PG 76, col. 192
θερμὸν ἀποτελεῖ· τι τὸ παράδοξον , ἀπιστείτω [ισ.
ἀπιστοίτο] δ’ ἂν κατά τινα τρόπονή [τσ, εἰ] ζ·ωῂ
κατά φύσιν ὑπάρχων 6 ὲκ Θεοῦ Πατρός Λόγος τὴν
ἑνωθείσαν αὐτῷ σάρκα, ζωοποιδν ἀπέφηνενς ἰδία
γάρ ἐστιν αὑτοῦ καὶ οὐχ ἑτέρου τινὸς παρ’ αὑτὸν
ἀνὰ μέρος τε νοουμένου, καὶ τῶν καθ’ ἡμᾶς ἑνός.
Ἀποστήσας δὲ τῆς πρὸς τὸ σῶμα μυστικῆς τε καὶ
ἀληθοῦς ἑνώσεως τὸν ζωοποιδν τοῦ Θεοῦ Λόγον, καὶ
διιστὰς όλοτρόπως, πῶς ἂν αὐτὸ καταδείξειας ἔτι
ξωοπυιόν ; Τίς δὲ ἦν 6 λέγων, ι ὐ τρώγων μου τὴν
σάρκα, καὶ πίνων μου τὸ αἷμα, ὲν ἐμοὶ μένει, κάγὼ
ὲν αὐτῷ ; ι εξ μὲν οὖν ἄνθρωπός τις ἰδικῶς, καὶ οὐχὶ
δὴ μᾶλλον γέγονε καθ’ ’ἡμᾶς ό τοῦ Θεοῦ Λόγος,
ἀνθρωποφαγία τὸ δρώμενον, καὶ ἀνόνητος παντελῶς
ἡ μέθεξις. Αὐτοῦ γὰρ ἀκούω λέγοντος τοῦ Χριστοῦ·
ι Ἡ σάρξ οὐκ ὡφελεί οὐδέν ο τὸ ττνεῦμά ἐστι τὸ ζωο-
ποιοῦν’ ι ὅσον γὰρ ἧκεν εις ιδὶαν φύσιν, φθαρτὴ μὲν
ἡ σάρξ· ζωοποιήσει δὲ κατ’ οὐδένα τρόπον ἑτέρους,
οἴκοθεν αὐτὴ νοσοῦσα τὴν φθοράν. Εἰ δὲ αὑτοῦ τοῦ
Λόγου τὸ σῶμα ἴδιον εἶναι φὴς. τί τερατεύῃ καὶ
εἰκαὼμυθεῖς, οὐκ αὑτὸν ἀπεστάλθαι τὸν ὲκ Θεοῦ
Πατρός Λόγον διατεινόμενον, ἀλλ’ ὡς ἕτερόν τινα
παρ’ αὑτὸν, τὸν ὁρώμενον, ἦτοι τὴν σάρκα αὑτοῦ ⁸
καίτοι Χριστὸν ἕνα τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς 62a-
6οώσης πανταχοῦ, καὶ ἄνθρωπον καθ’ ἡμᾶς γενέσθαι
τὸν Λόγον, εὖ μάλα διαδεδαιουμένης, καὶ τῆς ὀρθῆς
πίστεως τὴν παράδοσιν ὁριζομένης ὲν τόύτοις; Ἀλλ’
ἐκ πολλῆς ἄγαν εὐλαϐείας ἐπερυθριᾷ, κατά τὸ εἰκός.
