PG 82, col. 1312
arripiens, in eumquae conjiciens, eodem in statu ὴ λαβὼν, καὶ ταύτην ἀκοντίσας, ἔώρα τὸν δράκοντα
ἐπὶ σχήματος μένοντα, καὶ κινεῖσθαι παντελῶς οὐ
δυνάμενον. Συνιεὶς δὲ ὡς νεκρὸς εἴη, ἔργον ὑπέλαβεν
εἶναι τοῦ πρεσβύτου τοῦ θηρίου τὸν θάνατον. Τὴν ὲ
δδὸν ἐξανύσας, καὶ τῆς ὑμνῳδίας τὴν λειτουργίαν
πεπληρωκὼς, ὡς ὁ τῆς ἀναπαύλης ἦκε καιρὸς, καθ-
ίσας ὁ πρεσβύτης, καὶ αὐτῷ τὸ σῶμα προσαναπαῦ-
σαι μικρὸν παρηγγύησε, τὸ μὲν πρῶτον καθῆστο
σιγῶν. Ἐπειδὴ δὲ ὁ πρεσβύτης τινὸς ἤψατο διαλέ-
ξεως, μετά τινος μειδιάματος ἱκέτευσεν ὁ Ἰάκωβος
δῆλον αὐτῷ ποιῆσαι τὸ ἀγνοούμενον. Τοῦ δὲ ἔρεσθαι
ἐπιτρέψαντος· « Εἶδον, ἔφη, κατὰ τὴν ὁδὸν δράκοντα
μέγιστον ἐῤῥιμμένον, καὶ τὸ μὲν πρῶτον ἐδεδίειν
ζῇν τοῦτον ὑπολαμβάνων· ἐπειδὴ δὲ τεθνεῶτα ἐθεα-
suma ingressus. Dic ergo mihi, pater ait, quis σάμην, θαῤῥήσας τὴν πορείαν ἐποιησάμην· εἰπέ μοοε
hunc interfecit? tu enim præcedebas, nullus autem τοίνυν, ὦ Πάτερ, τίς τοῦτον ἀπέκτεινε; σὺ γὰρ ἡγοῦ
τῆς ὁδοῦ· ἔτερος δὲ οὐδεὶς ταύτην διελήλυθεν. s Ὁ
δὲ πρεσβύτης· « Παῦσαι, ἔφη, πολυπραγμονῶν τὰ
τοιαῦτα, φέρειν ὄνησιν τοῖς χρωμένοις οὐδεμίαν δυ-
νάμενα. » Ἀλλʼ οὐδὲν ἦττον ὁ θαυμάσιος Ἰάκωβος
ἐπέκειτο, μαθεῖν τὰληθὲς ἐφιέμενος. Ὁ δὲ πρεσβύ-
της, κρύπτειν μὲν ἐπὶ πολὺ πειρώμενος, ἀνιᾶν ἐὲ
τὸν ἐραστὴν ἐπὶ πλεῖον οὐκ ἀνασχόμενος· « Ἐγῶ
σοι, ἔφη, ἐρῶ, εἰ μαθεῖν ἐφίεσαι· παρεγγυῶ δὲ μη-
δένα ἕτερον ἐμοῦ ζῶντος ποιήσασθαι τοῦ ῥηθησομέ-
νου συνίστορα· κρύπτειν γὰρ τὰ τοιάδε προσήκει, εἰς
ἀλαζονείαν καὶ τῦφον πολλάκις ἐγείροντα· ἢν δὲ ἐγὼ
ἐνθένδε ἀπέλθω, καὶ τῶν τοιῶνδε παθῶν ἐλεύθερος
γένωμαι, λέγειν οὐ κωλύω, καὶ τῆς θείας χάριτος
me eadems in via irruisse, osque ad desorandum διηγεῖσθαι τὴν δύναμιν. Εὖ ἴσθι τοίνυν, ἔφη ὁ μέγας
patefecisse. At ego Dei nomen appellans, digitoqu, Ἰουλιανὸς, ὡς βαδίζοντί μοι κατὰ τὴν δδὸν ὁ θὴρ
ἐκεῖνος ἐπήει,καὶ τὸ στόμα ἀνεώγνυ καταπιεῖν ἐφιέ-
μενος. Ἐγὼ δὲ τῇ τοῦ Θεοῦ προσηγορίᾳ χρησάμενος,
καὶ τῷ δακτύλῳ τὸ τοῦ σταυροῦ τρόπαιον ὑποδείξας,
ἅπαν μὲν δέος ἀπεσεισάμην, πεσὸν δὲ τὸ θηρίον
παραυτίκα εἰς γῆν ἐθεασάμην, καὶ τὸν κοινὸν ἀνυμνήσας Σωτῆρα τὴν ἐπὶ τὸ πρόσω πορείαν ἐποιησά-
εην.» Οὕτω τὸ διήγημα συμπεράνας, ἀναστὰς εἴχετο τῆς ἐπὶ τὸ ἄντρον ὁδοῦ.
