PG 84, col. 695
tems nsohie rursus ad exemplum secundum nos homo.
D as etenim etiam super eo naturas intelligimus,
unam quidem animæ, slteram vero corporis. Sed
puris dividentes intuitibus, et tanquam in speculs-
tionibus subtilissimis, sen mentis phantasiis susci-
pientes differentiam, non per partes ponimus natu-
ras, neque vero abrupte per ntrasque incisionis
permittimus ire virtutem, sed unius videlicet esse
iatelligimus,ita ut duæ jam non sint duæ, videlieet
atrumque apud semetipsum, per ambas vero unum
perficiatur animal.
Digue Deum hic comparans anims et humamsitα-
tems carni, usque ad Aoc vemnit, st anaums exr Deo et
homine factums diceret animsal. dGnums vero animai
fationem duas naturas intelligi dicimus, ut exr utris-
que dicd possit et una : absit? Nec rursus, ut ait,
ommlso is alteritatem, cuæ in parte semota est et
seposita, modis omnibus abscedere ab inricem: absit?
Neeæ vero dicimus quia in solis subtiissimis mentis
phantasiis suscipimus differeniam, nec iterum quia
per partes sint ponendæ naturæ, neque abrupte per
utrameue incisionis permittimus ire virtutem; sed ilία
timur ratione, euam beatns Gregorius Naxcianxenus
spiscopus scripsit, quamqne ipse Cyrillus Alexcandriæ
palriarcha in Ephesina sgnodo inter testimoniα Pα-
trum cum reliquis approbavit episcopis, dicens euia
ims Christo , gui secundum deitatem suam coadim-
plet cums Patre et sascto Spiritu rinitatem, e con-
verso ie Aabeat quam ipsd vere sanctissis ?rinitate.
Slcut enim in trinitate diviiditatis humanitas non præ-
judddicat numero persbnarunἐ, et sicut ihM rursas triums
nunierus subsistentiumi personarum divinitatis sing-
laritateim minimse secat: sic Aie natursrum subsistem-
ium numerus ilngslaritatem subsistentis personæ in-
ccidere non potest, ac per hoc sunt ibi uno trism suὸ-
sistentiarum, non est persona, sed satura, sic hic
sisa dusrums naturarum non nattro est, sed personα
subsistens. Sassistere pero dico quod nec accidess sit,
sicut dicitur pars cisitaris et populi, nec translatitia,
sicut cfcem suscipiens alterius alter agit utilitates et
causam alterius. Nam quia unam naturam Chrisli exr
duabus fsctam fuisse per misionem, usque adeo non
dicere licet, ut inter Apolinarii dogmmata ab Eccleεiα
Chrisi ante damnatum sit, qnam nascerentur hi de
aaibus nunc sermo fit, beati Ambrosi Mediolanensis
episcopi dignissima scripta testantur, viri apud Eccle-
siam Ded ultra cæteros episcopos famosi, et 722
quem pro meriis suis non solums Catholici, sed cæteri
principes ejus temporis nftrx omnes sunt verii sacer-
dotes, cujus etiam testimoniis Ephesina sgnodus αsα
est. Dicit ergo Ammbrosius in libro contra dogmata
Apollinarii scripta, inter multa similia et hoc: hos
D as etenim etiam super eo naturas intelligimus,
unam quidem animæ, slteram vero corporis. Sed
puris dividentes intuitibus, et tanquam in speculs-
tionibus subtilissimis, sen mentis phantasiis susci-
pientes differentiam, non per partes ponimus natu-
ras, neque vero abrupte per ntrasque incisionis
permittimus ire virtutem, sed unius videlicet esse
iatelligimus,ita ut duæ jam non sint duæ, videlieet
atrumque apud semetipsum, per ambas vero unum
perficiatur animal.
Digue Deum hic comparans anims et humamsitα-
tems carni, usque ad Aoc vemnit, st anaums exr Deo et
homine factums diceret animsal. dGnums vero animai
fationem duas naturas intelligi dicimus, ut exr utris-
que dicd possit et una : absit? Nec rursus, ut ait,
ommlso is alteritatem, cuæ in parte semota est et
seposita, modis omnibus abscedere ab inricem: absit?
Neeæ vero dicimus quia in solis subtiissimis mentis
phantasiis suscipimus differeniam, nec iterum quia
per partes sint ponendæ naturæ, neque abrupte per
utrameue incisionis permittimus ire virtutem; sed ilία
timur ratione, euam beatns Gregorius Naxcianxenus
spiscopus scripsit, quamqne ipse Cyrillus Alexcandriæ
palriarcha in Ephesina sgnodo inter testimoniα Pα-
trum cum reliquis approbavit episcopis, dicens euia
ims Christo , gui secundum deitatem suam coadim-
plet cums Patre et sascto Spiritu rinitatem, e con-
verso ie Aabeat quam ipsd vere sanctissis ?rinitate.
Slcut enim in trinitate diviiditatis humanitas non præ-
judddicat numero persbnarunἐ, et sicut ihM rursas triums
nunierus subsistentiumi personarum divinitatis sing-
laritateim minimse secat: sic Aie natursrum subsistem-
ium numerus ilngslaritatem subsistentis personæ in-
ccidere non potest, ac per hoc sunt ibi uno trism suὸ-
sistentiarum, non est persona, sed satura, sic hic
sisa dusrums naturarum non nattro est, sed personα
subsistens. Sassistere pero dico quod nec accidess sit,
sicut dicitur pars cisitaris et populi, nec translatitia,
sicut cfcem suscipiens alterius alter agit utilitates et
causam alterius. Nam quia unam naturam Chrisli exr
duabus fsctam fuisse per misionem, usque adeo non
dicere licet, ut inter Apolinarii dogmmata ab Eccleεiα
Chrisi ante damnatum sit, qnam nascerentur hi de
aaibus nunc sermo fit, beati Ambrosi Mediolanensis
episcopi dignissima scripta testantur, viri apud Eccle-
siam Ded ultra cæteros episcopos famosi, et 722
quem pro meriis suis non solums Catholici, sed cæteri
principes ejus temporis nftrx omnes sunt verii sacer-
dotes, cujus etiam testimoniis Ephesina sgnodus αsα
est. Dicit ergo Ammbrosius in libro contra dogmata
Apollinarii scripta, inter multa similia et hoc: hos