PG 78, col. 1681
ποθούσης, καὶ τῆς χάριτος ἐνεργούσης ἔξεστι παντὶ
βουλομένῳ ἔχειν ὡς οὐδὲν πάντα τὸν κόσμον. Καὶ
ἐλάμϐανεν εῐ τι εὕρισκεν, εἴτε κάρφος εἴτε ῥάκος, ἢ
ἄλλο τι εὐτελὲς , καὶ ἔλεγε⁹ Τίς διὰ τοῦτο μάχεται ἢ
φιλονεικεῖ, ἢ μνησικακεῖ, ῆθλίϐεται, εί μή τίς ἐστι
κατ’ ἀλήθειαν ἀπολέσας τὸν νοῦν; οὐκοῦν προκόπτων
καὶ⁸ προϐαίνων 6 τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος ἔχει πάντα τὸν
κόσμον ιὼς τὸ κάρφος τοῦτο, κᾶν ἔκη’ ὅλον αὐτόν’
καὶ γάρ, ὡς λέγω, οὐ τὸ ἔχειν βλάπτει. ἀλλὰ τὺ προσ-.
eaeo; ἔχειν. Τίς οὐκ οἶδεν ὅτι τιμιώτερόν ἐστιν ἐξ
ὧν πάντων εἴχομεν, τὸ σῶμα; Πῶς οὖν καιροῦ κα⁶
λοῦντος προστετάγμεθα καταφρονείν; Καὶ ἐάν αὑτοῦ
τοῦ σώματος, πολλῷ μᾶλλον καὶ τῶν ὲκτός. Καὶ
ἐμέμνητο τοῦ ἀδελφοῦ ἔχοντος τά λάχανα, καὶ ἐλεγεο
Μὴ γὰρ οὐκ ἔσπειρεν, οὐκ ἐκοπίασεν, οὐκ ἐφύτευσεν,
οὐκ ἐφιλοκάλησεν, μὴ ἐξερῤίζωσεν αὐτὰ καὶ ἔρριψεν
ἀλλ’ ὅμως εἶχεν αὑτά ὡς μὴ ἔχων· ἀμέλει ὅτε παρ-
έϐαλλεν 6 γέρων δοκιμάσαι θέλων αὐτόν’ καὶ ἤρξατο
συντρίϐειν αὐτὰ, οὐδὲ ἐλογίσθη αὑτά’ καὶ ὅτε άπ-
ἑμεινεν μία ῥίζα, τότε εἶπεν αὐτῷ· Ἐὰν θέλῃς, Πάτερ,
ἄφες αὐτὸ, καὶ ποιοῦμεν εἰς αὐτὸ ἀγάπην, τότε ἔγνω
6 ἅγιος· ὅτι δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἐστι , καὶ οὐχ). τῶν λα-
χάνων· καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀναπὲπαυται τὸ Πνεῦμα τοῦ
Θεοῦ ἐπὶ σὲ , ἀδελφέ. El δὲ προσπαθῶς εἶχε τά λά-
χανα , ὲδεικνύετο εὐθέως διὰ τὸ θλίϐεσθαι καὶ τα-
ράσσεσθαι· ἀλλ’ ἔδειξεν ὅτι εἷχε αὐτὰ ὡς μὴ ἔχων.
Καὶ ἔλεγεν ὅτι σημειοῦνται τὰ τοιαῦτα οἱ δαίμονες ·
καὶ ὲάν ἴδωσί τινα άπροσπαθῶς ἔχοντα είς τὰ πρά-
γματα διὰ τὸ μὴ ταράττεσθαι, γινώσκουσιν ὅτι οῦ-
τος μὲν περιπατεῖ ἐν τῇ γῇ ⁶ οὐκ ἔχει δὲ φρᾷνημα
ἐπίγειον ἐν ἐαυτῷ.
unam caulis plantam. Vis. ait, Pater, et hanc excidamus, et coquamus eam in orenam hospiti? Tum:
sanctus ille magister agnovit juvenem monachum Dei servum esse, non autem olerum: et dixit ei:
chnievit Spiritus Dei super te, frater. Hic si affectu devinctus oleribus fuisset, id ostendisset sta-
tim, alIlictionem et consternationem monstrando dum rem sibi caram videret pessumdari; nunc ista
patientia manifestum fecit, se habuisse illa tanquam non haberet. Addebat ZOsimas; notari haec a daa-
monibus : eosque ubi viderint quemdam declarantem haud se affectu adhaerere rebus quas ροεεὶύειγ
dum earum jacturam sereno et imperturbato patitur animo, intelligere, talem sic in terra ambulare,
ut tamen terrena non sapiat.