Ἀλλοτε δὲ μειράκιον, ἐξ εὐγενῶν βλαστῆσαν, τρυ-
φηλῶς δὲ τεθραμμένον, προθυμίᾳ δὲ μείζονι τῆς
δυνάμεως κεχρημένον, ἱκέτευσε τὸν πρεσβύτην τῆς
sπὶ τὴν ἔρημον αὐτῷ κοινωνῆσαι πορείας, οὐ τῆς
κοινῆς ταύτης ὑπὸ πάντων καθʼ ἐκάστην ὀδευομένης
ἡμέραν, ἀλλὰ τῆς μακροτάτης, καὶ πολλάκις μὲν
ἡμέρας ἐπτὰ, πολλάκις δὲ καὶ δέκα κατεχούσης ἀπο-
δημίας. Ἀστέριος δὲ ἦν οὗτος ὁ πολυθρύλλητος. Τοῦ
δὲ θεσπεσίου πρεσβύτου τὸν νέον διακωλύοντος, καὶ
τῆς ἐρήμου τὸ ἄνυδρον λέγοντος, ἐπέκειτο λιπαρῶν
νέος ταύτης ἀπολαῦσαι τῆς δωρεᾶς. Ἡττηθεὶς δὲ
ταῖς ἱκεσίαις ἐνέδωκεν ὁ πρεσβύτης· ὁ δὲ ἠκολούθει
τὰ μὲν πρῶτα προθύμως· πρώτης δὲ καὶ δευτέρας
καὶ τρίτης διελθούσης ἡμέρας, ὑπὸ τῆς ἡλιακῆς
ἀκτῖνος φλεγόμενος· θέρος γὰρῆν, ἀκμάζοντος δὲ τοῦ
θέρους σφοδροτέραν δήπουθεν ἐπιφέρει τὴν φλόγα·
δίψει διετέλει τρυχόμενος. Καὶ τὸ μὲν πρῶτον ἀπαγ-
γέλλειν τὸ πάθος ἡσχύνετο, τῶν ὑπὸ τοῦ διδασκάλου
προῤῥηθέντων εἰς μνήμην ἐρχόμενος ἡττώμενος δὲ,
καὶ λειποθυμίᾳ κατεχόμενος, οἰκτεῖραι αὐτὸν ττ2ν
πρεσβύτην ἱκέτευεν· ὁ δὲ, τῶν προῤῥήσεων ἀναμνή-
σας, ἀπιέναι πάλιν ἐκέλευε. Τοῦ δὲ νέου μήτε τὴν
ἐπὶ σχήματος μένοντα, καὶ κινεῖσθαι παντελῶς οὐ
δυνάμενον. Συνιεὶς δὲ ὡς νεκρὸς εἴη, ἔργον ὑπέλαβεν
εἶναι τοῦ πρεσβύτου τοῦ θηρίου τὸν θάνατον. Τὴν ὲ
δδὸν ἐξανύσας, καὶ τῆς ὑμνῳδίας τὴν λειτουργίαν
πεπληρωκὼς, ὡς ὁ τῆς ἀναπαύλης ἦκε καιρὸς, καθ-
ίσας ὁ πρεσβύτης, καὶ αὐτῷ τὸ σῶμα προσαναπαῦ-
σαι μικρὸν παρηγγύησε, τὸ μὲν πρῶτον καθῆστο
σιγῶν. Ἐπειδὴ δὲ ὁ πρεσβύτης τινὸς ἤψατο διαλέ-
ξεως, μετά τινος μειδιάματος ἱκέτευσεν ὁ Ἰάκωβος
δῆλον αὐτῷ ποιῆσαι τὸ ἀγνοούμενον. Τοῦ δὲ ἔρεσθαι
ἐπιτρέψαντος· « Εἶδον, ἔφη, κατὰ τὴν ὁδὸν δράκοντα
μέγιστον ἐῤῥιμμένον, καὶ τὸ μὲν πρῶτον ἐδεδίειν
ζῇν τοῦτον ὑπολαμβάνων· ἐπειδὴ δὲ τεθνεῶτα ἐθεα-
suma ingressus. Dic ergo mihi, pater ait, quis σάμην, θαῤῥήσας τὴν πορείαν ἐποιησάμην· εἰπέ μοοε
hunc interfecit? tu enim præcedebas, nullus autem τοίνυν, ὦ Πάτερ, τίς τοῦτον ἀπέκτεινε; σὺ γὰρ ἡγοῦ
τῆς ὁδοῦ· ἔτερος δὲ οὐδεὶς ταύτην διελήλυθεν. s Ὁ
δὲ πρεσβύτης· « Παῦσαι, ἔφη, πολυπραγμονῶν τὰ
τοιαῦτα, φέρειν ὄνησιν τοῖς χρωμένοις οὐδεμίαν δυ-
νάμενα. » Ἀλλʼ οὐδὲν ἦττον ὁ θαυμάσιος Ἰάκωβος
