PG 79, col. 1164
θρωπε , πηλὸς ὣν, καὶ σαπρία τῇ φύσει, καὶ ὑπὲρ
τὰς νεφέλας ἐπαίρῖἶῖ ὲπιείκέεῖνοιι σου τήν φύσιν ὅτι
γῆ εἷ, καὶ σποδὸς, καὶ μετ’ ὀλίγον είς κόνιν ἀναλύῃ ,
ἄρτι σοϐαρὸς. καὶ μετ’ ὀλίγον σκώληξ. Τί τὸν αὐχένα
ἐπαίρεις τὸν μετ’ ὀλίγον σηπόμενον; Μέγα ἄνθρωπος
βοηθούμενος παρὰ Θεοῦ· ἐγκατελείφθη, καὶ τὸ ἀσθε-
νές ἐπέγνω τῆς φύσεως. οὐδὲν ἔχεις, ὃ μὴ παρά
Θεοῦ ἔλαϐες· τί οὖν τῷ ἀλλοτρίῳ ἐναμῦλύνῃ ὡς ad);
τί τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ ὡς ἰδίῳ κτήματι ἐγκα>.λωπίζῃ;
Ἐπίγνωθι τὸν δεδωκότα, καὶ μὴ ἐπαίρου πολύ· κτί-
σμα Θεοῦ εἷ ,ι μὴ ἀθέτει τὸν κτίσαντα· βοηθῇ παρὰ
Θεοῦ, μὴ ἀρνοῦ τὸν εὐεργέτην. Εἰς ῦψος ἀνέὄης πο-
λιτείας, ἀλλ’ ἐκεῖνος ὡδήγησε ο κατώρθωσας ἀρετὴν,
ἀλλ’ ἐκεῖνος ἐνήργησεν. Ὀμολὸγει τὸν ὑψώσαντα,
ἵνα μείνῃς ἐν τῷ ὕψει βέϐαιος· ἐπίγνωτι τὸν ὁμόφυο
λον, ὅτι τῆς αὐτῆς ἐστιν οὐσίας. Μὴ δι’ ἀλαζονείας
ἀρνοῦ τὴν συγγένειαν.
ΚΕΦΛΛ. IB'.
Ταπεινὸς ἐκεῖνος, καὶ σύμμετρος· ἀλλ’ ὀ αὐτὸς
δημιουργὸς ἔπλασε τοὺς ἀμφοτέρους. Μὴ καταφρονή-
“Tt; ταπεινοῦ’ ἕστηκε γάρ σου ἀσφαλέστερος ἐπὶ γῆς
βαδίζει, καὶ οὐ πίπτει ταχέως ο 6 δὲ ὑψηλὸς, ὲάν
πέσῃ, συντριὸήσεται. Ὑπερήφανος μοναχδς δένδρον
ἄρριζον, καὶ ού μὴ ἐνέγκῃ προσϐολὴν ἀνέμου. Πόλις
τετειχισμένη, ἄτυφον φρόνημα , καὶ ὁ ἐνοικῶν αύτῇ
ἄσυλος ἔσται. Μετεωρίζει κάρφος αὖρα ἀνέμου, καὶ
ὑπερήφανον ἐπαίρει ἀπονοίας προσϐολή · πομφόλυξ
ραγεῖσα ἀφανισθήσεται, καὶ μνήμη ὑπερηφάνου
ὄλλυται. Λόγος ταπεινοῦ μάλαγμα ψυχῆς , 6δέ τοῦ
ὑπερηφάνου ἀλαζονείας πεπλήρωται, Προσευχὴ τα-
πεινοῦ ἐπικάμπτει Θεὸν, παροξύνει δέ τὸν Θεὸν
δέησις ὑπερηφάνου. Στέφανος δώματος ἐστιν ή ταπει-
νοφροσύνη καὶ τὸν ἀνελθόντα τηρεῖ ἀσφαλῶς. Ὅταν
ἀνέλθῃς εἰς τὸ τῶν ἀρετῶν ὕψος, τότε πολλή σοι
χρεία τῆς ἀσφαλείας. Ὀ γὰρ 1¹ιτεσὼν ἀπ’ ἐδάφους,
ταχέως ἐγείρεται, 6 δὲ πεσὼν ἀφ’ ὑψηλοῦ, είς θάνα-
τον κινδυνεύει. Λίθος τίμιος ἐμπρέπει σιαλώματι
χρυσίου, κάι πολλαῖς ἀρεταῖς φαιδρύνεται ταπείνωσις
