PG 77, col. 117
πται περὶ ἐμοῦ, τοῦ ποιῆσαι τὸ θέλημά σου, ὁ Θεός. ι
Προσκεκόμικε γὰρ ὑπὲρ ἡμῶν είς ὀσμὴν εὐωδίας τὸ
ῐδιον σῶμα, καὶ οὐχ ὑπὲρ ἑαυτοῦ. Ποίας γὰρ ἐδεήθη
προσφορᾶς ἦ θυσίας ὑπὲρ ἑαυτοῦ, κρείττων ἁπάσης
ὑπάρχων ἁμαρτίας ὡς Θεός; El γὰρ πάντες ἡμαρ-
τον, καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, καθὸ γεγό-
mpm! ἡμεῖς ἕτοιμοι πρὸς παραφορὰν, καὶ κατηρ-
ῥώστησεν ἡ ἀνθρώπου φύσις τὴν ἁμαρτίαν · αὐτὸς δὲ
οὐχ οὔτω, καὶ ἡττώμεθα διὰ τοῦτο τῆς δόξης αὑτοῦ ο
πῶς ἂν εξη λοιπὸν ἀμφίϐολον, ὅτιί τέθυται διῖ ἡμᾶς
διαὶ ὑπὲρ ἡμῶν ὁ ’Λμνὸς ό ἀληθινός Καὶ τὸ λέγειν,
ἃ, Musa: suum, ὑπέρ γε ἑαυτοῦ καὶ
ἡμῖν, Metu ἂν οὐδαμῶς τῶν είς δυσσέϐειαν
Πεπλημμέληκε γὰρ κατ’ οὐδένα τρόπον,
ὦτί minacia ἁμαρτίαν. Ποίας ι οὖν ἐδεήθη
ἁμαρτίας οὐκ οῦσης, ἐφ’ ᾗπερ ἂν γέο
ηαξ εἰκότως-ς
Ὅτσννδὲ λέγῃ περὶ τοῦ Πνεῦματος· ι Ἐκεῖνος
ly; δοξὶσει ο ι νοοῦντες ὀρθῶς, οὐχ ὡς δόξης ἐπιδεᾶ
τῆς παρ’ ἐτέρου φαμὲν τὸν ἕνα Χριστὸν καὶ Υἱὸν
τὴν παρὰ τοῦ ἁγίου Πνεύ ματος δόξαν ἑλεῖν ’ ὅτι μηδὲ
κρεῖττον αὑτοῦ, καὶ ὑπὲρ αὐτὸν τὸ Πνεῦμα αὑτοῦ.
Ἐπειδὴδέ εἰς ἑνδειξινλτῆς ἑαυτοῦ θεότητος ἐκέχρητο
τῷ ἁγίῳ Πνεῦματι ⁸, πρὸς μεγαλουργίαν, δεδοξάσθαι
παρ’ αὑτοῦ φησιν, ὥσπερ ἂν εἰ καί τις λέγοι τῶν
καθ’ ἡμᾶς, περὶ τῆς ἐνούσης ίσχύος αὐτῷ τυχὸν
ἧγουν ἐπιστήμης τῆς ἐφ’ ὁτῳοῦν, ὅτι Δοξὰσουσίμε.
