PG 84, col. 110
misit etiam ad monasteria epistolam , qua nihI
156 injuriosius Cyrillo, nihil superbius. Scribiι
totum orbem commoveri, sed alios pugna, alios
risu; pugnare inter se, qui Catholicorum nomen
ferunt; ridere hæreticos pugnam hominum mutuis
se dissidiis absumentium ; horum causam esse
impii Cyrilli capitula in urbem regiam importata;
ea non abesse ab Apollinarii, Arii, Eunomii, Ma-
cedoniique hæresi, imo nec ab insania Valentini,
Manetis et Marcionis; in primo asseri, Verbum in
carnem conversum, incarnationemque sola specie
factam, quod Valentini, Manetisque, et Marcionis
delirium; in secundo et tertio, unionem hyposta-
ticam physicamque defendi, quæ Apollinarii hæ-
resis; in quarto, voces tums sublimes, tum humiles
uni eidemque Verbo attribui, quæ Arii et Eunomii
hlasphemia; in decimo, Deum dici passum et mor-
tuum, quæ insania Arii, et Eunomii error detestan-
duε; in nono, processionem Spiritus sancti a Silio,
et non a solo Patre tradi, quæ Apollinarii Macedo-
niique altera hæresis; hos esse partus Ægyptii,
has animarum pestes, hæc monstra, quæ par erat
ab iis, quibus religionis cura commissa est, præfo-
cari priusquam ederentur; ea tamen foveri, a qui-
bus minime deberent, ete.
iis porro scriptis tentata est fides monasterio-
rum, non urbis tantum regiæ, sed etiam Orientis
et Ægypti. Volebst enim Τheodoretus paribus ar-
mis cum Cyrillo uti, paribusque pugnandi artibus.
Scripserat Cyrillus ad Ægypti monachos de Nestorii
errore epistolam; hanc spocrisiariorum ministerio
in urbe regia per monasteria, et inde, ut fit, per
totam civitatem spargi curaverst : divulgaverat
synodicam suam cum capitulis in eadem
etiam
urbe; inde per Orientem scripta hæc venerant ope
Acacii Meliteni. Eadem monasteria Τheodoretun
adversus Cyrillum commovere voluit, et qua erat
auctoritate, plures viros sanctissimos ubique loco-
rum in catholicum ffidei defensorem exacerbavit et
pene emovit.
XII. Ea tempestate Constantinopoli sanctius nihit
erat Gennadio, qui post viginti septem annos Ann-
tolio suffectus est in sedem episcopalem. Delusus
ille capitulorum reprehensionibus, voluit et ipse
in capitula scribere: sed quæ tandem in maledicta
non erupit? « Væ, inquit ⁴, mihi a malis. Deu,
heul unde enim quisquam in præseuti aliunde
sumat exordium? - Quis det capiti meo acuam, et
oculis meis fontem lacrgmarum et plorabo istud
die ac nocte: quoniam exctendit lingua ejus mendα-
ciam, et non fidem: confortatus est super terram.
Ε certo pax peccatoribus deceptio. Propter hοc
167 enims obtinuit eos, inquit, suprrtia corum in
scueLαn Noæ.
s 4nimi - indicium. Animi potius constantiam probasse dicitur ab initio capitis secundi. Vi). p.I40, et
cap. 12, ἢ 3, eaeunte. ⁹ Egistolam. In actis v nennodl, act. vv. (Vide integram hanc epistolam, t.IV edlt.
156 injuriosius Cyrillo, nihil superbius. Scribiι
totum orbem commoveri, sed alios pugna, alios
risu; pugnare inter se, qui Catholicorum nomen
ferunt; ridere hæreticos pugnam hominum mutuis
se dissidiis absumentium ; horum causam esse
impii Cyrilli capitula in urbem regiam importata;
ea non abesse ab Apollinarii, Arii, Eunomii, Ma-
cedoniique hæresi, imo nec ab insania Valentini,
Manetis et Marcionis; in primo asseri, Verbum in
carnem conversum, incarnationemque sola specie
factam, quod Valentini, Manetisque, et Marcionis
delirium; in secundo et tertio, unionem hyposta-
ticam physicamque defendi, quæ Apollinarii hæ-
resis; in quarto, voces tums sublimes, tum humiles
uni eidemque Verbo attribui, quæ Arii et Eunomii
hlasphemia; in decimo, Deum dici passum et mor-
tuum, quæ insania Arii, et Eunomii error detestan-
duε; in nono, processionem Spiritus sancti a Silio,
et non a solo Patre tradi, quæ Apollinarii Macedo-
niique altera hæresis; hos esse partus Ægyptii,
has animarum pestes, hæc monstra, quæ par erat
ab iis, quibus religionis cura commissa est, præfo-
cari priusquam ederentur; ea tamen foveri, a qui-
bus minime deberent, ete.
iis porro scriptis tentata est fides monasterio-
rum, non urbis tantum regiæ, sed etiam Orientis
et Ægypti. Volebst enim Τheodoretus paribus ar-
mis cum Cyrillo uti, paribusque pugnandi artibus.
Scripserat Cyrillus ad Ægypti monachos de Nestorii
errore epistolam; hanc spocrisiariorum ministerio
in urbe regia per monasteria, et inde, ut fit, per
totam civitatem spargi curaverst : divulgaverat
synodicam suam cum capitulis in eadem
etiam
urbe; inde per Orientem scripta hæc venerant ope
Acacii Meliteni. Eadem monasteria Τheodoretun
adversus Cyrillum commovere voluit, et qua erat
auctoritate, plures viros sanctissimos ubique loco-
rum in catholicum ffidei defensorem exacerbavit et
pene emovit.
XII. Ea tempestate Constantinopoli sanctius nihit
erat Gennadio, qui post viginti septem annos Ann-
tolio suffectus est in sedem episcopalem. Delusus
ille capitulorum reprehensionibus, voluit et ipse
in capitula scribere: sed quæ tandem in maledicta
non erupit? « Væ, inquit ⁴, mihi a malis. Deu,
heul unde enim quisquam in præseuti aliunde
sumat exordium? - Quis det capiti meo acuam, et
oculis meis fontem lacrgmarum et plorabo istud
die ac nocte: quoniam exctendit lingua ejus mendα-
ciam, et non fidem: confortatus est super terram.
Ε certo pax peccatoribus deceptio. Propter hοc
167 enims obtinuit eos, inquit, suprrtia corum in
scueLαn Noæ.
s 4nimi - indicium. Animi potius constantiam probasse dicitur ab initio capitis secundi. Vi). p.I40, et
cap. 12, ἢ 3, eaeunte. ⁹ Egistolam. In actis v nennodl, act. vv. (Vide integram hanc epistolam, t.IV edlt.