PG 75, col. 1432
αἰώνων γέννησιν τοῦ Σωτῆρος ἀρνούμενος, Ἰουδαῖκῷ
δὲ κεχρημένος φρονήματι, καὶ τὴν ὲκ Παρθένου μό·
νην ὁμολογῶν, ὲκ τῶν αὐτῶν τούτων λόγων, τὴν ἀξίαν
τῆς ἀσεϐείας αἰσχύνην καρποῦται· διδάσκεται γάρ
ὑπὸ τοῦ θείου Παύλου τὸν λαϐόντα Θεὸν Λόγον, καὶ
τὴν ἀνθρωπείαν φύσιν τὴν ληφθεῖσαν, τὴν προῦπάρ-
χουσαν μορφὴν τοῦ Θεοῦ, καὶ ὲν τῷ τέλει τῶν ultimm
προσληφθεῖσαν ἀπ’ ἐκείνης δούλου μορφήν. Διδά-
σκεται δὲ πάλιν Ἀπολινάριος σὺν Ἀρείῳ καὶ Εὐνο-
μίῳ, ὡς οὐχ ὸ Θεὸς Λόγος ὁ ἄτρεπτος, είς σαρκὸς
φύσιν ἐτράπη, ἀλλὰ τὴν ἡμετέρων ἀναλαϐὼν ούσίαν,
τὴν ἡμετέραν ἐπραγματεύσατο σωτηρίαν. ’Λπεδεὲξα-
μεν δὲ, δι’ ὧν εἰρήκαμεν, μορφὴν δούλου τὴν τοῦ
ἀνθρώπου προσαγορευομένην οὐσίαν ο εί γὰρ ἡ μορφὴ
τοῦ Θεοῦ, ούσία τοῦ Θεοῦ ο ἁμόρφωτον γάρ καὶ ἀνεί-
δεον τὸ Θείον· ἁπλοῦν δὲ καὶ ἀσύνθετον καὶ ἀσχημά-
τιστον, καὶὴ τοῦ δούλου μορφὴ δηλονότι οὐσία δού-
λου είκὸτως ἂν νοηθείτγ οὐσία δὲ δούλου, τουτέστιν
ἀνθρώπου, ού τὸ φαινόμενον σῶμα μόνον, ἀλλά πᾶσα
τοῦ ἀνθρώπου ἡ φύσις παρά τοῖς σωφρονοῦσιν νενό-
μισται. Πρὸς δὲ τούτοις οί πρωτοστάται τῆς ἀσεϐείας,
καί⁵ πρῶτοι τὴν βλασφημίαν κατά τῆς εὐσεϐείας
βλαστήσαντες, καὶ Χριστιανῶν μὲν ονομα ἑαυτοῖς
ἐπιθέντες, πᾶσαν δὲ τὴν πολύθεον τῶν εἰδώλων πλάν-
νην ύπερακοντίσαντες, Μαρκίων, φημὶ, καὶ Μάνης,
καὶ οί τῆς λοιμικῆς αὐτῶν καθέδρας μύσται καί γεί-
τονες, δι’ αὐτῶν τούτων ςιῶν ῥημάτων τὴν οἰκείαν
παραπληξίαν μανθάνουσι ο τὴν κατὰ σάρκα γάρ τοῦ
Κυρίου γέννησίν τε καὶ ὲνανθ ρώπησιν ού δεχόμενοι.
ἀκούουσι τοῦ θειοτάτου Παύλου διδάσκοντος, ὡς ἡ
τοῦ Θεοῦ μορφὴ ἔλαϐε τὴν τοῦ δούλου μορφήν ⁸ ἡ δὲ
τοῦ δούλου μορφὴ ού φαντασία τις ἦν’, οὐδὲ σκιὰ,
οὐδὲ ἀέριον ίνδαλμα, οὐδ’ ἀλλο τι τῶν τοιούτων
προσαγορεύεται, ἀλλ’ η τοῦ δούλου φύσις.
Ei δὲ τὰ ὲπαγόμενα ἡμῖν προϐάλλοιντο, t ὲν ὁμοιώ-
ματι ἀνθρώπου γενόμενος, καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς
ἄνθρωπος, r καὶ τὸ ὲν τῇ πρὸς Ῥωμαίους, α ὲν
ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας, ι πρῶτον αὐτῶν τὴν
ἄνοιαν διελέγξωμεν· εί γὰρ τὸ, ι ἐν ὁμοιώματι άν-
θρώπου, καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὼς ἄνθρωπος, ι φαν-
τασίαν τινὰ ἀνθρωπείαν δηλοῖ, ἡ δὲ μορφὴ τοῦ δού-
λου, φύσις ἀνθρώπου· ἐναντία τίθησιν ὁ Ἀπόστολος·
εἰ δὲ ούκ ἐναντία τοῦ ’Δποστόλου τὰ ῥήματα. μά-
θωμεν ὡς ή τοῦ δούλου μορφὴ, οὐσία δούλου τυγχά-
νει. Τὸ δὲ ἒν ὁμοιιῦματιάνθρώπων (Ξ) γενέσθαι, καὶ
σχήματι εὑρεθῆναι ὡς ἄνθρωπον, οὕτως νοήσομεν,
ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν ἡμετέραν
ἔχων φύσιν, ού κατά πάντα ίσος ἡμῖν ἐτύγχανεν
ἐγεννήθη μὲν γὰρ ἐκ γυναικὸς καὶ αὐτὸς, ἀλλ’ οὐχ
ὁμοίως ημῖν· ἐκ παρθενικῆς γὰρ ἐϐλάστησε μήτρας ·
καὶ τέλειος μὲν ἄνθρωπος ἦν ὡς ἡμεῖς’ εἶχε δὲ
(‘3) ita hic cod. ut in edd.