ἀνδρός. ‘
τὰς νεφέλας ἐπαίρῖἶῖ ὲπιείκέεῖνοιι σου τήν φύσιν ὅτι
γῆ εἷ, καὶ σποδὸς, καὶ μετ’ ὀλίγον είς κόνιν ἀναλύῃ ,
ἄρτι σοϐαρὸς. καὶ μετ’ ὀλίγον σκώληξ. Τί τὸν αὐχένα
ἐπαίρεις τὸν μετ’ ὀλίγον σηπόμενον; Μέγα ἄνθρωπος
βοηθούμενος παρὰ Θεοῦ· ἐγκατελείφθη, καὶ τὸ ἀσθε-
νές ἐπέγνω τῆς φύσεως. οὐδὲν ἔχεις, ὃ μὴ παρά
Θεοῦ ἔλαϐες· τί οὖν τῷ ἀλλοτρίῳ ἐναμῦλύνῃ ὡς ad);
τί τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ ὡς ἰδίῳ κτήματι ἐγκα>.λωπίζῃ;
Ἐπίγνωθι τὸν δεδωκότα, καὶ μὴ ἐπαίρου πολύ· κτί-
σμα Θεοῦ εἷ ,ι μὴ ἀθέτει τὸν κτίσαντα· βοηθῇ παρὰ
Θεοῦ, μὴ ἀρνοῦ τὸν εὐεργέτην. Εἰς ῦψος ἀνέὄης πο-
λιτείας, ἀλλ’ ἐκεῖνος ὡδήγησε ο κατώρθωσας ἀρετὴν,
ἀλλ’ ἐκεῖνος ἐνήργησεν. Ὀμολὸγει τὸν ὑψώσαντα,
ἵνα μείνῃς ἐν τῷ ὕψει βέϐαιος· ἐπίγνωτι τὸν ὁμόφυο
λον, ὅτι τῆς αὐτῆς ἐστιν οὐσίας. Μὴ δι’ ἀλαζονείας
ἀρνοῦ τὴν συγγένειαν.
ΚΕΦΛΛ. IB'.
Ταπεινὸς ἐκεῖνος, καὶ σύμμετρος· ἀλλ’ ὀ αὐτὸς
δημιουργὸς ἔπλασε τοὺς ἀμφοτέρους. Μὴ καταφρονή-
“Tt; ταπεινοῦ’ ἕστηκε γάρ σου ἀσφαλέστερος ἐπὶ γῆς
βαδίζει, καὶ οὐ πίπτει ταχέως ο 6 δὲ ὑψηλὸς, ὲάν
πέσῃ, συντριὸήσεται. Ὑπερήφανος μοναχδς δένδρον
ἄρριζον, καὶ ού μὴ ἐνέγκῃ προσϐολὴν ἀνέμου. Πόλις
τετειχισμένη, ἄτυφον φρόνημα , καὶ ὁ ἐνοικῶν αύτῇ
ἄσυλος ἔσται. Μετεωρίζει κάρφος αὖρα ἀνέμου, καὶ
ὑπερήφανον ἐπαίρει ἀπονοίας προσϐολή · πομφόλυξ
ραγεῖσα ἀφανισθήσεται, καὶ μνήμη ὑπερηφάνου
ὄλλυται. Λόγος ταπεινοῦ μάλαγμα ψυχῆς , 6δέ τοῦ
ὑπερηφάνου ἀλαζονείας πεπλήρωται, Προσευχὴ τα-
πεινοῦ ἐπικάμπτει Θεὸν, παροξύνει δέ τὸν Θεὸν
δέησις ὑπερηφάνου. Στέφανος δώματος ἐστιν ή ταπει-
νοφροσύνη καὶ τὸν ἀνελθόντα τηρεῖ ἀσφαλῶς. Ὅταν
ἀνέλθῃς εἰς τὸ τῶν ἀρετῶν ὕψος, τότε πολλή σοι
χρεία τῆς ἀσφαλείας. Ὀ γὰρ 1¹ιτεσὼν ἀπ’ ἐδάφους,
ταχέως ἐγείρεται, 6 δὲ πεσὼν ἀφ’ ὑψηλοῦ, είς θάνα-
τον κινδυνεύει. Λίθος τίμιος ἐμπρέπει σιαλώματι
χρυσίου, κάι πολλαῖς ἀρεταῖς φαιδρύνεται ταπείνωσις
ἀνδρός. ‘