PG 69, col. 722
ἐπαγγελείας ὡφείλετο χάρις, αὐτοῖς καὶ πρώτοις τὸ largiebatur sermonem, et per fidem in ipsum ju-
Vers. 7. oias meus es tu; ego hodie genui te.
Novit ergo David Christum, et quidem æternum
tenuisse deitatis thronum, propter inenarrabilem
ex Patre nativitatem : « Sedes enim tua, inquit,
Deus, in sæculum ¹³. » Novit ipsum humanitus quo-
que regnum in temupore accepisse, propter incarna-
tionis novitatem. Et iterum æternam illius genera-
tionem ostendit dicens : « ilius meus es tu. »
Fuit enim semper ilius, Τum ct illam quæ secun-
dum carnem est demonstrat, addens: « Ego hodie
genuite; namque hodie, temporis est (2). Donavit
cutem ei Deus tanquam homini nomen quod est
super omne nomen ⁶, ilii scilicet..
Vocabulum hodie præsens tempus, quo caro fa-
ctus fuit, declarat; qui tamen natura sua rerum
omnium Dominus erat : testatus est enim de eo
Joannes ¹¹, quod in propria venerit, propria illius
appellans mundum. Τanquam ad gloriam sibi. con-
suetam, in regnum vocatus aiebat: « Ego autem
constitutus sum rex ab eo, » id est a Deo Patre,
Hæc autem pertulit, ut in humanitate factus ilius,
etsi jam erat natura propria Filius (3), viam per
semet sterneret naturæ humanæ ad consequendam
adoptionis participationem, atque ad regnum cœlo-
rum vocaret homines peccati tyrannide oppressos.
Sicut enim, cen quamdam hæreditatem ad univer-
sum ex patre genus transmisssm, transgressionis
Adami mala recepimus, maledictione et morte
gravati, ita vicissim in universum hominum genus
splendida Christi dona decurrunt. Accipit enim
nobis, non autem omnino sibi, Unigenitus; plcnus
quippe is est, utpote natura Deus (4), nec rei cujus-
vis indiget; ditat vero ipse magis supernis bonis
omnem creaturam.
Vors. 8. Postula a me, et dabo tibi gentes.
)2 Uno lsraclis populo ad vecordiam verso, ideo-
que abjecto, cunctæ gentes traduntur Christo in
quem credunt. Ipse enim est exspectatio gentium,
et in eum gentes sperabunt . Ac pro unaJudæoruns
regione, mundl terminos acquisivit.
Et dabo tibi gentes hæreditatem tuam.
πάντων, ἵνα λοιπὸν ὡς ἴδιον ἀνασώσῃ κλῆρον τοὺς mox ceu suam hæreditatem salvet eos qui in mundo
ἐπὶ γῆς διηρπασμένους ὑπὸ τῶν ἀντικειμένων δυνά- ab adversariis potentiis vexabantur. Qua re peracta,
(2) Consenti Cvrillo diserte hoc loco etiam Τhco-
dorus Mopsuestenus : Πρὸ αἰώνων ιὸς, σήμερον
γεννᾶται γενόμενος ἄνθρωπος. dGui ante sæcnfa rilius
erat, hodie nascitur factus homo.
(C5) tlnicum esse Pilium quanquar Deum simul ot
hominem, asseverst coXccntis in locis fCerillus.
(1 I IPerpctuus divinitatis Jesu Christi prædicator
est tCXrillus, ut ex toto hoc volumine putet.
Vers. 7. oias meus es tu; ego hodie genui te.
Novit ergo David Christum, et quidem æternum
tenuisse deitatis thronum, propter inenarrabilem
ex Patre nativitatem : « Sedes enim tua, inquit,
Deus, in sæculum ¹³. » Novit ipsum humanitus quo-
que regnum in temupore accepisse, propter incarna-
tionis novitatem. Et iterum æternam illius genera-
tionem ostendit dicens : « ilius meus es tu. »
Fuit enim semper ilius, Τum ct illam quæ secun-
dum carnem est demonstrat, addens: « Ego hodie
genuite; namque hodie, temporis est (2). Donavit
cutem ei Deus tanquam homini nomen quod est
super omne nomen ⁶, ilii scilicet..
Vocabulum hodie præsens tempus, quo caro fa-
ctus fuit, declarat; qui tamen natura sua rerum
omnium Dominus erat : testatus est enim de eo
Joannes ¹¹, quod in propria venerit, propria illius
appellans mundum. Τanquam ad gloriam sibi. con-
suetam, in regnum vocatus aiebat: « Ego autem
constitutus sum rex ab eo, » id est a Deo Patre,
Hæc autem pertulit, ut in humanitate factus ilius,
etsi jam erat natura propria Filius (3), viam per
semet sterneret naturæ humanæ ad consequendam
adoptionis participationem, atque ad regnum cœlo-
rum vocaret homines peccati tyrannide oppressos.
Sicut enim, cen quamdam hæreditatem ad univer-
sum ex patre genus transmisssm, transgressionis
Adami mala recepimus, maledictione et morte
gravati, ita vicissim in universum hominum genus
splendida Christi dona decurrunt. Accipit enim
nobis, non autem omnino sibi, Unigenitus; plcnus
quippe is est, utpote natura Deus (4), nec rei cujus-
vis indiget; ditat vero ipse magis supernis bonis
omnem creaturam.
Vors. 8. Postula a me, et dabo tibi gentes.
)2 Uno lsraclis populo ad vecordiam verso, ideo-
que abjecto, cunctæ gentes traduntur Christo in
quem credunt. Ipse enim est exspectatio gentium,
et in eum gentes sperabunt . Ac pro unaJudæoruns
regione, mundl terminos acquisivit.
Et dabo tibi gentes hæreditatem tuam.
πάντων, ἵνα λοιπὸν ὡς ἴδιον ἀνασώσῃ κλῆρον τοὺς mox ceu suam hæreditatem salvet eos qui in mundo
ἐπὶ γῆς διηρπασμένους ὑπὸ τῶν ἀντικειμένων δυνά- ab adversariis potentiis vexabantur. Qua re peracta,
(2) Consenti Cvrillo diserte hoc loco etiam Τhco-
dorus Mopsuestenus : Πρὸ αἰώνων ιὸς, σήμερον
γεννᾶται γενόμενος ἄνθρωπος. dGui ante sæcnfa rilius
erat, hodie nascitur factus homo.
(C5) tlnicum esse Pilium quanquar Deum simul ot
hominem, asseverst coXccntis in locis fCerillus.
(1 I IPerpctuus divinitatis Jesu Christi prædicator
est tCXrillus, ut ex toto hoc volumine putet.