PG 76, col. 1080
ΚΕΦᾹΛ. B’.
Πρὸς τοὺς λέγοντας δεδημιουργῆσθιιέ τὴν ψυξχὴν
fuit} τοῦ ἑμέρυσήιιίιτοςξὼς ὑὲιῦ χειρῶν to (ζῶμα-
emi πρὸς τοὺς-ὀποτειι-ομένους, ὅτι τὸ ἐμφύς
σημα ἐκεῖνο, ψυχὴ ἀνθρώπῳ γέγονε· καί πρὶς
ὲτὲρους, ὅτι τῷ’5ιτισθέντι ἀνθρώπῳγόλογκλήμρ
ζωτικὴν δέδωκε δύναμιν ἐκεῖνο τὸ ἐμφύσημα,
λέγοντας, καί ὅτι ό ἳνρῦς ἐσςι τὸ -ὲμςξύρ-ῃμιι
τοῦτο. καὶ διώρισται τῆς ψυχῆς· καὶ τοῦτ’ ἐστι
τὸ κατ’ εἰκόνα, ὡς ἐκ τριῶν τὸν ἄνθρωπον τσύτ
των· συνίστασθαι, σώματος, καὶ ψυχῆς, καί
νοῦ, ἰδιάζοντος ἐν ὲνώσεν καὶ εί ἴδιον-τῆς τοῦ
Θεοῦ οὐσίας, ἢ ἀλλότριόν ἐστι τοῦτο τὸ ἐμφύ-
trium.
Τὰ τῶν ζητημάτων οὕτων ἰσχνὰ καὶ οὐκ εὐτριῦἦ,
οὐκ ἀποφάσεως δεῖται δογματικῆς, ina-implicet»: es
μᾶλλον καὶ βασάνου ποχαστικῆς, μετὰ τοῦ μὴ τὸν
λόγον διαπίπτειν ἀνέχεσθαι ἐᾷν ἐφ’ a μὴ προσῆκεν,
ἧγουν ἔξω φέρεσθαι τοῦ εἰκότος. Γέγραπται γὰρ, ὅτι
t Ζητῶν ζήτει, καὶ παρ’ ἐμοὶ οῐκει. ι "0 δὲ σαῷς τὸ
Γράμματὸ ἱερὸν οὐκ ἔφη, πῶς ἄν τις σαφῶς ἐξηγοίτω
υἶόν τι φημί· γέγραπται έν τῷ ptem,» τῆς κοσμογο-
νίας. ὅτι Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὀ θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ
τὴν γῆν· καὶ ὅτι μὲν πεποίηκεν, ἐφη τὸ Γράμμα τὸ
ἱερὸν, καὶ ἀληθὲς ὲν πίστει τοῦτο δεχόμεθα· τὺ δὲ
ὅπως ἦ πόθεν, ἢ τίνα τρόπον παρήχθη πρὸς ὓπαρξιν
ὺρανός τε καὶ γῆ, καὶ τὰ ἔτερα τῶν κτισμάτων, πο-
λυπραγμονεῖν οὐκ ἀζήμιον· τοῖς βαθυτέροις γὰρ οὐ
δεῖ ὲγκαθιὲναι τὸν νοῦν.”οσα τοίνυν μὴ σαφῶς ἡ
θεία λέγει Γραφὴ, ταῦτα λανθάνειν χρὴ, καὶ παρα-
τρέχειν ὲν σιωπῇ. El δὲ καὶ τεκμαίρεσθαι δεῖ μετὰ
λογισμοῦ βλέποντος είς ὀρθότητα, φαμὲν, δτι 6 τῶν
ὅλων Δημιουργὸς τὸν ἄνθρωπον ἔπλασε μὲν ἀπὸ τῆς
γῆς, ἤτοι τὸ σῶμα · ψυχώσας δὲ αὐτὸ ψυχῇ ζώσῃ,
