ Οὐκ
ἐπὶ Θεοῦ δεῖν ἔφασαν (40) ταύταις χρῆσθαι ταῖς λέσ
ξεσιν. Οὐσίαν μὲν γὰρ μηδὲ ὠνομάσθαι ὑπὸ τῶν ἱερῶν
Γραμμάτων· τῷ δὲ τῆς ὑποστάσεως ὀνόματι κατα-
χρήσασθαι τδν ’Δπὸστολον τῇ τῶν δογμάτων ἀνάγκη ’
καθ’ ἕτερον δὲ λόγον προσπαραλαμϐάνειν τὰς λέξεις
ἑδογμάτισαν, ὅτ’ ἂν τὴν Σαϐελλίου“ δόξαν ἐκϐάλλω-
σιν, ἵνα μὴ (κενώσει τῶν λέξεων, ὡς ἓν πρἄγμα
τριὼνυμον νομίζωμεν, ἀλλ’ ἕκαστον τῶν ὀνομαζομέ-
νων (Η) rapi. τῆς Τριάδος, ἐν ἰδίᾳ ὑποστάσει θεολο-
γοῖτο. Ταῦτα μὲν τότε ἡ σύνοδος. "A δὲ ἡμεῖς περὶ
locus, in_Commentariis_Epistol:e adTitumj qui sic gratia, communi consensu approbalunt, meliorem
habet : Sed et eos qui hominem dicunt Dominum Et exactiorem esse eam fidem 'quce Nicaeae ᾳ Patri-
Jmm prccoguitum et praedestinatum, qui ante (τά-ο bus exposita esset, et in posterum sufficere deberent
sentiant carnalemsubstantialiter Δει proprie non ατ- ejus fidei vocabula potiusfusurpentur."_Quibus verbis
stiterit, sed quod homo natus Patris "solum in se non'damnantur voces illa: οὖσια et ὑπόστασις, sed
{tabuerit deitatent,_ ne ipsos quidem siue periculo id tantum asseritur, tutius esse uti vocabulis syn-
Ecclesice sociari. Habctur bic'locus inA Apologetico
l’aiuphili pro Origene. Meminit etiam Gennadius in Ο
libro De dogmatibus ecclesiasticis, cap. 4 : Neque
sic est natus ex Virgine, ut et divinitatis initium
homo nascendo acceperit, quasi antequam nascere-
tur ea: Virgine, Deus non fuerit, sicut Artemon et
Beryllus et Marcellus docuerunt.
(39) Περὶ τὴν τούτου ζήτησιν. Transposita ihic
sunt vocabula, qtiae_sic restitue, τὴν περὶ τούτου
ζήτησιν οὐδε loton ῂξζωσιιετ
(ω) Obtinui Θεοῦ δεῖν ἔφασαν. Acta synodi Aie--
xandriua: hodie quidem non exstant. verum ex
epistola synodica quam nomine ejus concilii scri-
psit Athanasius, et ex eo ipso quod magnus
Athanasius huic synodo _interfuit, satis apparet,
falsum esse quod hic ait Socrates. Quod enim ad
synodicaru attinet epistolam, nusquam in ea legiu
tur nomina illa substantia: et liypostasis usurpanda
non esse quoties Ade Deo loquimur. Nec Athanasius
in sua synodo id decerni—unquam passus esset,
ιιιιοίί “sic? Νὲοεειιεθ "lenirem;reficiam- Quivré θ τοι sit“? ίη “infici? ’ῑίηίίῧττέΐέἔδεέτέείίιΞεῖἓξὲτῖί
vox substantiae in symbolo fidei Nicaeum posita
cernitur. imposuisse videntur Socrati haec verba,
‘ quite leguntur in epistola synodica :_ Πάντες τε ,τῇ
τοῦ Θεὸῦ χάριτι, οιαὶ μετάῇιάς τοιαύτας ἑρμηνείας
ὁμοῦ συντίθενται, τῷν ’τοιούτων λέξεων βελτίονα καὶ⁹
ᾁαριὸεστέραν εἶναιτὴν ὲν Νικαζα πταρὰᾼτῶν Πατέ-ρων
δμολῖντηθείσανΔιτιςίσλιτινἈ καὶ τοῦ λοιᾶτοῦ τοῖς ταύτης
ἀρκεῖσθαι μᾶλλον καὶ χρῆσθαι ῥήμασιν. Omnes
denique post istarum vocum interpretationem, Dei
ita enuntiabant, ut, quemadmodum Sabellius, Filium
ac Spiritum sanctum de medio tollerent ;_'sed quia
existimarent idem esse bypostasin atqueot’actay‘sive
substantiam, quam unam eamdemqueju Patre, _Filio,
et Spiritu sancto esse propugnabant. Re sic utrinque
explanata, eamdem ou'iniumf sententiam esse explo-
mum fuit. Atque uno omnium ore, uno consensu,
ΡΑτιιοι. Gaza. LX ΠΙ.