PG 67, col. 665
In inglese: The Ecclesiastical History of Socrates Scholasticus 6.3
XEπΑὶ. r.
Περὶ γένους καὶ ἀγωγῆς βίου Τωάννου τοῦ Κων-
σταντινουπόλεως ἐπισκόπου.
Τωάννης , Ἀντιοχεὺς μὲν ἦν τῆς Κοίλης Συρίας,
υἴὸς δὲ Σεκούνδου καὶ μητρὸς Ἀνθούσης, ἐξ εὐπατρι-
δῶν τῶν ἐκεῖ. Μαθητὴς δὲ ἐγένετο Λιβανίου τοῦ
Σοφιστοῦ, καὶ ἀκροατὴς Ἀνδραγαθίου τοῦ Φιλοσόφου.
Μέλλων δὲ ἐπὶ δικανικὴν ὀρμᾷν, καὶ συνιδὼν τὸν ἐν
τοῖς δικαστηρίοις (9) μοχθηρὸν καὶ ἄδικον βίον, ἐπὶ
τὸν ἡσύχιον μᾶλλον ἐτρέπετο· καὶ τοῦτο ἐποίησε,
ζηλώσας Εὐάγριον (10)· ὅς καὶ αὐτὸς φοιτῶν παρὰ
τοῖς αὐτοῖς διδασκάλοις, τὸν ἡσύχιον πάλαι βίον μετ-
ἡρχετο· εὐθύς τε καὶ μεταθεὶς τὸ σχῆμα καὶ βάδι-
σμα, τοῖς ἀναγνώσμασι τῶν ἱερῶν γραμμάπτων προσ-
εἶχε τὸν νοῦν, καὶ συνεχεῖς ἐποιεῖτο τὰς ἐπὶ τὴν
ἐκκλησίαν σπουδάς (11). Πείθει δὲ καὶ Θεόδωρον καὶ
Μάξιμον, συμφοιτητὰς αὐτῷ ὄντας παρὰ τῷ Σοφιστῇ
ἐιβανίῳ, καταλιπεῖν μὲν τὸν χρηματιστικὸν βίον,
μετιέναι δὲ τὸν λιτόν. ν Θεόδωρος μὲν ὕστερον
Μόψου ἐστίας τῆς ἐν Κιλικίᾳ πόλεως ἐπίσκοπος γέ-
γονε, Μάξιμος δὲ Σελευκείας τῆς ἐν Τσαυρίᾳ Τηνι-
καῦτα οὖν οὗτοι σπουδαῖοι περὶ τὴν ἀρετὴν γενό-
μενοι, μαθητεύουσιν εἰς τὰ ἀσκητικὰ Διοδώρῳ
καὶ Καρτερίῳ, οἶτινες τότε μὲν ἀσκητηρίῳ προ-
(9) θὸι ἐν τοῖς δικαστηρίοις. Non displicet con-
jectura quæ olim mihi in mentem venerat, scri-
hendum hic esse τῶν ἐν τοῖς δικαστηρίοις. Dorro
lnannem Chrysostimum Socrates quidem et Sοεo-
menus causidicinam non exercuisse scribunt.
Aiunt enim eum « Libanii schola digressum,
cums jam in foro causas acturus esse crederetur,
repente ad tranquilliorem vitam se contulisse; sunt
tamen qui airment, eum causΔs actitasse aliquan-
diu. Idque innuere videtur epistola Libanii, quam
refert lsidorus Pelusiota in lib. u Episιol. Sed hæc
epis ola Libanii, vereor ne ad alterum quempiam
Joannem scripta sit, qui tum Constantinopoli
eausas agebat, et qui Panegyricum illic dixit Τheo-
dosio ob filios ad consortium rrgni assumptos.
Noster autem Chrysostomus, qui circa Valentis
imperii iniium e schola Libanii egressus est, ncc
Antiochia excessit, ut Libanius, qui Antiochiæ rhe-
toricam proltebatur, ad illum absentem litteras
daret, nec Τheodosium laudare potuit, qui eo tem-
pore nondum erat imperator. Neque enmmn de alio
tmperatore verba Lihanii accipi possunt, quam de
Τheodosio, qui filios suos in consortium imperii
ascivit. Chrysostomum tamen inter causidicos
aliquandiu militasse apparet ex initio libri primi
De sacerdotio: Οὐ γὰρ .ήν τὸν δικαστηρίῳ προσ-
εδρεύοντα, καὶ περὶ τὰς ἐν τῇ σκηνῇ τέρψεις ἐπτοη-
μένον, συγγίνεσθαι πολλάκις τῷ βιβλίοις προσηλω
μένῳ.
(10) Ζππλώσας βὐώγριον. Quisnam sit hic Εva-
griuis, qui diu ante Chrysostomum, relicto Libauii
auditorio, pium ae religiosum vivendi genus am-
plevus fuerat, obscurum est. Neque enim Evagrium
Ponticum esse existimo, qui postea sub Gregorio
Naxianxeno et sub Nectario diaconus fuit Con-
stantinopoli, atque inde in Ægypti solitudinem
vAItoCM.
tæpit, vivusnc an mortuus, incertum relinquit optime omnium Palladius.