B’. Ἔλεγε πάλιν ὅτι ὁρμαλ⁵ προαιρέσεὼν εἱσι·
καὶ δύναται προαίρεσις θερμὴ ὲν μιᾷ ὥρα προσενέ-
γκαι τῷ Εζεῷ άπερ οὺ προσφέρει· ἀλλ’ ἡ προαίρεσις
νωθρὰ οὖσα οὐκ ἐνεργεῖ.
et modicam, plurium et magnarum meritum lucrari..E contrario propositum pigrum ct langui-
dum, ne id quidem agit quod videtur agere, invalido. et segni motu non pertingens usque ad pla.-
cendum Deo.
Kal. ἐὰν ἴδωσιν οἱ δαίμονες ὅτι ὑϐρίσθη τις ἢ
ἠτιμάσθη, ἢ ἐζημιώθη.ἢ πᾶν ὁτιοῦν ιπαοε, και θλί.
ϐεται , οὐχ ὅτι ἔπαθε κακῶς , ἀλλ’ ὅτι οὐκ ἤνεγκε
γενναίως τὴν τοιαύτην ὁρμὴν, φοϐοῦνται oi δαίμο-
νες· γινώσκουσι γάρ ὅτι ἥψατο τῆς ὁδοῦ τῆς άλη-
θείας, καὶ βούλεται περιπατεῖν κατὰ τὰς ἐντολάς
τοῦ Θεοῦ· καὶ ἐμέμνητο τοῦ ἁγίου Παχωμίου ὅτε
κατέκραζεν 6 ἁδελφὸς αὐτοῦ 6 μείζων λέγων’ Παῦ-
σαι περπερος ὢν πλατῦναι θέλων τὸ Μοναστήριον,
βουλομένῳ ἔχειν ὡς οὐδὲν πάντα τὸν κόσμον. Καὶ
ἐλάμϐανεν εῐ τι εὕρισκεν, εἴτε κάρφος εἴτε ῥάκος, ἢ
ἄλλο τι εὐτελὲς , καὶ ἔλεγε⁹ Τίς διὰ τοῦτο μάχεται ἢ
φιλονεικεῖ, ἢ μνησικακεῖ, ῆθλίϐεται, εί μή τίς ἐστι
κατ’ ἀλήθειαν ἀπολέσας τὸν νοῦν; οὐκοῦν προκόπτων
καὶ⁸ προϐαίνων 6 τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος ἔχει πάντα τὸν
κόσμον ιὼς τὸ κάρφος τοῦτο, κᾶν ἔκη’ ὅλον αὐτόν’
καὶ γάρ, ὡς λέγω, οὐ τὸ ἔχειν βλάπτει. ἀλλὰ τὺ προσ-.
