PG 78, col. 1689
misera, ob ' modicam iniuriam, ignominiam, despectum, exprobratiuncnlam, et critttinat-iouettl quam
putas falsam, instas nectendis plieandisque cogitationibus innumeris : at machinans talia, insidiaris
tibi ipsi, operam coniungens cum oppugnantibus te (temonibus. "and enim nocere unquam malus daz‘
mou anima: tali posset, quantum ipsa nocet sibi. Vides crucem Christi; mala, verbera, vulnera, 0p-
probria quas pro nobis passus est, quotidie legimus : et inducere nolumus in- animum, quidquam nobis
ingratum ferre patienter. Vere aberravimus a via recta.
Ἔλεγε δὲ ὅτι, Ἐὰν ζήσῃ τις ἔτη τοῦ Μαθουσάλα ,
καὶ μὴ όδεύσῃ ταύτην τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν ἢν ὥδευσαν
πάντες οἱ ἅγιοι· λέγω δὴ τὴν τοῦ ἀτιμάζεσθαι καὶ
φέρειν γενναίως οὑ μὴ προϐῇ, οὔ μικρὸν, οὑ μέγαο
οὐδὲ εὑρήσει τὸν ἐν ταῖς ἐντολαῖς κρυπτόμενον θη-
σαυρόν· ἀλλὰ μόνον τά ἔτη αὐτοῦ ἀναλίσκει διηνεκῶς
διακενῆς. Ἔστι γὰρ ὅτε καταφρονεῖ τις πολλῶν κεν-
τηναρίων, καὶ ἔρχεται εἰς ῥαφίδιον· καὶὴ προσπά-
θεια αὐτοῦ ποιεῖ αὑτὸν ταράττεσθαι, καὶ ποιεῖ τὸ
ραφξδιον ἐκεῖνο τόπον κεντηναρὶου, καὶ γίνεταί τις
τοῦ ραφιδίου δοῦλος , ἢ τοῦ κουκουλίου , ἣ τοῦ μανι
δυλίου, ἥ τοῦ βιϐλίον καὶ οὐκ ἔστι δοῦλος τοῦ Θεοῦ⁶
καὶ καλῶς εἷπέ τις τῶν σοφῶν ότι ὅσα πάθη ψυχῆς .
τοσοῦτοι καὶ δεσπόται. Καὶ 6 Κύριος· Ὅπου ὁ θη-
σαιφός σου, ἐκεῖ ἐσται ἡ καρδία σου. Καὶ πάλιν
6 Ἀπόστολος· ⁷ῼ τις ἥττηται, τούτῳ καὶ δεδού-
λωται.
ς’. Kal ἔλεγε πάλιν ὁ μακάριος· Ὠδεύομεν ἐγὼ
τεκαὶ εἷς ἁδελφὸς μετὰ καὶ κοσμικῶν, τὴν ὁδὸν
Νεαπόλεως, καὶ ἤλθομεν εἰς τόπον ὅπου τελὼνειον ἦν·
καὶ οἱ μὲν κοσμικοὶ εἰδόντες τὴν συνήθειαν ἔδωκαν
τὸ τέλος ὁ δὲ ἀδελφὸς ὁ ὢν μετ’ ἐμοῦ ἤρξατο ἀντι-
τείνειν καὶ λέγειν αὐτοῖς· Τολμᾶτε ἀπαιτεῖν μονα-
χούςς Ἐγὼ δὲ ἀκούσας εἷπον αὐτῷ’ Τί ποιεῖς,
ἀδελφές οὐδὲν ἄλλο λέγεις αὑτῷ ἢ, Θέλων καὶ μὴ
θέλων τίμησόν με ἆγιον; μᾶλλον αὐτὸς ὤφειλεν, ἰδὼν
τὴν καλοθελίαν σου καὶ ταπείνωσιν, αἰδεσθῆναι καὶ
εἰπεῖν· Συγχώρησον. Οὐκοῦν ὡς μαθητὴς τοῦ πράου
καὶ ταπεινοῦ δὸς, καὶ παρέλθωμεν μετ’ εἰρήνης.
