PG 74, col. 737
γραπται, λνα πστεύσητε, ὅει Ἰησοῦς ἐστιν d ut credatis quia Jesus est Christus Pilius Dei, et αt
Χριστὸς d 7ὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ να πιστεύοστες,
δωὴν αlώσιον ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.
Ἀνακεφαλαιοῦται τρόπον τινὰ τὴν ἰδίαν συγγρα-
φὴν, ἐμφανῆ τε τοῖς ἀκροωμένοις τὸν τῶν εὐαγγε-
λικῶν κηρυγμάτων σκοπὸν ἐργάζεται. Ἰνα γὰρ πι-
στεύσητε, φησὶ, καὶ πιστεύσαντες ἔχητε τὴν αἰώνιον
ζωὴν, συνετέθη ταυτί. Πολλὰ δὲ εἶναί φησι τὰ ση-
μεῖα, καὶ οὐ μέχριτῶν αὐτῷ καὶ μόνῳ διεγνωσμένων
τε καὶ εἰρημένων, τὰ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἵστησι
κατορθώματα, καὶ τὰς παραδόξους ἐνεργείας, ἀπο-
νέμει δὲ σπερ καὶ τοῖς ἐτέροις εὐαγγελισταῖς ἅπερ
ἂν αὐτοῖς διὰ μνήμης ἴοι τῆς ἀκριβοῦς παρακομί-
ζειν, εἱ βούλοιντο. Εέγραπται γὰρ οὐ πάντα, φησὶν,
ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ, ταυτὶ δὲ καὶ μόνα διὰ τῆς ἐμῆς
ἐνετέθη φωνῆς, ἅπερ ἦν εἰκὸς ἐξαρκέσειν οὐ μετρίως
πρὸς τὸ ἀναπεῖσαι δύνασθαι τοὺς ἀκροωμένους, ὅτι
Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ Υἰὸς τοῦ Θεοῦ. Ταυτὶ μὲν
οὖν ὁ θεσπέσιος
εὐαγγελιστής. Ἐγὼ δὲ πάλιν οἰήσο-
μαι δεῖν ἐκεῖνο φάναι χρησίμως ·εἰ γὰρ ὅλη τῶν
γεγραμμένων ἡ δύναμις τοιαύτην ἡμῖν ἐνεργάζεται
πίστιν, διακεῖσθαί τε καὶ σφόδρα καλῶς ἀναπείθει,
ὡς ὁ γεννηθεὶς ἐκ τῆς ἀγίας Παρθένου, ὅς καὶ ἐπ-
εκλήθη Ἰησοῦς, διὰ τῆς τοῦ ἀγγέλου φωνῆς, αὐτὸς
οὗτός ἐστιν ὁ διὰ τῆς θεοπνεύστου ραφῆς κηρυττό-
μενος Χριστός· αὐτὸς δέ ἐστιν οὗτος, καὶ οὐχ ἔτερος,
οὐχ ἀπλῶς υἰὸς, ἀλλʼ ὁ Τὸς τοῦ Θεοῦ μοναδικῶς τε
καὶ ἰδικῶς, τί δράσαιεν [γρ. δράσειαν] ἄρα, τί δὲ
φθέγξαιτο[γρ. φθέγξαιντοῖ, καὶ ποῖον ἔξουσι κρῖμα,
κατὰ τὸν τῆς μεγάλης ἡμέρας καιρὸν, οἱ ἐξ ἀμαθίας
διακρινόμενοι περὶ τὴν πίστιν, καὶ πρὸς τούτῳ δι-
δάσκειν ἑτέρους ἐπιχειρήσαντες δύο νομίζειν εἶναι
χριστούς; Κατατέμνουσι γὰρ εἰς ἄνθρωπον ἰδικῶς
καὶ εἰς Θεὸν Λόγον ἰδικῶς, καὶ μετὰ τὴν ἕνωσιν, καὶ
τὴν ἄῤῥητόν τε καὶ ἀπερινόητον παντελῶς πρὸς τὸ
σῶμα σύνοδον. Τοιγάρτοι πεπλάνηνται, καὶ πόῤῥω