Et γὰρκαὶ ἔστιν ὲν ὑποστάσει τὸ Πνεῦμα ἱδικῇ, καὶ
δὴ καὶ νοεῖται καθ’ ἑαυτὸ, καθὸ Πνεῦμά ἐστι, καὶ
οςιχ Υἱός · ἀλλ’ οὖν ἐστιν οὐκ ἀλλότριον αὑτοῦ '- Πνεῦμα
γὰρ ἀληθείας ὠνόμασται, καὶ ἔστιΧριστὸς ἡ ἀλήθεια’
καὶ προχεῖται παρ’ αὑτοῦ, καθάπερ ἀμέλει καὶ ἐκ
τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός· Ἑνεργῆσαν τοιγαροῦν τὸ
Πνεῦμα καὶ διὰ χειρὸς τῶν ἁγίων ἀποστόλων τὰ
παράδοξα μετὰ τὸ ἀνελθεῖν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν
Χριστὸν είς τὸν οὐρανὸν, ἐδόξασεν αὐτόν. Ἑπιστεύθη
γὰρ. ὃτι Θεὸς κατὰ φύσιν ἐστὶ, πάλιν αὐτὸς ἐνεργῶν
διὰ τοῦ ίδίου Πνεῦματος. Διὰ τοῦτο καὶ ἔφασκενο
Ι Ὀτι ὲκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται, καὶ ἀναγγελεῖ ὑμῖν. ι
Καὶ οὗ τί πού φαμεν, ὡς ὲκ μετοχῆς τὸ Πνεῦμά
ἔστι σοφόν τε καὶ δυνατόν’ παντέλειον γὰρ καὶ ἀπροσ-
δεές ἐστι παντὸς ἀγαθοῦ. Ἐπειδὴ δὲ τῆς τοῦ Πα-
τρὺς δυνάμεως καὶ σοφίας, τοῦτ’ ἐστι τοῦ Υἰοῦ,
Πνεῦμα ἐστιν, αὐτόχρημα ἐστι σοφία καὶ δύναμις.
rum quia potentia: et sapientiae Patris, hoc est Filii, Spiritus est, hinc et ipse quoque reipsa potentia et-
sapientia cst. _
Kal. ἐπειδὴ Θεὸν ἑνωθέντα σαρκὶ καθ”ὑπόστασιν
η ἁγία Παρθένος ἐκτὲτοκε σαρκικῶς, ταύτῃ τοι καὶ
Θεοτόκον εἶναί φαμεν αὐτὴν, οὐχ ὡς τῆς τοῦ Λόγου
φύσεως τήν τῆς ὑπάρξεως ἀρχὴν ἐχούσης ἀπὸ σαρκός·
ι Ἦν γὰρ⁷ ἐν ἀρχῇ, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ
“ Hebr. ι, 5-7; Psal. χχιιι, 7›9. ⁵⁷ Rom. ιιι, 23
Variae lectiones codicis Seguieriani.
r πῶς, ι ἐχρῆτο τῷ ίδίῳ πνεύματι.
Προσκεκόμικε γὰρ ὑπὲρ ἡμῶν είς ὀσμὴν εὐωδίας τὸ
ῐδιον σῶμα, καὶ οὐχ ὑπὲρ ἑαυτοῦ. Ποίας γὰρ ἐδεήθη
προσφορᾶς ἦ θυσίας ὑπὲρ ἑαυτοῦ, κρείττων ἁπάσης
ὑπάρχων ἁμαρτίας ὡς Θεός; El γὰρ πάντες ἡμαρ-
τον, καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, καθὸ γεγό-
mpm! ἡμεῖς ἕτοιμοι πρὸς παραφορὰν, καὶ κατηρ-
ῥώστησεν ἡ ἀνθρώπου φύσις τὴν ἁμαρτίαν · αὐτὸς δὲ
οὐχ οὔτω, καὶ ἡττώμεθα διὰ τοῦτο τῆς δόξης αὑτοῦ ο
πῶς ἂν εξη λοιπὸν ἀμφίϐολον, ὅτιί τέθυται διῖ ἡμᾶς
διαὶ ὑπὲρ ἡμῶν ὁ ’Λμνὸς ό ἀληθινός Καὶ τὸ λέγειν,
ἃ, Musa: suum, ὑπέρ γε ἑαυτοῦ καὶ
ἡμῖν, Metu ἂν οὐδαμῶς τῶν είς δυσσέϐειαν
Πεπλημμέληκε γὰρ κατ’ οὐδένα τρόπον,
ὦτί minacia ἁμαρτίαν. Ποίας ι οὖν ἐδεήθη
ἁμαρτίας οὐκ οῦσης, ἐφ’ ᾗπερ ἂν γέο
ηαξ εἰκότως-ς
Ὅτσννδὲ λέγῃ περὶ τοῦ Πνεῦματος· ι Ἐκεῖνος
ly; δοξὶσει ο ι νοοῦντες ὀρθῶς, οὐχ ὡς δόξης ἐπιδεᾶ
τῆς παρ’ ἐτέρου φαμὲν τὸν ἕνα Χριστὸν καὶ Υἱὸν
τὴν παρὰ τοῦ ἁγίου Πνεύ ματος δόξαν ἑλεῖν ’ ὅτι μηδὲ
κρεῖττον αὑτοῦ, καὶ ὑπὲρ αὐτὸν τὸ Πνεῦμα αὑτοῦ.
