PG 74, col. 338
versabatur dicens: ι Multa bona opera ostendi vo-
bis ex Patre meo : propter quod eorum opus Ine
lapislatis ’7? ι Ει rursus de facto in die Sabbati :
ι Pater meus, inquit, usque modo operatur, et
ego operor ³³. ι Neque censuerim quempiam arbi-
trari eum dicere, Patrem quidem 860 seorsim
aliquid circa creaturam operari, seorsim autem
Filium : sed cum omnia Pater per Filium, nec ali-
ter quid operatus unquam fuerit (hic enim est sa-
pientia et virtus ejus), ideirco Patrem suorum
Operum factorem rursus nominavit, dicens: ι Α
meipso nihil facio, sed Pater in me manens, ipse
facit opera 3°. ι Arbitror itaque non esse aliter
istud nobis capiendum, nisi Christum quidem vitis
loco positum, nos autem palmitum instar ab eo
pendere. gratia veluti saginatas, et virtutem illam
quae per Spiritum est ebibentes in fecunditatem
spiritalem. Sed quoniam nos in doctrina fidei recte
ambulantes importuna haereticorum contundit ora-
tio, et persuadere conatur quae ne animo quidem
fas sit cogitare, 'ea palam auditoribus faciemus,
paucis complectentes quae multis versibus quidam
eorum edisserit. ‹ Recte enim, inquit, Unigenitus
reprehendit ac. ridiculos esse .ostendit eos qui pu-
tant ipsum esse Deo ac Patri consubstantialem.
Ecce enim vitem seipsum aperte nominat, Patrem
autem agricolam. Quemadmodum ergo non ejus-
dem substantiae sunt vitis, inquit, et agricola (illa
enim lignum, hic homo est), sed alterius plane
generis: ita nequaquam consubstantialis est Patri
Filius, sed multum distant, eosque substantialis
invicem ratio dirimit, siquidem hic agricola, ille
vitis est. Quod autem ad incarnationis rationem
ista nonnulli transferre perperam conaturi sint,
non est ambigendum. Nec enim suam carnem vi-
tem esse ait, sed potius deitatem. Cui enim non
manifestum est, inquit, nostrum corpus a Serva-
toris carne non pendere, sicut a vite palmites, ne-
que adeo sanctorum fructum carnalem esse, sed
spiritalem? QuaprOpter carne in praesens seorsim
posita, ipsi divinitati Filii vim et intellectum vocis
illius tribuemus, eumque dicemus esse vitem, a
qua pendemus per fidem. ι
Haec ille nugatur, divinorum dogmatnm veram
rationem pro sua libidine pervertens, et ad suum
scopum singulari malitia detorquens. Nos autem
ubique inbaarentes veritati, non ita sentiemus,
absit! sed sanctorum Patrum sententiae insisten-
bis ex Patre meo : propter quod eorum opus Ine
lapislatis ’7? ι Ει rursus de facto in die Sabbati :
ι Pater meus, inquit, usque modo operatur, et
ego operor ³³. ι Neque censuerim quempiam arbi-
trari eum dicere, Patrem quidem 860 seorsim
aliquid circa creaturam operari, seorsim autem
Filium : sed cum omnia Pater per Filium, nec ali-
ter quid operatus unquam fuerit (hic enim est sa-
pientia et virtus ejus), ideirco Patrem suorum
Operum factorem rursus nominavit, dicens: ι Α
meipso nihil facio, sed Pater in me manens, ipse
facit opera 3°. ι Arbitror itaque non esse aliter
istud nobis capiendum, nisi Christum quidem vitis
loco positum, nos autem palmitum instar ab eo
pendere. gratia veluti saginatas, et virtutem illam
quae per Spiritum est ebibentes in fecunditatem
spiritalem. Sed quoniam nos in doctrina fidei recte
ambulantes importuna haereticorum contundit ora-
tio, et persuadere conatur quae ne animo quidem
fas sit cogitare, 'ea palam auditoribus faciemus,
paucis complectentes quae multis versibus quidam
eorum edisserit. ‹ Recte enim, inquit, Unigenitus
reprehendit ac. ridiculos esse .ostendit eos qui pu-
tant ipsum esse Deo ac Patri consubstantialem.
Ecce enim vitem seipsum aperte nominat, Patrem
autem agricolam. Quemadmodum ergo non ejus-
dem substantiae sunt vitis, inquit, et agricola (illa
enim lignum, hic homo est), sed alterius plane
generis: ita nequaquam consubstantialis est Patri
Filius, sed multum distant, eosque substantialis
invicem ratio dirimit, siquidem hic agricola, ille
vitis est. Quod autem ad incarnationis rationem
ista nonnulli transferre perperam conaturi sint,
non est ambigendum. Nec enim suam carnem vi-
tem esse ait, sed potius deitatem. Cui enim non
manifestum est, inquit, nostrum corpus a Serva-
toris carne non pendere, sicut a vite palmites, ne-
que adeo sanctorum fructum carnalem esse, sed
spiritalem? QuaprOpter carne in praesens seorsim
posita, ipsi divinitati Filii vim et intellectum vocis
illius tribuemus, eumque dicemus esse vitem, a
qua pendemus per fidem. ι
Haec ille nugatur, divinorum dogmatnm veram
rationem pro sua libidine pervertens, et ad suum
scopum singulari malitia detorquens. Nos autem
ubique inbaarentes veritati, non ita sentiemus,
absit! sed sanctorum Patrum sententiae insisten-