eaeo; ἔχειν. Τίς οὐκ οἶδεν ὅτι τιμιώτερόν ἐστιν ἐξ
ὧν πάντων εἴχομεν, τὸ σῶμα; Πῶς οὖν καιροῦ κα⁶
λοῦντος προστετάγμεθα καταφρονείν; Καὶ ἐάν αὑτοῦ
τοῦ σώματος, πολλῷ μᾶλλον καὶ τῶν ὲκτός. Καὶ
ἐμέμνητο τοῦ ἀδελφοῦ ἔχοντος τά λάχανα, καὶ ἐλεγεο
Μὴ γὰρ οὐκ ἔσπειρεν, οὐκ ἐκοπίασεν, οὐκ ἐφύτευσεν,
οὐκ ἐφιλοκάλησεν, μὴ ἐξερῤίζωσεν αὐτὰ καὶ ἔρριψεν
ἀλλ’ ὅμως εἶχεν αὑτά ὡς μὴ ἔχων· ἀμέλει ὅτε παρ-
έϐαλλεν 6 γέρων δοκιμάσαι θέλων αὐτόν’ καὶ ἤρξατο
συντρίϐειν αὐτὰ, οὐδὲ ἐλογίσθη αὑτά’ καὶ ὅτε άπ-
ἑμεινεν μία ῥίζα, τότε εἶπεν αὐτῷ· Ἐὰν θέλῃς, Πάτερ,
ἄφες αὐτὸ, καὶ ποιοῦμεν εἰς αὐτὸ ἀγάπην, τότε ἔγνω
6 ἅγιος· ὅτι δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἐστι , καὶ οὐχ). τῶν λα-
χάνων· καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀναπὲπαυται τὸ Πνεῦμα τοῦ
Θεοῦ ἐπὶ σὲ , ἀδελφέ. El δὲ προσπαθῶς εἶχε τά λά-
χανα , ὲδεικνύετο εὐθέως διὰ τὸ θλίϐεσθαι καὶ τα-
ράσσεσθαι· ἀλλ’ ἔδειξεν ὅτι εἷχε αὐτὰ ὡς μὴ ἔχων.
Καὶ ἔλεγεν ὅτι σημειοῦνται τὰ τοιαῦτα οἱ δαίμονες ·
καὶ ὲάν ἴδωσί τινα άπροσπαθῶς ἔχοντα είς τὰ πρά-
γματα διὰ τὸ μὴ ταράττεσθαι, γινώσκουσιν ὅτι οῦ-
τος μὲν περιπατεῖ ἐν τῇ γῇ ⁶ οὐκ ἔχει δὲ φρᾷνημα
ἐπίγειον ἐν ἐαυτῷ.
unam caulis plantam. Vis. ait, Pater, et hanc excidamus, et coquamus eam in orenam hospiti? Tum:
sanctus ille magister agnovit juvenem monachum Dei servum esse, non autem olerum: et dixit ei:
chnievit Spiritus Dei super te, frater. Hic si affectu devinctus oleribus fuisset, id ostendisset sta-
tim, alIlictionem et consternationem monstrando dum rem sibi caram videret pessumdari; nunc ista
patientia manifestum fecit, se habuisse illa tanquam non haberet. Addebat ZOsimas; notari haec a daa-
monibus : eosque ubi viderint quemdam declarantem haud se affectu adhaerere rebus quas ροεεὶύειγ
dum earum jacturam sereno et imperturbato patitur animo, intelligere, talem sic in terra ambulare,
ut tamen terrena non sapiat.
B’. Ἔλεγε πάλιν ὅτι ὁρμαλ⁵ προαιρέσεὼν εἱσι·
καὶ δύναται προαίρεσις θερμὴ ὲν μιᾷ ὥρα προσενέ-
γκαι τῷ Εζεῷ άπερ οὺ προσφέρει· ἀλλ’ ἡ προαίρεσις
νωθρὰ οὖσα οὐκ ἐνεργεῖ.
et modicam, plurium et magnarum meritum lucrari..E contrario propositum pigrum ct langui-
dum, ne id quidem agit quod videtur agere, invalido. et segni motu non pertingens usque ad pla.-
cendum Deo.
Kal. ἐὰν ἴδωσιν οἱ δαίμονες ὅτι ὑϐρίσθη τις ἢ
ἠτιμάσθη, ἢ ἐζημιώθη.ἢ πᾶν ὁτιοῦν ιπαοε, και θλί.
ϐεται , οὐχ ὅτι ἔπαθε κακῶς , ἀλλ’ ὅτι οὐκ ἤνεγκε
γενναίως τὴν τοιαύτην ὁρμὴν, φοϐοῦνται oi δαίμο-
νες· γινώσκουσι γάρ ὅτι ἥψατο τῆς ὁδοῦ τῆς άλη-
θείας, καὶ βούλεται περιπατεῖν κατὰ τὰς ἐντολάς
τοῦ Θεοῦ· καὶ ἐμέμνητο τοῦ ἁγίου Παχωμίου ὅτε
κατέκραζεν 6 ἁδελφὸς αὐτοῦ 6 μείζων λέγων’ Παῦ-
σαι περπερος ὢν πλατῦναι θέλων τὸ Μοναστήριον,