τοῖς τῆς κενώσεως μέτροις. καὶ οὐκ ἀνέχεται τὸν τῷ
Θεῴ καὶ Πατρὶ συναῖδιον Υἱδν, τὸν ἐν μορφῇ καὶ
ἰσότητι τῇ κατά πᾶν ότιοῦν τῷ γεγεννηκότι, καθ-
ιγμὲνον ἰδεῖν εἰς ταπείνωσιν ’ γράφεται δὲ τὴν obto-
νομεαν, καὶ τὴν θείαν τάχα που βουλήν τε καὶ
σκῆψιν (29) ἀκαταιτὶατον οὐκ ὲᾷ. Σκήπτεται μὲν γὰρ
πολυπραγμονεῖν τῶν εἰρημένων παρά Χριστόῦ τὴν
δύναμιιν, καὶ οἷον ἀναμασσώμενος τὸ τῶν ἐννοιῶν
βάθος· εἶτα περιιστάς, ὡςόῑεται, τὸν παρ’ ἡμῶν
λόγον, εἰς τὸ ἐκτόπως τε καὶ ἀμαθῶς πεποιῆσθαι
δοκεῖν.ιίόωμεν, φησὶ, τίς, 6 παρερμηνεύωνί Καθὼς
ι ἀπέστειλέ με 6 ζῶν Πατήρ ἰ κατ’ ὲκεῖνον,‹ κάγὼ
ι ζῶ, ι 6 Θεὸς Λόγος,ι διὰ τὸν Πατέρα· καὶ ὁ τρώγων
ι με, κάκεῖνος ζήσεται.) Τίνα ἐσθίομεν.τὴν θεότηται
ἢτὴν σάρκας ι ’Ἆρ’ οὖν αἰσθάνῃ λοιπὸν ὅποι ποτὲ εἷ
φρενῶνς ἀπεστάλθαι γὰρ λέγων ἑαυτὸν ὁ τοῦ Θεοῦ
Λόγος, ι Καὶ 6 τρώγων με, φησι, κάκεῖνος ζήσεται.»
Ἐσθίομεν δὲ ἡμεῖς, οὐ τὴν θεότητα δαπανῶντες.
ἄπαγε τῆς δυσϐουλίας, ἀλλά τὴν ἰδίαν τοῦ λόγου
ANT. AGELLII ΝΟΤᾹΞ.
αὐτοῦ τὸ ἐνεργεῖν δύνασθαι , intrinsecus et ex se ipso
habet ut operari et efficere possit.
(99) Forte σκέψιν, "cogitationem atque considera: .
tionem, ut lihrn έυιιίιοιιιῗιιοβ. l'ZO, ἐπειδὴ δὲ χρηστά
περὶ ἡμῶν 6 Δημιουργὸς ἐσκέψατο, νοεημὶαηιιίε no-
(Iis- ξων· Conditor meliora Cogitavit.
ἀπιστοίτο] δ’ ἂν κατά τινα τρόπονή [τσ, εἰ] ζ·ωῂ
κατά φύσιν ὑπάρχων 6 ὲκ Θεοῦ Πατρός Λόγος τὴν
ἑνωθείσαν αὐτῷ σάρκα, ζωοποιδν ἀπέφηνενς ἰδία
γάρ ἐστιν αὑτοῦ καὶ οὐχ ἑτέρου τινὸς παρ’ αὑτὸν
ἀνὰ μέρος τε νοουμένου, καὶ τῶν καθ’ ἡμᾶς ἑνός.
Ἀποστήσας δὲ τῆς πρὸς τὸ σῶμα μυστικῆς τε καὶ
ἀληθοῦς ἑνώσεως τὸν ζωοποιδν τοῦ Θεοῦ Λόγον, καὶ
διιστὰς όλοτρόπως, πῶς ἂν αὐτὸ καταδείξειας ἔτι
ξωοπυιόν ; Τίς δὲ ἦν 6 λέγων, ι ὐ τρώγων μου τὴν
σάρκα, καὶ πίνων μου τὸ αἷμα, ὲν ἐμοὶ μένει, κάγὼ
ὲν αὐτῷ ; ι εξ μὲν οὖν ἄνθρωπός τις ἰδικῶς, καὶ οὐχὶ
δὴ μᾶλλον γέγονε καθ’ ’ἡμᾶς ό τοῦ Θεοῦ Λόγος,
ἀνθρωποφαγία τὸ δρώμενον, καὶ ἀνόνητος παντελῶς
ἡ μέθεξις. Αὐτοῦ γὰρ ἀκούω λέγοντος τοῦ Χριστοῦ·