’Ἁλλοτε γενομένου μου εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν ἔρχεταί
τις φιλοχρίστων καὶ λέγει μοι· Ἐπειδὴ μικράν άηο
δίαν ἔχομεν μετ’ ἀλλήλων ἐγὼ τε καὶ ὁ ἀδελφός μου,
μὴ θέλει διαλλαγῆναί μοι’ ἀλλά παρακλήθητι καὶ
λάλησον αὐτῷ. Ἐγὼ δὲ μετὰ χαρᾶς δεξάμενος τὸπ
λόγον, καὶ καλέσας τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, ἐλάλησα αὐτῷ
συντείνονταείς ἀγάπην· καὶ ἔδοξε μὲν πείθεσθαν
ὕστερον δὲ λέγει μοι· Οὐ δύναμαι διαλλαγῆναι αὐτῷ·
ὄτι ὤμοσα εἰς τὸν σταυρόν. Ἐγὼ δὲ ὑπομειδιάσας
εἷπον αὐτῷ’ 'O ὅρκος σου τοιαύτην δύναμιν ἔχει,
ὃτι Μὰ τὸν τίμιον σταυρὸν οὐ μὴ φυλάξω τὰς ἐντολάς
σου· ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ ἐχθροῦ τοῦ διαϐόλου ποιήσω.
Καὶ γάρ οὐ μόνον οὐκ ὤφειλε στῆσαι τὸ κακῶς ὀρι-
σθὲν ὑφ’ ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ μᾶλλον μετανοεῖν καὶ θλί-
ϐεσθαι ἐφ’ οἷς κακῶς όριζόμεθα ἑαυτοὺς, καθώς
φησιν ό θεοφόρος Βασίλειοςο ι Καὶ γὰρ Ἡρώδης εί
μετενόησε καὶ μὴ ἔστησε τὸν ὅρκον αὐτοῦ , οὐκ ἂν
⁶ lsa. ι, 6. ⁷ Matth. vt, 2|. ⁸ ll_Petr. ιι, 19.
putas falsam, instas nectendis plieandisque cogitationibus innumeris : at machinans talia, insidiaris
tibi ipsi, operam coniungens cum oppugnantibus te (temonibus. "and enim nocere unquam malus daz‘
mou anima: tali posset, quantum ipsa nocet sibi. Vides crucem Christi; mala, verbera, vulnera, 0p-
probria quas pro nobis passus est, quotidie legimus : et inducere nolumus in- animum, quidquam nobis
ingratum ferre patienter. Vere aberravimus a via recta.
Ἔλεγε δὲ ὅτι, Ἐὰν ζήσῃ τις ἔτη τοῦ Μαθουσάλα ,
καὶ μὴ όδεύσῃ ταύτην τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν ἢν ὥδευσαν
πάντες οἱ ἅγιοι· λέγω δὴ τὴν τοῦ ἀτιμάζεσθαι καὶ
φέρειν γενναίως οὑ μὴ προϐῇ, οὔ μικρὸν, οὑ μέγαο
οὐδὲ εὑρήσει τὸν ἐν ταῖς ἐντολαῖς κρυπτόμενον θη-
σαυρόν· ἀλλὰ μόνον τά ἔτη αὐτοῦ ἀναλίσκει διηνεκῶς
διακενῆς. Ἔστι γὰρ ὅτε καταφρονεῖ τις πολλῶν κεν-
τηναρίων, καὶ ἔρχεται εἰς ῥαφίδιον· καὶὴ προσπά-
θεια αὐτοῦ ποιεῖ αὑτὸν ταράττεσθαι, καὶ ποιεῖ τὸ
ραφξδιον ἐκεῖνο τόπον κεντηναρὶου, καὶ γίνεταί τις
τοῦ ραφιδίου δοῦλος , ἢ τοῦ κουκουλίου , ἣ τοῦ μανι
δυλίου, ἥ τοῦ βιϐλίον καὶ οὐκ ἔστι δοῦλος τοῦ Θεοῦ⁶
καὶ καλῶς εἷπέ τις τῶν σοφῶν ότι ὅσα πάθη ψυχῆς .