Περὶ γένους καὶ ἀγωγῆς βίου Τωάννου τοῦ Κων-
σταντινουπόλεως ἐπισκόπου.
Τωάννης , Ἀντιοχεὺς μὲν ἦν τῆς Κοίλης Συρίας,
υἴὸς δὲ Σεκούνδου καὶ μητρὸς Ἀνθούσης, ἐξ εὐπατρι-
δῶν τῶν ἐκεῖ. Μαθητὴς δὲ ἐγένετο Λιβανίου τοῦ
Σοφιστοῦ, καὶ ἀκροατὴς Ἀνδραγαθίου τοῦ Φιλοσόφου.
Μέλλων δὲ ἐπὶ δικανικὴν ὀρμᾷν, καὶ συνιδὼν τὸν ἐν
τοῖς δικαστηρίοις (9) μοχθηρὸν καὶ ἄδικον βίον, ἐπὶ
τὸν ἡσύχιον μᾶλλον ἐτρέπετο· καὶ τοῦτο ἐποίησε,
ζηλώσας Εὐάγριον (10)· ὅς καὶ αὐτὸς φοιτῶν παρὰ
τοῖς αὐτοῖς διδασκάλοις, τὸν ἡσύχιον πάλαι βίον μετ-
ἡρχετο· εὐθύς τε καὶ μεταθεὶς τὸ σχῆμα καὶ βάδι-
σμα, τοῖς ἀναγνώσμασι τῶν ἱερῶν γραμμάπτων προσ-
εἶχε τὸν νοῦν, καὶ συνεχεῖς ἐποιεῖτο τὰς ἐπὶ τὴν
ἐκκλησίαν σπουδάς (11). Πείθει δὲ καὶ Θεόδωρον καὶ
Μάξιμον, συμφοιτητὰς αὐτῷ ὄντας παρὰ τῷ Σοφιστῇ
ἐιβανίῳ, καταλιπεῖν μὲν τὸν χρηματιστικὸν βίον,
μετιέναι δὲ τὸν λιτόν. ν Θεόδωρος μὲν ὕστερον
Μόψου ἐστίας τῆς ἐν Κιλικίᾳ πόλεως ἐπίσκοπος γέ-
γονε, Μάξιμος δὲ Σελευκείας τῆς ἐν Τσαυρίᾳ Τηνι-
καῦτα οὖν οὗτοι σπουδαῖοι περὶ τὴν ἀρετὴν γενό-
μενοι, μαθητεύουσιν εἰς τὰ ἀσκητικὰ Διοδώρῳ
καὶ Καρτερίῳ, οἶτινες τότε μὲν ἀσκητηρίῳ προ-
(9) θὸι ἐν τοῖς δικαστηρίοις. Non displicet con-
jectura quæ olim mihi in mentem venerat, scri-
hendum hic esse τῶν ἐν τοῖς δικαστηρίοις. Dorro
lnannem Chrysostimum Socrates quidem et Sοεo-
menus causidicinam non exercuisse scribunt.
Aiunt enim eum « Libanii schola digressum,
cums jam in foro causas acturus esse crederetur,
repente ad tranquilliorem vitam se contulisse; sunt
tamen qui airment, eum causΔs actitasse aliquan-
diu. Idque innuere videtur epistola Libanii, quam
refert lsidorus Pelusiota in lib. u Episιol. Sed hæc
epis ola Libanii, vereor ne ad alterum quempiam
Joannem scripta sit, qui tum Constantinopoli
eausas agebat, et qui Panegyricum illic dixit Τheo-
dosio ob filios ad consortium rrgni assumptos.
Noster autem Chrysostomus, qui circa Valentis
imperii iniium e schola Libanii egressus est, ncc
Antiochia excessit, ut Libanius, qui Antiochiæ rhe-
toricam proltebatur, ad illum absentem litteras
daret, nec Τheodosium laudare potuit, qui eo tem-
pore nondum erat imperator. Neque enmmn de alio
tmperatore verba Lihanii accipi possunt, quam de
Τheodosio, qui filios suos in consortium imperii
ascivit. Chrysostomum tamen inter causidicos
aliquandiu militasse apparet ex initio libri primi
De sacerdotio: Οὐ γὰρ .ήν τὸν δικαστηρίῳ προσ-
εδρεύοντα, καὶ περὶ τὰς ἐν τῇ σκηνῇ τέρψεις ἐπτοη-
μένον, συγγίνεσθαι πολλάκις τῷ βιβλίοις προσηλω
μένῳ.
(10) Ζππλώσας βὐώγριον. Quisnam sit hic Εva-
griuis, qui diu ante Chrysostomum, relicto Libauii
auditorio, pium ae religiosum vivendi genus am-
plevus fuerat, obscurum est. Neque enim Evagrium
Ponticum esse existimo, qui postea sub Gregorio
Naxianxeno et sub Nectario diaconus fuit Con-
stantinopoli, atque inde in Ægypti solitudinem
vAItoCM.
tæpit, vivusnc an mortuus, incertum relinquit optime omnium Palladius.