δὲ κεχρημένος φρονήματι, καὶ τὴν ὲκ Παρθένου μό·
νην ὁμολογῶν, ὲκ τῶν αὐτῶν τούτων λόγων, τὴν ἀξίαν
τῆς ἀσεϐείας αἰσχύνην καρποῦται· διδάσκεται γάρ
ὑπὸ τοῦ θείου Παύλου τὸν λαϐόντα Θεὸν Λόγον, καὶ
τὴν ἀνθρωπείαν φύσιν τὴν ληφθεῖσαν, τὴν προῦπάρ-
χουσαν μορφὴν τοῦ Θεοῦ, καὶ ὲν τῷ τέλει τῶν ultimm
προσληφθεῖσαν ἀπ’ ἐκείνης δούλου μορφήν. Διδά-
σκεται δὲ πάλιν Ἀπολινάριος σὺν Ἀρείῳ καὶ Εὐνο-
μίῳ, ὡς οὐχ ὸ Θεὸς Λόγος ὁ ἄτρεπτος, είς σαρκὸς
φύσιν ἐτράπη, ἀλλὰ τὴν ἡμετέρων ἀναλαϐὼν ούσίαν,
τὴν ἡμετέραν ἐπραγματεύσατο σωτηρίαν. ’Λπεδεὲξα-
μεν δὲ, δι’ ὧν εἰρήκαμεν, μορφὴν δούλου τὴν τοῦ
ἀνθρώπου προσαγορευομένην οὐσίαν ο εί γὰρ ἡ μορφὴ
τοῦ Θεοῦ, ούσία τοῦ Θεοῦ ο ἁμόρφωτον γάρ καὶ ἀνεί-
δεον τὸ Θείον· ἁπλοῦν δὲ καὶ ἀσύνθετον καὶ ἀσχημά-
τιστον, καὶὴ τοῦ δούλου μορφὴ δηλονότι οὐσία δού-
λου είκὸτως ἂν νοηθείτγ οὐσία δὲ δούλου, τουτέστιν
ἀνθρώπου, ού τὸ φαινόμενον σῶμα μόνον, ἀλλά πᾶσα
τοῦ ἀνθρώπου ἡ φύσις παρά τοῖς σωφρονοῦσιν νενό-
μισται. Πρὸς δὲ τούτοις οί πρωτοστάται τῆς ἀσεϐείας,
καί⁵ πρῶτοι τὴν βλασφημίαν κατά τῆς εὐσεϐείας
βλαστήσαντες, καὶ Χριστιανῶν μὲν ονομα ἑαυτοῖς
ἐπιθέντες, πᾶσαν δὲ τὴν πολύθεον τῶν εἰδώλων πλάν-
νην ύπερακοντίσαντες, Μαρκίων, φημὶ, καὶ Μάνης,
καὶ οί τῆς λοιμικῆς αὐτῶν καθέδρας μύσται καί γεί-
τονες, δι’ αὐτῶν τούτων ςιῶν ῥημάτων τὴν οἰκείαν
παραπληξίαν μανθάνουσι ο τὴν κατὰ σάρκα γάρ τοῦ
Κυρίου γέννησίν τε καὶ ὲνανθ ρώπησιν ού δεχόμενοι.
ἀκούουσι τοῦ θειοτάτου Παύλου διδάσκοντος, ὡς ἡ
τοῦ Θεοῦ μορφὴ ἔλαϐε τὴν τοῦ δούλου μορφήν ⁸ ἡ δὲ
τοῦ δούλου μορφὴ ού φαντασία τις ἦν’, οὐδὲ σκιὰ,
οὐδὲ ἀέριον ίνδαλμα, οὐδ’ ἀλλο τι τῶν τοιούτων
προσαγορεύεται, ἀλλ’ η τοῦ δούλου φύσις.
Ei δὲ τὰ ὲπαγόμενα ἡμῖν προϐάλλοιντο, t ὲν ὁμοιώ-
ματι ἀνθρώπου γενόμενος, καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς
ἄνθρωπος, r καὶ τὸ ὲν τῇ πρὸς Ῥωμαίους, α ὲν
ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας, ι πρῶτον αὐτῶν τὴν
ἄνοιαν διελέγξωμεν· εί γὰρ τὸ, ι ἐν ὁμοιώματι άν-
θρώπου, καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὼς ἄνθρωπος, ι φαν-
τασίαν τινὰ ἀνθρωπείαν δηλοῖ, ἡ δὲ μορφὴ τοῦ δού-
λου, φύσις ἀνθρώπου· ἐναντία τίθησιν ὁ Ἀπόστολος·
εἰ δὲ ούκ ἐναντία τοῦ ’Δποστόλου τὰ ῥήματα. μά-
θωμεν ὡς ή τοῦ δούλου μορφὴ, οὐσία δούλου τυγχά-
νει. Τὸ δὲ ἒν ὁμοιιῦματιάνθρώπων (Ξ) γενέσθαι, καὶ
σχήματι εὑρεθῆναι ὡς ἄνθρωπον, οὕτως νοήσομεν,
ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τὴν ἡμετέραν
ἔχων φύσιν, ού κατά πάντα ίσος ἡμῖν ἐτύγχανεν
ἐγεννήθη μὲν γὰρ ἐκ γυναικὸς καὶ αὐτὸς, ἀλλ’ οὐχ
ὁμοίως ημῖν· ἐκ παρθενικῆς γὰρ ἐϐλάστησε μήτρας ·
καὶ τέλειος μὲν ἄνθρωπος ἦν ὡς ἡμεῖς’ εἶχε δὲ
(‘3) ita hic cod. ut in edd.