τοσοῦτοι καὶ δεσπόται. Καὶ 6 Κύριος· Ὅπου ὁ θη-
σαιφός σου, ἐκεῖ ἐσται ἡ καρδία σου. Καὶ πάλιν
6 Ἀπόστολος· ⁷ῼ τις ἥττηται, τούτῳ καὶ δεδού-
λωται.
ς’. Kal ἔλεγε πάλιν ὁ μακάριος· Ὠδεύομεν ἐγὼ
τεκαὶ εἷς ἁδελφὸς μετὰ καὶ κοσμικῶν, τὴν ὁδὸν
Νεαπόλεως, καὶ ἤλθομεν εἰς τόπον ὅπου τελὼνειον ἦν·
καὶ οἱ μὲν κοσμικοὶ εἰδόντες τὴν συνήθειαν ἔδωκαν
τὸ τέλος ὁ δὲ ἀδελφὸς ὁ ὢν μετ’ ἐμοῦ ἤρξατο ἀντι-
τείνειν καὶ λέγειν αὐτοῖς· Τολμᾶτε ἀπαιτεῖν μονα-
χούςς Ἐγὼ δὲ ἀκούσας εἷπον αὐτῷ’ Τί ποιεῖς,
ἀδελφές οὐδὲν ἄλλο λέγεις αὑτῷ ἢ, Θέλων καὶ μὴ
θέλων τίμησόν με ἆγιον; μᾶλλον αὐτὸς ὤφειλεν, ἰδὼν
τὴν καλοθελίαν σου καὶ ταπείνωσιν, αἰδεσθῆναι καὶ
εἰπεῖν· Συγχώρησον. Οὐκοῦν ὡς μαθητὴς τοῦ πράου
καὶ ταπεινοῦ δὸς, καὶ παρέλθωμεν μετ’ εἰρήνης.
’Ἁλλοτε γενομένου μου εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν ἔρχεταί
τις φιλοχρίστων καὶ λέγει μοι· Ἐπειδὴ μικράν άηο
δίαν ἔχομεν μετ’ ἀλλήλων ἐγὼ τε καὶ ὁ ἀδελφός μου,
μὴ θέλει διαλλαγῆναί μοι’ ἀλλά παρακλήθητι καὶ
λάλησον αὐτῷ. Ἐγὼ δὲ μετὰ χαρᾶς δεξάμενος τὸπ
λόγον, καὶ καλέσας τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ, ἐλάλησα αὐτῷ
συντείνονταείς ἀγάπην· καὶ ἔδοξε μὲν πείθεσθαν
ὕστερον δὲ λέγει μοι· Οὐ δύναμαι διαλλαγῆναι αὐτῷ·
ὄτι ὤμοσα εἰς τὸν σταυρόν. Ἐγὼ δὲ ὑπομειδιάσας
εἷπον αὐτῷ’ 'O ὅρκος σου τοιαύτην δύναμιν ἔχει,
ὃτι Μὰ τὸν τίμιον σταυρὸν οὐ μὴ φυλάξω τὰς ἐντολάς
σου· ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ ἐχθροῦ τοῦ διαϐόλου ποιήσω.
Καὶ γάρ οὐ μόνον οὐκ ὤφειλε στῆσαι τὸ κακῶς ὀρι-
σθὲν ὑφ’ ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ μᾶλλον μετανοεῖν καὶ θλί-
ϐεσθαι ἐφ’ οἷς κακῶς όριζόμεθα ἑαυτοὺς, καθώς
φησιν ό θεοφόρος Βασίλειοςο ι Καὶ γὰρ Ἡρώδης εί
μετενόησε καὶ μὴ ἔστησε τὸν ὅρκον αὐτοῦ , οὐκ ἂν
⁶ lsa. ι, 6. ⁷ Matth. vt, 2|. ⁸ ll_Petr. ιι, 19.