Ἐπειδὴδέ εἰς ἑνδειξινλτῆς ἑαυτοῦ θεότητος ἐκέχρητο
τῷ ἁγίῳ Πνεῦματι ⁸, πρὸς μεγαλουργίαν, δεδοξάσθαι
παρ’ αὑτοῦ φησιν, ὥσπερ ἂν εἰ καί τις λέγοι τῶν
καθ’ ἡμᾶς, περὶ τῆς ἐνούσης ίσχύος αὐτῷ τυχὸν
ἧγουν ἐπιστήμης τῆς ἐφ’ ὁτῳοῦν, ὅτι Δοξὰσουσίμε.
Et γὰρκαὶ ἔστιν ὲν ὑποστάσει τὸ Πνεῦμα ἱδικῇ, καὶ
δὴ καὶ νοεῖται καθ’ ἑαυτὸ, καθὸ Πνεῦμά ἐστι, καὶ
οςιχ Υἱός · ἀλλ’ οὖν ἐστιν οὐκ ἀλλότριον αὑτοῦ '- Πνεῦμα
γὰρ ἀληθείας ὠνόμασται, καὶ ἔστιΧριστὸς ἡ ἀλήθεια’
καὶ προχεῖται παρ’ αὑτοῦ, καθάπερ ἀμέλει καὶ ἐκ
τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός· Ἑνεργῆσαν τοιγαροῦν τὸ
Πνεῦμα καὶ διὰ χειρὸς τῶν ἁγίων ἀποστόλων τὰ
παράδοξα μετὰ τὸ ἀνελθεῖν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν
Χριστὸν είς τὸν οὐρανὸν, ἐδόξασεν αὐτόν. Ἑπιστεύθη
γὰρ. ὃτι Θεὸς κατὰ φύσιν ἐστὶ, πάλιν αὐτὸς ἐνεργῶν
διὰ τοῦ ίδίου Πνεῦματος. Διὰ τοῦτο καὶ ἔφασκενο
Ι Ὀτι ὲκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται, καὶ ἀναγγελεῖ ὑμῖν. ι
Καὶ οὗ τί πού φαμεν, ὡς ὲκ μετοχῆς τὸ Πνεῦμά
ἔστι σοφόν τε καὶ δυνατόν’ παντέλειον γὰρ καὶ ἀπροσ-
δεές ἐστι παντὸς ἀγαθοῦ. Ἐπειδὴ δὲ τῆς τοῦ Πα-
τρὺς δυνάμεως καὶ σοφίας, τοῦτ’ ἐστι τοῦ Υἰοῦ,
Πνεῦμα ἐστιν, αὐτόχρημα ἐστι σοφία καὶ δύναμις.
rum quia potentia: et sapientiae Patris, hoc est Filii, Spiritus est, hinc et ipse quoque reipsa potentia et-
sapientia cst. _
Kal. ἐπειδὴ Θεὸν ἑνωθέντα σαρκὶ καθ”ὑπόστασιν
η ἁγία Παρθένος ἐκτὲτοκε σαρκικῶς, ταύτῃ τοι καὶ
Θεοτόκον εἶναί φαμεν αὐτὴν, οὐχ ὡς τῆς τοῦ Λόγου
φύσεως τήν τῆς ὑπάρξεως ἀρχὴν ἐχούσης ἀπὸ σαρκός·
ι Ἦν γὰρ⁷ ἐν ἀρχῇ, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ
“ Hebr. ι, 5-7; Psal. χχιιι, 7›9. ⁵⁷ Rom. ιιι, 23
Variae lectiones codicis Seguieriani.
r πῶς, ι ἐχρῆτο τῷ ίδίῳ πνεύματι.