ἐπέκειτο, μαθεῖν τὰληθὲς ἐφιέμενος. Ὁ δὲ πρεσβύ-
της, κρύπτειν μὲν ἐπὶ πολὺ πειρώμενος, ἀνιᾶν ἐὲ
τὸν ἐραστὴν ἐπὶ πλεῖον οὐκ ἀνασχόμενος· « Ἐγῶ
σοι, ἔφη, ἐρῶ, εἰ μαθεῖν ἐφίεσαι· παρεγγυῶ δὲ μη-
δένα ἕτερον ἐμοῦ ζῶντος ποιήσασθαι τοῦ ῥηθησομέ-
νου συνίστορα· κρύπτειν γὰρ τὰ τοιάδε προσήκει, εἰς
ἀλαζονείαν καὶ τῦφον πολλάκις ἐγείροντα· ἢν δὲ ἐγὼ
ἐνθένδε ἀπέλθω, καὶ τῶν τοιῶνδε παθῶν ἐλεύθερος
γένωμαι, λέγειν οὐ κωλύω, καὶ τῆς θείας χάριτος
me eadems in via irruisse, osque ad desorandum διηγεῖσθαι τὴν δύναμιν. Εὖ ἴσθι τοίνυν, ἔφη ὁ μέγας
patefecisse. At ego Dei nomen appellans, digitoqu, Ἰουλιανὸς, ὡς βαδίζοντί μοι κατὰ τὴν δδὸν ὁ θὴρ
ἐκεῖνος ἐπήει,καὶ τὸ στόμα ἀνεώγνυ καταπιεῖν ἐφιέ-
μενος. Ἐγὼ δὲ τῇ τοῦ Θεοῦ προσηγορίᾳ χρησάμενος,
καὶ τῷ δακτύλῳ τὸ τοῦ σταυροῦ τρόπαιον ὑποδείξας,
ἅπαν μὲν δέος ἀπεσεισάμην, πεσὸν δὲ τὸ θηρίον
παραυτίκα εἰς γῆν ἐθεασάμην, καὶ τὸν κοινὸν ἀνυμνήσας Σωτῆρα τὴν ἐπὶ τὸ πρόσω πορείαν ἐποιησά-
εην.» Οὕτω τὸ διήγημα συμπεράνας, ἀναστὰς εἴχετο τῆς ἐπὶ τὸ ἄντρον ὁδοῦ.
Ἀλλοτε δὲ μειράκιον, ἐξ εὐγενῶν βλαστῆσαν, τρυ-
φηλῶς δὲ τεθραμμένον, προθυμίᾳ δὲ μείζονι τῆς
δυνάμεως κεχρημένον, ἱκέτευσε τὸν πρεσβύτην τῆς
sπὶ τὴν ἔρημον αὐτῷ κοινωνῆσαι πορείας, οὐ τῆς
κοινῆς ταύτης ὑπὸ πάντων καθʼ ἐκάστην ὀδευομένης
ἡμέραν, ἀλλὰ τῆς μακροτάτης, καὶ πολλάκις μὲν
ἡμέρας ἐπτὰ, πολλάκις δὲ καὶ δέκα κατεχούσης ἀπο-
δημίας. Ἀστέριος δὲ ἦν οὗτος ὁ πολυθρύλλητος. Τοῦ
δὲ θεσπεσίου πρεσβύτου τὸν νέον διακωλύοντος, καὶ
τῆς ἐρήμου τὸ ἄνυδρον λέγοντος, ἐπέκειτο λιπαρῶν
νέος ταύτης ἀπολαῦσαι τῆς δωρεᾶς. Ἡττηθεὶς δὲ
ταῖς ἱκεσίαις ἐνέδωκεν ὁ πρεσβύτης· ὁ δὲ ἠκολούθει
τὰ μὲν πρῶτα προθύμως· πρώτης δὲ καὶ δευτέρας
καὶ τρίτης διελθούσης ἡμέρας, ὑπὸ τῆς ἡλιακῆς
ἀκτῖνος φλεγόμενος· θέρος γὰρῆν, ἀκμάζοντος δὲ τοῦ
θέρους σφοδροτέραν δήπουθεν ἐπιφέρει τὴν φλόγα·
δίψει διετέλει τρυχόμενος. Καὶ τὸ μὲν πρῶτον ἀπαγ-
γέλλειν τὸ πάθος ἡσχύνετο, τῶν ὑπὸ τοῦ διδασκάλου
προῤῥηθέντων εἰς μνήμην ἐρχόμενος ἡττώμενος δὲ,
καὶ λειποθυμίᾳ κατεχόμενος, οἰκτεῖραι αὐτὸν ττ2ν
πρεσβύτην ἱκέτευεν· ὁ δὲ, τῶν προῤῥήσεων ἀναμνή-
σας, ἀπιέναι πάλιν ἐκέλευε. Τοῦ δὲ νέου μήτε τὴν