PG 83, col. 184
ἦ ἀποστὰς τοῦ οἰκείου ναοῦ , ἢ ἀποστῆναι διὰ τὴν
ἄφατον φιλανθρωπίαν δυνάμενος. Ἀλλ’ ἐστιν ὁ αὐτὸς
παθητὸς καὶ ἀπαθής ο παθητὸς κατά τὴν ἀνθρωπό-
τητα, ἀπαθὴς κατά τὴν θεότητα. Ἴδετε γὰρ, ίδετέ
με, ὅτι ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ὴλλοίωμαι. Ἐγείρας τοι·
γαροῦν τὸν ἑαυτοῦ ναὸν ὁ Θεὸς Λόγος, καὶ ὲν αὐτῷ
τῆς φύσεως ἡμῶν ἀνάστασιν καὶ ἀνανέωσιν ἔργαο
σάμενος, καὶ⁹ ταύτην τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς δείξας ,
ἔλεγε, ι Ψηλαφὴσατέ με, καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα
σάρκα καὶ ὀστέα οῦκ ἔχει , καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε,
οὐκ ὄντα, ἀλλ’ ἔχοντα· ἵνα καὶ τδῦ ἔχοντα, καὶ
τὸ (25) ἐχόμενον κατανοήσας, οὒ κρᾶσιν. οὐ τροπὴν,
οὐκ ἀλλοίωσιν, ἀλλ’ ἕνωσιν γεγενημένην ὲπίδοις.
Διὰ τοῦτο καὶ τοὺς τύπους τῶν ἥλων, καὶ τῆς λόγχης
τὴν νύξιν ἐπέδειξε, καὶ ἔμπροσθεν μαθητῶν ἔφαγεν,
ἵνα διὰ πάντων τὴν ἀνάστασιν τῆς ἡμετέρας φύσεως
ὲν αὑτῷ ἀνανεωθεῖσαν πιστώσηται αὐτούς. Καὶ ὃτι
κατά τὴν μακαρίαν τῆς θεότητος οὐσίαν ἄτρεπτος,
ἀναλλοίωτος , ἀπαθὴς, ἀθάνατος, ἀνενδεὴς διατελῶν,
πάντα τὰ πάιοη εἴασε κατὰ συγχώρησιν τῷ οἰκείῳ
ἐπενεχθῆναι ναῷ , καὶ τοῦτον οἰκείᾳ ἀνέστησε
δυνάμει, διά τε τοῦ οἰκείου ναοῦ τελείαν τὴν ἀνα-
νέωσιν τῆς ἡμετέρας ἐξειργάσατο φύσεως. Τοὺς (26)
δὲ λέγοντας ψιλὸν ἄνθρωπον τὸν Χριστὸν, ἢ παθητὸν
τὸν Θεὸν Λόγον , ἦ εἰς σάρκα τραπέντα , ἦ συνουο
σιωμένον ἐσχηκέναι τὸ σῶμα, ἢ οὐρανόθεν τοῦτο’
κεκομικέναι, ἦ φάντασμα εἶναι ,ἢ θνητὸν λέγοντας
τὸν Θεὸν Λόγον δεδεῆσθαι τῆς παρά τοῦ Πατρὸς ἀνα-
στάσεως, ἦᾶψυχον τὸ σῶμα ἀνειληφέναι, ἢ ἄνουν
ἄνθρωπον, ἢ τὰς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ κατά ἀνάο
κρασιν συγχυθείσας μίαν γεγενῆσθαι φύσιν, καὶ μὴ
ὁμολογοῦντας εἰς Κύριον ἡ μῶν Ἰησοῦν Χριστὸν δύο
φύσεις εἶναι ἀσυγχύτους. ἓν δὲ πρόσωπον, καθὸ εἷς
Χριστὸς, εἷς Υἱὸς, τούτους ἀναθεματίζει ὴ καθολικὴ,
καὶ ἁποστολικὴ Ἐκκλησία. -Τοῦ αὑτοῦ. Οὐκοῦν εί
ή τῶν πάντων σὰρξ, ἐν Χριστῷ ὑποϐέϐληται ῦὸρεσι,
πῶς μετά τῆς θεότητος μιᾶς εἶναι ὑποστάσεως voc
μίζεται; Εἰ γάρ μιᾶς ὑποστάσεως ὁ Λόγος καὶ⁵ ἡ
σὰρξ ἠ ἀπὸ γῆς τὴν φύσιν ἔχουσα, μιᾶς ἄρα ὑπο-
στάσεως ὁ Λόγος καὶ⁵ η ψυχὴ, ἢν τελείαν ἀνέλαϐε.