ι Ἡ σάρξ οὐκ ὡφελεί οὐδέν ο τὸ ττνεῦμά ἐστι τὸ ζωο-
ποιοῦν’ ι ὅσον γὰρ ἧκεν εις ιδὶαν φύσιν, φθαρτὴ μὲν
ἡ σάρξ· ζωοποιήσει δὲ κατ’ οὐδένα τρόπον ἑτέρους,
οἴκοθεν αὐτὴ νοσοῦσα τὴν φθοράν. Εἰ δὲ αὑτοῦ τοῦ
Λόγου τὸ σῶμα ἴδιον εἶναι φὴς. τί τερατεύῃ καὶ
εἰκαὼμυθεῖς, οὐκ αὑτὸν ἀπεστάλθαι τὸν ὲκ Θεοῦ
Πατρός Λόγον διατεινόμενον, ἀλλ’ ὡς ἕτερόν τινα
παρ’ αὑτὸν, τὸν ὁρώμενον, ἦτοι τὴν σάρκα αὑτοῦ ⁸
καίτοι Χριστὸν ἕνα τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς 62a-
6οώσης πανταχοῦ, καὶ ἄνθρωπον καθ’ ἡμᾶς γενέσθαι
τὸν Λόγον, εὖ μάλα διαδεδαιουμένης, καὶ τῆς ὀρθῆς
πίστεως τὴν παράδοσιν ὁριζομένης ὲν τόύτοις; Ἀλλ’
ἐκ πολλῆς ἄγαν εὐλαϐείας ἐπερυθριᾷ, κατά τὸ εἰκός.
τοῖς τῆς κενώσεως μέτροις. καὶ οὐκ ἀνέχεται τὸν τῷ
Θεῴ καὶ Πατρὶ συναῖδιον Υἱδν, τὸν ἐν μορφῇ καὶ
ἰσότητι τῇ κατά πᾶν ότιοῦν τῷ γεγεννηκότι, καθ-
ιγμὲνον ἰδεῖν εἰς ταπείνωσιν ’ γράφεται δὲ τὴν obto-
νομεαν, καὶ τὴν θείαν τάχα που βουλήν τε καὶ
σκῆψιν (29) ἀκαταιτὶατον οὐκ ὲᾷ. Σκήπτεται μὲν γὰρ
πολυπραγμονεῖν τῶν εἰρημένων παρά Χριστόῦ τὴν
δύναμιιν, καὶ οἷον ἀναμασσώμενος τὸ τῶν ἐννοιῶν
βάθος· εἶτα περιιστάς, ὡςόῑεται, τὸν παρ’ ἡμῶν
λόγον, εἰς τὸ ἐκτόπως τε καὶ ἀμαθῶς πεποιῆσθαι
δοκεῖν.ιίόωμεν, φησὶ, τίς, 6 παρερμηνεύωνί Καθὼς
ι ἀπέστειλέ με 6 ζῶν Πατήρ ἰ κατ’ ὲκεῖνον,‹ κάγὼ
ι ζῶ, ι 6 Θεὸς Λόγος,ι διὰ τὸν Πατέρα· καὶ ὁ τρώγων
ι με, κάκεῖνος ζήσεται.) Τίνα ἐσθίομεν.τὴν θεότηται
ἢτὴν σάρκας ι ’Ἆρ’ οὖν αἰσθάνῃ λοιπὸν ὅποι ποτὲ εἷ
φρενῶνς ἀπεστάλθαι γὰρ λέγων ἑαυτὸν ὁ τοῦ Θεοῦ
Λόγος, ι Καὶ 6 τρώγων με, φησι, κάκεῖνος ζήσεται.»
Ἐσθίομεν δὲ ἡμεῖς, οὐ τὴν θεότητα δαπανῶντες.
ἄπαγε τῆς δυσϐουλίας, ἀλλά τὴν ἰδίαν τοῦ λόγου
ANT. AGELLII ΝΟΤᾹΞ.
αὐτοῦ τὸ ἐνεργεῖν δύνασθαι , intrinsecus et ex se ipso
habet ut operari et efficere possit.
(99) Forte σκέψιν, "cogitationem atque considera: .
tionem, ut lihrn έυιιίιοιιιῗιιοβ. l'ZO, ἐπειδὴ δὲ χρηστά
περὶ ἡμῶν 6 Δημιουργὸς ἐσκέψατο, νοεημὶαηιιίε no-
(Iis- ξων· Conditor meliora Cogitavit.