που τῆς ἀληθείας ἐρχόμενοι τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς
Δεσπότην ἠρνήσαντο. Τὸν μὲν γὰρ τῆς φύσεως ἐξ-
εταζόντες λόγον, ὅταντι νοῶμενπερὶ Χριστοῦ, ἐτέραν
οὖσαν τὴν σάρκα παρὰ τὸν ἐκ Πατρός τε καὶ ἐν
Πατρὶ Θεὸν Λόγον εὐρίσκωμεν ἰγρ. εὐρίσκομεν]· τὴν
δὲ τῆς συνόδου τῆς πρὸς αὐτὸν κατασκεπτόμενοι δύ-
ναμιν, βασανίζοντές τε κατὰ τὸ ἐγχωροῦν, τὸ ἐξαί-
σιον τουτὶ καὶ ὑπὲρ νοῦν μυστήριον, ὡς ἔν τι μετὰ
τῆς ἰδίας σαρκὸς νοοῦμεν τὸν Λόγον, οὐκ εἰς σάρκα
μεταβεβλημένον (οὐ γὰρ τοῦτό φαμεν· ἔστι γὰρ
ἄτρεπτός τε καὶ ἀναλλοίωτος, καὶ τροπῆς ἀπάσης
ἀνεπίδεκτος παντελῶς ἡ τοῦ Λόγου φύσιφ), ἀλλʼ ὅτι
κατὰ τὴν ἀγίαν ἡμῶν καὶ θεόπνευστον Εραφὴν, ἔκ
τετοῦ θείου ναοῦ ὀλόκληρον ἔχοντος τῆς ἀνθρωπότη-
τος τὸν ὅρον, καὶ ἐκ τοῦ ζῶντος Λόγου νοούμενος,
εἶς ἐστι λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς καὶ Χριστὸς καὶ Υἰός.
παράπανοὐκ ἀνεχομένων μετὰ τὴν εἰς ἄλληλα συμπλοκήν.
Mετὰ ταῦτα ἐφανέρωσεν ἐαυτὸν πάλιν ὁ Τη-
σοῦς τοῖς μαθηταῖς ἐπὶ τῆς θαλάσσης τῆς βε-
ριάδος. Ἐφανέρωσε δὲ οὐτως· Πσαν ὀμοῦ Σμων
Χριστὸς d 7ὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ να πιστεύοστες,
δωὴν αlώσιον ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.
Ἀνακεφαλαιοῦται τρόπον τινὰ τὴν ἰδίαν συγγρα-
φὴν, ἐμφανῆ τε τοῖς ἀκροωμένοις τὸν τῶν εὐαγγε-
λικῶν κηρυγμάτων σκοπὸν ἐργάζεται. Ἰνα γὰρ πι-
στεύσητε, φησὶ, καὶ πιστεύσαντες ἔχητε τὴν αἰώνιον
ζωὴν, συνετέθη ταυτί. Πολλὰ δὲ εἶναί φησι τὰ ση-
μεῖα, καὶ οὐ μέχριτῶν αὐτῷ καὶ μόνῳ διεγνωσμένων
τε καὶ εἰρημένων, τὰ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἵστησι
κατορθώματα, καὶ τὰς παραδόξους ἐνεργείας, ἀπο-
νέμει δὲ σπερ καὶ τοῖς ἐτέροις εὐαγγελισταῖς ἅπερ
ἂν αὐτοῖς διὰ μνήμης ἴοι τῆς ἀκριβοῦς παρακομί-
ζειν, εἱ βούλοιντο. Εέγραπται γὰρ οὐ πάντα, φησὶν,
ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ, ταυτὶ δὲ καὶ μόνα διὰ τῆς ἐμῆς
ἐνετέθη φωνῆς, ἅπερ ἦν εἰκὸς ἐξαρκέσειν οὐ μετρίως
πρὸς τὸ ἀναπεῖσαι δύνασθαι τοὺς ἀκροωμένους, ὅτι
Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ Υἰὸς τοῦ Θεοῦ. Ταυτὶ μὲν
οὖν ὁ θεσπέσιος
εὐαγγελιστής. Ἐγὼ δὲ πάλιν οἰήσο-
μαι δεῖν ἐκεῖνο φάναι χρησίμως ·εἰ γὰρ ὅλη τῶν
γεγραμμένων ἡ δύναμις τοιαύτην ἡμῖν ἐνεργάζεται
πίστιν, διακεῖσθαί τε καὶ σφόδρα καλῶς ἀναπείθει,
ὡς ὁ γεννηθεὶς ἐκ τῆς ἀγίας Παρθένου, ὅς καὶ ἐπ-
εκλήθη Ἰησοῦς, διὰ τῆς τοῦ ἀγγέλου φωνῆς, αὐτὸς
οὗτός ἐστιν ὁ διὰ τῆς θεοπνεύστου ραφῆς κηρυττό-
μενος Χριστός· αὐτὸς δέ ἐστιν οὗτος, καὶ οὐχ ἔτερος,
οὐχ ἀπλῶς υἰὸς, ἀλλʼ ὁ Τὸς τοῦ Θεοῦ μοναδικῶς τε
καὶ ἰδικῶς, τί δράσαιεν [γρ. δράσειαν] ἄρα, τί δὲ
φθέγξαιτο[γρ. φθέγξαιντοῖ, καὶ ποῖον ἔξουσι κρῖμα,
κατὰ τὸν τῆς μεγάλης ἡμέρας καιρὸν, οἱ ἐξ ἀμαθίας
διακρινόμενοι περὶ τὴν πίστιν, καὶ πρὸς τούτῳ δι-
δάσκειν ἑτέρους ἐπιχειρήσαντες δύο νομίζειν εἶναι
χριστούς; Κατατέμνουσι γὰρ εἰς ἄνθρωπον ἰδικῶς
καὶ εἰς Θεὸν Λόγον ἰδικῶς, καὶ μετὰ τὴν ἕνωσιν, καὶ
τὴν ἄῤῥητόν τε καὶ ἀπερινόητον παντελῶς πρὸς τὸ
σῶμα σύνοδον. Τοιγάρτοι πεπλάνηνται, καὶ πόῤῥω
που τῆς ἀληθείας ἐρχόμενοι τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς
Δεσπότην ἠρνήσαντο. Τὸν μὲν γὰρ τῆς φύσεως ἐξ-
εταζόντες λόγον, ὅταντι νοῶμενπερὶ Χριστοῦ, ἐτέραν
οὖσαν τὴν σάρκα παρὰ τὸν ἐκ Πατρός τε καὶ ἐν
Πατρὶ Θεὸν Λόγον εὐρίσκωμεν ἰγρ. εὐρίσκομεν]· τὴν
δὲ τῆς συνόδου τῆς πρὸς αὐτὸν κατασκεπτόμενοι δύ-
ναμιν, βασανίζοντές τε κατὰ τὸ ἐγχωροῦν, τὸ ἐξαί-
σιον τουτὶ καὶ ὑπὲρ νοῦν μυστήριον, ὡς ἔν τι μετὰ
τῆς ἰδίας σαρκὸς νοοῦμεν τὸν Λόγον, οὐκ εἰς σάρκα
μεταβεβλημένον (οὐ γὰρ τοῦτό φαμεν· ἔστι γὰρ
ἄτρεπτός τε καὶ ἀναλλοίωτος, καὶ τροπῆς ἀπάσης
ἀνεπίδεκτος παντελῶς ἡ τοῦ Λόγου φύσιφ), ἀλλʼ ὅτι
κατὰ τὴν ἀγίαν ἡμῶν καὶ θεόπνευστον Εραφὴν, ἔκ
τετοῦ θείου ναοῦ ὀλόκληρον ἔχοντος τῆς ἀνθρωπότη-
τος τὸν ὅρον, καὶ ἐκ τοῦ ζῶντος Λόγου νοούμενος,
εἶς ἐστι λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς καὶ Χριστὸς καὶ Υἰός.
παράπανοὐκ ἀνεχομένων μετὰ τὴν εἰς ἄλληλα συμπλοκήν.
Mετὰ ταῦτα ἐφανέρωσεν ἐαυτὸν πάλιν ὁ Τη-
σοῦς τοῖς μαθηταῖς ἐπὶ τῆς θαλάσσης τῆς βε-
ριάδος. Ἐφανέρωσε δὲ οὐτως· Πσαν ὀμοῦ Σμων