Μιᾶς γὰρ φύσεώς ἐστιν ὁ Λόγος μετά τοῦ Θεοῦ, καὶ
κατά τὴν τοῦ Πατρὸς. καὶ αὑτοῦ τοῦ Υἱοῦ ὁμολογίαν
τὴν λέγουσαν, ι Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἓν ἐσμεν· ι
οὐκοῦν καὶ ὁ Πατὴρ τῆς αὐτῆς οὐσίας μετὰ τοῦ σὼ-
ματος ὀφείλει νομίζεσθαι. Καὶ τί ἔτι τοῖς ’Λρειανοῖς
χολᾶτε, τοῖς λέγουσι τὸν Υἱὸν τοῦ-Θεοῦ κτίσμα εἶναι,
³⁸ Luc. xxxv, Η scqq.; Joan. XXI, l2 seqq.
θ’ De incarnat. sa-
(:24) Domini. Hanc quoque lectionem habet edi-
tio Bencd. Non licuit itaque scribere Filii, cum tex-
tum e versione etiiendare nefas sit.
(‘25):6. Sirm. habebat τόν. Sed legendum esse
to τ .
ιιιο το.
Ρυίὲϐίοτοὺς —- ἀποσ. ἐκκλησία. Ihec fragmcnti pars
exstat etiam apud LeonemByzantimuu, ut jam [113--
nucrunt editores Bcncd. ι. ςζ
ἄφατον φιλανθρωπίαν δυνάμενος. Ἀλλ’ ἐστιν ὁ αὐτὸς
παθητὸς καὶ ἀπαθής ο παθητὸς κατά τὴν ἀνθρωπό-
τητα, ἀπαθὴς κατά τὴν θεότητα. Ἴδετε γὰρ, ίδετέ
με, ὅτι ἐγώ εἰμι, καὶ οὐκ ὴλλοίωμαι. Ἐγείρας τοι·
γαροῦν τὸν ἑαυτοῦ ναὸν ὁ Θεὸς Λόγος, καὶ ὲν αὐτῷ
τῆς φύσεως ἡμῶν ἀνάστασιν καὶ ἀνανέωσιν ἔργαο
σάμενος, καὶ⁹ ταύτην τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς δείξας ,
ἔλεγε, ι Ψηλαφὴσατέ με, καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα
σάρκα καὶ ὀστέα οῦκ ἔχει , καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε,
οὐκ ὄντα, ἀλλ’ ἔχοντα· ἵνα καὶ τδῦ ἔχοντα, καὶ
τὸ (25) ἐχόμενον κατανοήσας, οὒ κρᾶσιν. οὐ τροπὴν,
οὐκ ἀλλοίωσιν, ἀλλ’ ἕνωσιν γεγενημένην ὲπίδοις.
