PG 78, col. 1682
licet cuivis volenti totum nutndum pro nihilo ha-
bere. Et capiebat in manum quidquid primum oc~
curreret, puta festucam, centenis frustulum, aut
vile quidpiam istiusmodi : et dicebat : Quis propter
hoc pugnat, aut contendit, aut infensus ulli est,
aut angitur, nisi qui vere usum rationis amiserit?
Igitur progrediens et proficiens in via Spiritus homo
Dei totum mundum, etsi universum possideat, non
majori aestimat pretio quam festucam hanc. Enim-
vero, juxta meam sententiam, id quod perfectioni
Dei [servorum nocet. non est, habere; sed cum
adhaesionc affectus habere. Quis nescit rerum quas
habemus oumium pretiosissimum existimari corpus
cuique suum? An non tamen in certis occasionibus
prazscribitur nobis illud contemnere? Quod si peri-
culo interdum ac noxae prmeipimur corpus no-
strum ohjicere, quanto magis res externas? Ac
memorabat in id propositum exemplum fratris cu-
jusdam sic habentis olera ut liber ah affectu erga
ea plane foret. Habere illum olera negati non po-
terat; an non enim ea several, laboriose irrigare-
rat, cura multa promoverat in virorem adultum et
plenam habitudinem ’ἶ caeterum an non idem evul-
sit ultro eadem ac proiecit, cumid fieri decuit?
Nimirum sic habebat ea quasi non haberet: prout
ρ apparuit quando ingressus hortum senex ejus in
Spiritu magister, volens discipuli propositum ex- -
plorare, erepit conculcare ac conterere ipsa, nul-
lum doloris signum hortulano edente, sic prorsus
tanquam nihil ad ipsum id spectaret. Quin animad-
vertcns omissam a fesso vastandi sene teneram-
ιι. dixit rursus Zosimas : Propositorum impetus
quidam sunt, queis ea discriminantur. PrOpositum
incitatum et fervens una hora plus potest ofl'erre
Deo quam re ipsaolferat; et rem exhibens unam
Si viderint daemones quempiam aut injuria, aur-
contumelia, aut damno, allectum, vel aliud malum.
quodcunque passum :qui tristetur, non, quia int~
merito id mali passus est: sed quod id qualecun-r
que incommodum non tulerit generose: talem istius
motum animi daemones reformidant. lntclliguut-
enim hunc tenere viam veritatis, et velle incedere
juxta mandata Dei: quippe qui meminerit exctnpli
dati a sancto Pachomio, id imitando. Cum cuiue
bere. Et capiebat in manum quidquid primum oc~
curreret, puta festucam, centenis frustulum, aut
vile quidpiam istiusmodi : et dicebat : Quis propter
hoc pugnat, aut contendit, aut infensus ulli est,
aut angitur, nisi qui vere usum rationis amiserit?
Igitur progrediens et proficiens in via Spiritus homo
Dei totum mundum, etsi universum possideat, non
majori aestimat pretio quam festucam hanc. Enim-
vero, juxta meam sententiam, id quod perfectioni
Dei [servorum nocet. non est, habere; sed cum
adhaesionc affectus habere. Quis nescit rerum quas
habemus oumium pretiosissimum existimari corpus
cuique suum? An non tamen in certis occasionibus
prazscribitur nobis illud contemnere? Quod si peri-
culo interdum ac noxae prmeipimur corpus no-
strum ohjicere, quanto magis res externas? Ac
memorabat in id propositum exemplum fratris cu-
jusdam sic habentis olera ut liber ah affectu erga
ea plane foret. Habere illum olera negati non po-
terat; an non enim ea several, laboriose irrigare-
rat, cura multa promoverat in virorem adultum et
plenam habitudinem ’ἶ caeterum an non idem evul-
sit ultro eadem ac proiecit, cumid fieri decuit?
Nimirum sic habebat ea quasi non haberet: prout
ρ apparuit quando ingressus hortum senex ejus in
Spiritu magister, volens discipuli propositum ex- -
plorare, erepit conculcare ac conterere ipsa, nul-
lum doloris signum hortulano edente, sic prorsus
tanquam nihil ad ipsum id spectaret. Quin animad-
vertcns omissam a fesso vastandi sene teneram-
ιι. dixit rursus Zosimas : Propositorum impetus
quidam sunt, queis ea discriminantur. PrOpositum
incitatum et fervens una hora plus potest ofl'erre
Deo quam re ipsaolferat; et rem exhibens unam
Si viderint daemones quempiam aut injuria, aur-
contumelia, aut damno, allectum, vel aliud malum.
quodcunque passum :qui tristetur, non, quia int~
merito id mali passus est: sed quod id qualecun-r
que incommodum non tulerit generose: talem istius
motum animi daemones reformidant. lntclliguut-
enim hunc tenere viam veritatis, et velle incedere
juxta mandata Dei: quippe qui meminerit exctnpli
dati a sancto Pachomio, id imitando. Cum cuiue