PG 82, col. 1311
manere draconem, nec commovere se posse anim-
advertit : exx quo mortuum esse intelligens, senis
opus esse mortem belluæ arbitratus est. Peracto
itinere, completoque hymnorum oicio, cum tem-
pus quietis advenisset, et sedens senex ipsum
etiam modicæ quieti corpus tradere jussissest,
primum quidem tacitus sedebat. Deinde cum
senex sermonem quemdam exorsus esset, tum illum
leniter subridens Jacobus rogavit, sibi ut quod
ignorabat aperiret. Et cuminterrogandi potestatem
fecisset, « Vidi,inquit, in via, jacentem maximum
draconem, ac primum quidem fimui vivum existi-
mans. Ut vero mortuumo animadverti, securus iter
alius hac præteriit. Τum senex, « Cessa, inquit,
talia perscrutari, quæ sciscitantibus utilitatem
afferre nullam possunt. Sed instabat nihilo secius
admairandus Jacobus, verum scire desiderans. Εt
senex diu quidem celare conatus diutius autem
amicum angi non ferens: « Ego, inquit, si scire
aves, tibi dicam: sed veto ne quod dicam ex te
alius me vivo quisquam resciat: celare namque
talia convenit, quæ arrogantiam sæpe ac fastuma
excitant : cum vero hinc excessero, et ab ejusmodi
1125 perturbationibus iberatus fuero, non repu-
gno quin dicas, divinæque gratiæ virtutem enarres.
Scito ergo, ait magnus Julianus, belluam illam in
tropæum crucis ostendens, et omnem metum ex-
eussi, et belluam extemplo corruentem vidi, com-
munique laudato Servatore, perrexi ulterius.
Sic finita narratione, ad antrum prufectus est.
Alias quidam adolescens, nohili loco natus, mol-
iterque educatus, animi alacritatem gerens viribus
majorem, precibus sene contendit, sibi ut cum
ipso deserti peregrinationem obire liceret, non il-
lam communem, qutam omnes inibant quotidie, sed
longissimam, quæ sæpe ad septem, sæpe ad decem
euoque dierum iter producebatur. autem erat
celeberrimus Asterius. Quem cum disinus senex
prohiberet,et aquis careresolitudinem moneret, in-
stabat adolescens, obsecrans ut hoc ei donum con-
cederet. Victus ergo precibus cessit senex : et ille
sequebatur, ptimo quidem alacriter: sed post pri-
mum et alterum ac tertium diem elapsum, radiis
solis ardens ( æstas enim erat, et vigente æstate
lamma solis est ardentior), siti perpetuo laborabat.
Et principio quidem, memor eorum quæ magister
prædixerat, morbum aperire non audebat. Τandem
vero victus, ac plane deficiens, senem oravit ut sui
misereretur. Τum ille, revocans in memoriam quæ
præmonuerat, jussit eum 1126reverti : sed cum
diceret adolescens, se nec viam scire quæ ad an
trum ducat, nec, si sciret, ire posse viribus siti
advertit : exx quo mortuum esse intelligens, senis
opus esse mortem belluæ arbitratus est. Peracto
itinere, completoque hymnorum oicio, cum tem-
pus quietis advenisset, et sedens senex ipsum
etiam modicæ quieti corpus tradere jussissest,
primum quidem tacitus sedebat. Deinde cum
senex sermonem quemdam exorsus esset, tum illum
leniter subridens Jacobus rogavit, sibi ut quod
ignorabat aperiret. Et cuminterrogandi potestatem
fecisset, « Vidi,inquit, in via, jacentem maximum
draconem, ac primum quidem fimui vivum existi-
mans. Ut vero mortuumo animadverti, securus iter
alius hac præteriit. Τum senex, « Cessa, inquit,
talia perscrutari, quæ sciscitantibus utilitatem
afferre nullam possunt. Sed instabat nihilo secius
admairandus Jacobus, verum scire desiderans. Εt
senex diu quidem celare conatus diutius autem
amicum angi non ferens: « Ego, inquit, si scire
aves, tibi dicam: sed veto ne quod dicam ex te
alius me vivo quisquam resciat: celare namque
talia convenit, quæ arrogantiam sæpe ac fastuma
excitant : cum vero hinc excessero, et ab ejusmodi
1125 perturbationibus iberatus fuero, non repu-
gno quin dicas, divinæque gratiæ virtutem enarres.
Scito ergo, ait magnus Julianus, belluam illam in
tropæum crucis ostendens, et omnem metum ex-
eussi, et belluam extemplo corruentem vidi, com-
munique laudato Servatore, perrexi ulterius.
Sic finita narratione, ad antrum prufectus est.
Alias quidam adolescens, nohili loco natus, mol-
iterque educatus, animi alacritatem gerens viribus
majorem, precibus sene contendit, sibi ut cum
ipso deserti peregrinationem obire liceret, non il-
lam communem, qutam omnes inibant quotidie, sed
longissimam, quæ sæpe ad septem, sæpe ad decem
euoque dierum iter producebatur. autem erat
celeberrimus Asterius. Quem cum disinus senex
prohiberet,et aquis careresolitudinem moneret, in-
stabat adolescens, obsecrans ut hoc ei donum con-
cederet. Victus ergo precibus cessit senex : et ille
sequebatur, ptimo quidem alacriter: sed post pri-
mum et alterum ac tertium diem elapsum, radiis
solis ardens ( æstas enim erat, et vigente æstate
lamma solis est ardentior), siti perpetuo laborabat.
Et principio quidem, memor eorum quæ magister
prædixerat, morbum aperire non audebat. Τandem
vero victus, ac plane deficiens, senem oravit ut sui
misereretur. Τum ille, revocans in memoriam quæ
præmonuerat, jussit eum 1126reverti : sed cum
diceret adolescens, se nec viam scire quæ ad an
trum ducat, nec, si sciret, ire posse viribus siti