Διὰ τοῦτο καὶ τοὺς τύπους τῶν ἥλων, καὶ τῆς λόγχης
τὴν νύξιν ἐπέδειξε, καὶ ἔμπροσθεν μαθητῶν ἔφαγεν,
ἵνα διὰ πάντων τὴν ἀνάστασιν τῆς ἡμετέρας φύσεως
ὲν αὑτῷ ἀνανεωθεῖσαν πιστώσηται αὐτούς. Καὶ ὃτι
κατά τὴν μακαρίαν τῆς θεότητος οὐσίαν ἄτρεπτος,
ἀναλλοίωτος , ἀπαθὴς, ἀθάνατος, ἀνενδεὴς διατελῶν,
πάντα τὰ πάιοη εἴασε κατὰ συγχώρησιν τῷ οἰκείῳ
ἐπενεχθῆναι ναῷ , καὶ τοῦτον οἰκείᾳ ἀνέστησε
δυνάμει, διά τε τοῦ οἰκείου ναοῦ τελείαν τὴν ἀνα-
νέωσιν τῆς ἡμετέρας ἐξειργάσατο φύσεως. Τοὺς (26)
δὲ λέγοντας ψιλὸν ἄνθρωπον τὸν Χριστὸν, ἢ παθητὸν
τὸν Θεὸν Λόγον , ἦ εἰς σάρκα τραπέντα , ἦ συνουο
σιωμένον ἐσχηκέναι τὸ σῶμα, ἢ οὐρανόθεν τοῦτο’
κεκομικέναι, ἦ φάντασμα εἶναι ,ἢ θνητὸν λέγοντας
τὸν Θεὸν Λόγον δεδεῆσθαι τῆς παρά τοῦ Πατρὸς ἀνα-
στάσεως, ἦᾶψυχον τὸ σῶμα ἀνειληφέναι, ἢ ἄνουν
ἄνθρωπον, ἢ τὰς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ κατά ἀνάο
κρασιν συγχυθείσας μίαν γεγενῆσθαι φύσιν, καὶ μὴ
ὁμολογοῦντας εἰς Κύριον ἡ μῶν Ἰησοῦν Χριστὸν δύο
φύσεις εἶναι ἀσυγχύτους. ἓν δὲ πρόσωπον, καθὸ εἷς
Χριστὸς, εἷς Υἱὸς, τούτους ἀναθεματίζει ὴ καθολικὴ,
καὶ ἁποστολικὴ Ἐκκλησία. -Τοῦ αὑτοῦ. Οὐκοῦν εί
ή τῶν πάντων σὰρξ, ἐν Χριστῷ ὑποϐέϐληται ῦὸρεσι,
πῶς μετά τῆς θεότητος μιᾶς εἶναι ὑποστάσεως voc
μίζεται; Εἰ γάρ μιᾶς ὑποστάσεως ὁ Λόγος καὶ⁵ ἡ
σὰρξ ἠ ἀπὸ γῆς τὴν φύσιν ἔχουσα, μιᾶς ἄρα ὑπο-
στάσεως ὁ Λόγος καὶ⁵ η ψυχὴ, ἢν τελείαν ἀνέλαϐε.
Μιᾶς γὰρ φύσεώς ἐστιν ὁ Λόγος μετά τοῦ Θεοῦ, καὶ
κατά τὴν τοῦ Πατρὸς. καὶ αὑτοῦ τοῦ Υἱοῦ ὁμολογίαν
τὴν λέγουσαν, ι Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἓν ἐσμεν· ι
οὐκοῦν καὶ ὁ Πατὴρ τῆς αὐτῆς οὐσίας μετὰ τοῦ σὼ-
ματος ὀφείλει νομίζεσθαι. Καὶ τί ἔτι τοῖς ’Λρειανοῖς
χολᾶτε, τοῖς λέγουσι τὸν Υἱὸν τοῦ-Θεοῦ κτίσμα εἶναι,
³⁸ Luc. xxxv, Η scqq.; Joan. XXI, l2 seqq.
θ’ De incarnat. sa-
(:24) Domini. Hanc quoque lectionem habet edi-
tio Bencd. Non licuit itaque scribere Filii, cum tex-
tum e versione etiiendare nefas sit.
(‘25):6. Sirm. habebat τόν. Sed legendum esse
to τ .
ιιιο το.
Ρυίὲϐίοτοὺς —- ἀποσ. ἐκκλησία. Ihec fragmcnti pars
exstat etiam apud LeonemByzantimuu, ut jam [113--
nucrunt editores Bcncd. ι. ςζ