PG 74, col. 347
brati. Praeterea sapientissimum Joannem claman-
tem audiat: ι Ει sumus in vero Filio Jesu Christo.
llic est verus Deus, et vita aeterna". ι Verum si
pudore victus. et contentione relicta, verum Deum
esse fatebitur Filium, ad alia nequaquam nos con-
feremus, sed ejus verbis utemur ad 866 ipsius
dicta refutanda. Nonne sicut agricola diversi est a
vitegeneris, siquidem ille homo est, haec lignum:
ita recte ac vere cjusdem’ generis vitis censebitur
cum suis palmitibus? Neminem opinor eo venisse
unquam stultitiae, ut rem adeo manifestam negare
audeat. Cum ergo Deus exsistens verus, consub-
stantialis vero secundum naturam Deo, hoc est Pa-
tri, et vitis quidem sit, nos palmites, ejusdem
nempe ideirco generis cum vite, quomodo dii quo-
que nos secundum naturam nostra veluti spoliati
natura non erimus? Sed extrema: impietatis est
ita sentire. Facti quippe nos sumus: Deus secun-
dum naturam est Filius. At quomodo futurum istud
est? Aut quomodo .verum est quod de ipso dicitur,
si ejusdem generis sunt cum vite palmites? Necesse
enim est aut nos ipsos, ad verae deitatis elTerri na-
turam, aut iilam ad nos deduci: ejusdem enim
sunt generis cum vite palmites. Cumque Filius di-
cat: ι Ego et Pater unum sumus ’9, ι etiam nos
ipsi una evehemur ad omnimodam cum Patre si—
militudinem, aut ipse Pater ad nostram similitudim.
nem detrudctur una cum Filio, qui ejusdem no-
biscum est generis. Videte ergo quanta hinc blas-
phemiarum turba se prodat. Quocirca rationes se—
quemur potius, credentes Filium per modum si-
militudinis et exempli dicere ι ι Ego sum vitis, vos
palmites, Pater meus agricola est. ι
πρδς ἡμᾶς ὁμοφυεῖ. Ὁρᾶτε δὴ οὖν, ὅσον ἡμῖν ἐντεῦθεν δυσφημιῶν ἀνατέλλει θόρυϐος. Διά δὴ τοῦτοί τοῖς
ἑξ ἀληθείας μᾶλλον ἑψόμεθα λογισμοῖς, ὲν ὑποδείγματος τρόπῳ, πιστεύοντες- τὸν Υἱὸν εἰπεῖν · ι’ Ἐγῶ
εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τά κλήματα, 6 Πατήρ μου 6 γεωργός ἐστιν. ι - ο
XV, 2. Omnem palmitem in me non ferentem
fructum, tollet eum , et omnem qui fert fructum,
purgabit eum, ut fructum plus afferat.
Aflectu et habitudine constat nostra congluti-
natio cum Christo, quae claritatis vim ex proposito
et voluntate habet, sed eam cbaritate ac fide per-
licit. Et fides quidem nostris animis insidet, pu-
ram divina: cognitionis praebens manifestationem :
charitatis autem ratio mandati nobis ab eo prm-
scripti requirit observationem. Sic enim alicubi
etiam ipse diligentem se ostendens, aiebat: ι Qui
diligit me, mandata mea servabit‘. ι Sciendum
itaque, licet ei uniti simus per fidem, et in nuda
ac sola confessione conjunctionis modum statua-
mus, neque vero bonis charitatis actionibus con-
junctionis illius vinculum insuper stringamuS} Pal‘
" Joan. XIV, 6. ' ³⁸ l Joan. v, 20. ³⁵³ Joan. χ,
tem audiat: ι Ει sumus in vero Filio Jesu Christo.
llic est verus Deus, et vita aeterna". ι Verum si
pudore victus. et contentione relicta, verum Deum
esse fatebitur Filium, ad alia nequaquam nos con-
feremus, sed ejus verbis utemur ad 866 ipsius
dicta refutanda. Nonne sicut agricola diversi est a
vitegeneris, siquidem ille homo est, haec lignum:
ita recte ac vere cjusdem’ generis vitis censebitur
cum suis palmitibus? Neminem opinor eo venisse
unquam stultitiae, ut rem adeo manifestam negare
audeat. Cum ergo Deus exsistens verus, consub-
stantialis vero secundum naturam Deo, hoc est Pa-
tri, et vitis quidem sit, nos palmites, ejusdem
nempe ideirco generis cum vite, quomodo dii quo-
que nos secundum naturam nostra veluti spoliati
natura non erimus? Sed extrema: impietatis est
ita sentire. Facti quippe nos sumus: Deus secun-
dum naturam est Filius. At quomodo futurum istud
est? Aut quomodo .verum est quod de ipso dicitur,
si ejusdem generis sunt cum vite palmites? Necesse
enim est aut nos ipsos, ad verae deitatis elTerri na-
turam, aut iilam ad nos deduci: ejusdem enim
sunt generis cum vite palmites. Cumque Filius di-
cat: ι Ego et Pater unum sumus ’9, ι etiam nos
ipsi una evehemur ad omnimodam cum Patre si—
militudinem, aut ipse Pater ad nostram similitudim.
nem detrudctur una cum Filio, qui ejusdem no-
biscum est generis. Videte ergo quanta hinc blas-
phemiarum turba se prodat. Quocirca rationes se—
quemur potius, credentes Filium per modum si-
militudinis et exempli dicere ι ι Ego sum vitis, vos
palmites, Pater meus agricola est. ι
πρδς ἡμᾶς ὁμοφυεῖ. Ὁρᾶτε δὴ οὖν, ὅσον ἡμῖν ἐντεῦθεν δυσφημιῶν ἀνατέλλει θόρυϐος. Διά δὴ τοῦτοί τοῖς
ἑξ ἀληθείας μᾶλλον ἑψόμεθα λογισμοῖς, ὲν ὑποδείγματος τρόπῳ, πιστεύοντες- τὸν Υἱὸν εἰπεῖν · ι’ Ἐγῶ
εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τά κλήματα, 6 Πατήρ μου 6 γεωργός ἐστιν. ι - ο
XV, 2. Omnem palmitem in me non ferentem
fructum, tollet eum , et omnem qui fert fructum,
purgabit eum, ut fructum plus afferat.
Aflectu et habitudine constat nostra congluti-
natio cum Christo, quae claritatis vim ex proposito
et voluntate habet, sed eam cbaritate ac fide per-
licit. Et fides quidem nostris animis insidet, pu-
ram divina: cognitionis praebens manifestationem :
charitatis autem ratio mandati nobis ab eo prm-
scripti requirit observationem. Sic enim alicubi
etiam ipse diligentem se ostendens, aiebat: ι Qui
diligit me, mandata mea servabit‘. ι Sciendum
itaque, licet ei uniti simus per fidem, et in nuda
ac sola confessione conjunctionis modum statua-
mus, neque vero bonis charitatis actionibus con-
junctionis illius vinculum insuper stringamuS} Pal‘
" Joan. XIV, 6. ' ³⁸ l Joan. v, 20. ³⁵³ Joan. χ,