καὶ νοερᾷ, καθ’ δν τρόπον οἶδε, παντὸς ἀγαθοῦ πρά-
γματος ἓφισίν τε καὶ γνῶσιν ἐγκατεϐἁλετο φυσικῶς
αὐτῷ. Τοῦτο γὰρ οἶμαι δηλοῦν τὸ εἰρημένον διὰ τοῦ
μακαρίου εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου· (Ἦν τὸ φῶς τὸ
ἀληθινὸν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς
τὸν κόσμον. ι Τίκτεται γὰρ τὸ ζῶον πρὸς τὸ ἀγαθὸν
φυσικὴν ἔχον ἐπιτηδειότητα. Καὶ τοῦτο διδάξει σαφῶς
νράφων 6 πάνσοφος Παῦλος, ὅτι ι Αὑτοῦ ἐσμεν
ποίημα, κτισθέντες ἐπὶ ἔργοις ἀγαθοῖς, οἷς 6 Θεὸς
προητοίμασεν, ἵνα ἐν αὐτοῖς περιπατήσωμεν. ι Διοι-
κεῖσθαι μὲν γὰρ ὁ ἄνθρωπος προαιρετικῶς τὰς τῆς
ἑαυτοῦ διανοίας ἡνίας πεπίστευται, ὥστε ἐφ’ ὅπερ
ἂν βούλοιτο τρέχειν, εἴτε πρὸς τὸ ἀγαθὸν, εἰτ’ οὖν
πρὸς τὸ ὲναντίον.Ἔχει δὶ ἡ φύσις ἑγκαταὸεϐλημένην
ἑαυτῇ τὴν είς πᾶν ὁτιοῦν τῶν ἀγαθῶν ἑφεσίν τε καὶ
προθυμίαν, καὶ τὸ θέλειν ἐπιμελεῖσθαι ἀγαϐὁτητος
καὶ δικαιοσύνης. Τὸν ἄνθρωπον γὰρ οὕτω κατ’ εἰκόνι
καὶ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ γενέσθαι φαμὲν, καθ’ ὃ καὶ
ἀγαθὸν καὶ δίκαιον πέφυκεν τὸ ζῶον εἷναι.Ἑπεὶ δὲ
οὺ μόνον λογικὸν ἐχρῆν εἶναι, ἀλλὰ καὶ Ilva-ipsis;
Πρὸς τοὺς λέγοντας δεδημιουργῆσθιιέ τὴν ψυξχὴν
fuit} τοῦ ἑμέρυσήιιίιτοςξὼς ὑὲιῦ χειρῶν to (ζῶμα-
emi πρὸς τοὺς-ὀποτειι-ομένους, ὅτι τὸ ἐμφύς
σημα ἐκεῖνο, ψυχὴ ἀνθρώπῳ γέγονε· καί πρὶς
ὲτὲρους, ὅτι τῷ’5ιτισθέντι ἀνθρώπῳγόλογκλήμρ
ζωτικὴν δέδωκε δύναμιν ἐκεῖνο τὸ ἐμφύσημα,
λέγοντας, καί ὅτι ό ἳνρῦς ἐσςι τὸ -ὲμςξύρ-ῃμιι
τοῦτο. καὶ διώρισται τῆς ψυχῆς· καὶ τοῦτ’ ἐστι
τὸ κατ’ εἰκόνα, ὡς ἐκ τριῶν τὸν ἄνθρωπον τσύτ
των· συνίστασθαι, σώματος, καὶ ψυχῆς, καί
νοῦ, ἰδιάζοντος ἐν ὲνώσεν καὶ εί ἴδιον-τῆς τοῦ
Θεοῦ οὐσίας, ἢ ἀλλότριόν ἐστι τοῦτο τὸ ἐμφύ-
trium.
Τὰ τῶν ζητημάτων οὕτων ἰσχνὰ καὶ οὐκ εὐτριῦἦ,
οὐκ ἀποφάσεως δεῖται δογματικῆς, ina-implicet»: es
μᾶλλον καὶ βασάνου ποχαστικῆς, μετὰ τοῦ μὴ τὸν
λόγον διαπίπτειν ἀνέχεσθαι ἐᾷν ἐφ’ a μὴ προσῆκεν,
ἧγουν ἔξω φέρεσθαι τοῦ εἰκότος. Γέγραπται γὰρ, ὅτι
t Ζητῶν ζήτει, καὶ παρ’ ἐμοὶ οῐκει. ι "0 δὲ σαῷς τὸ
Γράμματὸ ἱερὸν οὐκ ἔφη, πῶς ἄν τις σαφῶς ἐξηγοίτω
υἶόν τι φημί· γέγραπται έν τῷ ptem,» τῆς κοσμογο-
νίας. ὅτι Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὀ θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ
τὴν γῆν· καὶ ὅτι μὲν πεποίηκεν, ἐφη τὸ Γράμμα τὸ
ἱερὸν, καὶ ἀληθὲς ὲν πίστει τοῦτο δεχόμεθα· τὺ δὲ
ὅπως ἦ πόθεν, ἢ τίνα τρόπον παρήχθη πρὸς ὓπαρξιν
ὺρανός τε καὶ γῆ, καὶ τὰ ἔτερα τῶν κτισμάτων, πο-
λυπραγμονεῖν οὐκ ἀζήμιον· τοῖς βαθυτέροις γὰρ οὐ
δεῖ ὲγκαθιὲναι τὸν νοῦν.”οσα τοίνυν μὴ σαφῶς ἡ
θεία λέγει Γραφὴ, ταῦτα λανθάνειν χρὴ, καὶ παρα-
τρέχειν ὲν σιωπῇ. El δὲ καὶ τεκμαίρεσθαι δεῖ μετὰ
λογισμοῦ βλέποντος είς ὀρθότητα, φαμὲν, δτι 6 τῶν
ὅλων Δημιουργὸς τὸν ἄνθρωπον ἔπλασε μὲν ἀπὸ τῆς
γῆς, ἤτοι τὸ σῶμα · ψυχώσας δὲ αὐτὸ ψυχῇ ζώσῃ,
καὶ νοερᾷ, καθ’ δν τρόπον οἶδε, παντὸς ἀγαθοῦ πρά-
γματος ἓφισίν τε καὶ γνῶσιν ἐγκατεϐἁλετο φυσικῶς
αὐτῷ. Τοῦτο γὰρ οἶμαι δηλοῦν τὸ εἰρημένον διὰ τοῦ
μακαρίου εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου· (Ἦν τὸ φῶς τὸ
ἀληθινὸν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς
τὸν κόσμον. ι Τίκτεται γὰρ τὸ ζῶον πρὸς τὸ ἀγαθὸν
φυσικὴν ἔχον ἐπιτηδειότητα. Καὶ τοῦτο διδάξει σαφῶς
νράφων 6 πάνσοφος Παῦλος, ὅτι ι Αὑτοῦ ἐσμεν
ποίημα, κτισθέντες ἐπὶ ἔργοις ἀγαθοῖς, οἷς 6 Θεὸς
προητοίμασεν, ἵνα ἐν αὐτοῖς περιπατήσωμεν. ι Διοι-
κεῖσθαι μὲν γὰρ ὁ ἄνθρωπος προαιρετικῶς τὰς τῆς
ἑαυτοῦ διανοίας ἡνίας πεπίστευται, ὥστε ἐφ’ ὅπερ
ἂν βούλοιτο τρέχειν, εἴτε πρὸς τὸ ἀγαθὸν, εἰτ’ οὖν
πρὸς τὸ ὲναντίον.Ἔχει δὶ ἡ φύσις ἑγκαταὸεϐλημένην
ἑαυτῇ τὴν είς πᾶν ὁτιοῦν τῶν ἀγαθῶν ἑφεσίν τε καὶ
προθυμίαν, καὶ τὸ θέλειν ἐπιμελεῖσθαι ἀγαϐὁτητος
καὶ δικαιοσύνης. Τὸν ἄνθρωπον γὰρ οὕτω κατ’ εἰκόνι
καὶ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ γενέσθαι φαμὲν, καθ’ ὃ καὶ
ἀγαθὸν καὶ δίκαιον πέφυκεν τὸ ζῶον εἷναι.Ἑπεὶ δὲ
οὺ μόνον λογικὸν ἐχρῆν εἶναι, ἀλλὰ καὶ Ilva-ipsis;