PG 84, col. 715
qui hoc fecerunt, communicabo. Et si tuæ comupla-
cuerit sanctitati, et hoc inseri litteris, quæ a nobis
sunt dirigendæ, fiot et hoc. Noli igitur immorari,
quæso, per vestigia tua sancta. Deo tuo ⁹ rem cedο:
et ipse gnbernabit, uti novit, sanctitatem tuam et
humilitatulam nostram.
752 CAæeI c ss.
Ejusdem lrenæi:
Epistola?, inquit, Alexandri ad Τheodoretum, per quam
suumn tali conditione promisit adventum, si eis ? per
litteras satislieret de bis propter quæ satis-actionem
nitebatur exigere.
Et tua religiositas novit ⁵ quod propter ejus
rectam fidem etiam nolim et nunc venire, et tra-
ctare vbiscum de his quæ aguntur ut paria ⁴.
Quoniam vero cognovi de rcliquo, quæ jam data sit
ab eis forma damnationis ejus personæ, nimis mihi
ridiculum videtur anathematismum capitulorum
petere a viro , qui orthodoxum cum suo dogmate
condemnavit, et maxime quia tuæ quidem religio-
sitati videtur, immutatum fuisse Cyrillum. Et nihil
distat, an quis te condemnare compellat, si com-
municaveris ei qui damnavit orthodoxa prædican-
tem. Verumtamen quæ tunc in Antiochia inter nos
collocuti sumus, dicentes, quod, si Cyrillus illam
conditionem susceperit, abjeceritquecapitula, pacem
fieri conveniat, scentes videlicet illud htæc diximus,
quod hæreticorum capitulorum ejectio sit et rectæ
fidei robur, et eorum quæ contra illam personam
sunt gesta, subversio, et scandali generalis solutio.
Quia igitur certum habeo, quod impius Cyrillus
magis impius apparuerit ex his quæ modo sunt
scripta, et ipse non mutatus sit, sed eos qui ci
adjecti sunt, ut suos receperit; quomodo est pos-
sibile, ut ego ab eo anathematismum capitulorum
petam, qui per ipsam communionem cum Cyrillo
initam et personam deposuit, ac damnat, sicut in-
tegerrime credimus?
Continuo namque veraciter et opprobrio et risui
erimus si, postquam prodiderimus orthodoxam
VARIOR NoEE.
Responsoria est superioris qua Τheodoretus urgebat Alexandrum,ne gravareturadesse concilio Eeugmatensi,
cujus ipse Alexander fueratauctor. Respondet ergo, ut arbitror, eam sibi mentem esse, ut illuc proicisce-
retur.IHæc Baluxius. Dcinde miratur,quibus rationibus fretus fupusinitium epistolæ ita suppleverit,ut verbs
insereret fidem, nolim et, et tractare. Non restituimus, inquit, hæc verba secundum auctoritatem veteriss
exemplaris. Quamvis enim certum sit deesse aliquid post vocem rectant, difficile tamen est æstimare, an
Iegendum sit fidem, confessionem, monitionem, exhortationem, aut aliud quidpiam. IPcricuiosior est conje-
ctura verbi nolim, quod Lupus addidit, cum certo nescire possimus, an Alexander detrectaveit adesss
synodo, an vero promiserit se adventurum. Quanquam magis huc inclino, ut existimem promisisse. ⁴ eis.
M. ei. Ab exordio hujus capitis usque ad verbum petere, adeo abrasa cst codicis scriptura ut
diuicile et interdum nulla ratione legi possit. M. ⁴ ut paria. Hæc corrupta sunt, ut opinor. B. ⁴ a riro,
Id est, a Joanne Antiocheno, ne quis hic cum Lupo intelligat Cyrillum. Quod etiam patet ex scquentibns
verbis, ut ego ab eo anatheraatismum, etc. B. ⁵ Aniochia. Vide supra (cap. 57). B.
Samosateni ad Alexandrum Hierapolitanum. C. prοv. αxii. Εx hoc loco et cap. 106 apparet Andream Sa-
mosatensem episcopum coactum esse mutare solumm suæ provinciæ propter tumultus adversus se excitatos.
Imprimis vero adversarium gravem expertus est Alexandrum metropolitam suum. Abiit ergo in Mesopota-
miam,in qua constitutus erat Rabbulas episcopus Edessenus ei satisfacere volens; quod e crimini vertit
Alexander. B. V Cemellini. Non fuit is episcopus in provincia Osroena, aut clericus Ecclesiæ Edessenæ,
ut putavit Lupus, sed omnino quidam incola Euphratesiæ provinciæ, ac, nisi conjectura fallit, Ecclesiæ
Samosatenæ clericus sut minister. B. ⁶ Rabbulæ. Commotus erat Rabbulas adversus Andream propter
condemnationem capitulorum Cyrilli, ut diximus supra cap. ἐ3. B.
cuerit sanctitati, et hoc inseri litteris, quæ a nobis
sunt dirigendæ, fiot et hoc. Noli igitur immorari,
quæso, per vestigia tua sancta. Deo tuo ⁹ rem cedο:
et ipse gnbernabit, uti novit, sanctitatem tuam et
humilitatulam nostram.
752 CAæeI c ss.
Ejusdem lrenæi:
Epistola?, inquit, Alexandri ad Τheodoretum, per quam
suumn tali conditione promisit adventum, si eis ? per
litteras satislieret de bis propter quæ satis-actionem
nitebatur exigere.
Et tua religiositas novit ⁵ quod propter ejus
rectam fidem etiam nolim et nunc venire, et tra-
ctare vbiscum de his quæ aguntur ut paria ⁴.
Quoniam vero cognovi de rcliquo, quæ jam data sit
ab eis forma damnationis ejus personæ, nimis mihi
ridiculum videtur anathematismum capitulorum
petere a viro , qui orthodoxum cum suo dogmate
condemnavit, et maxime quia tuæ quidem religio-
sitati videtur, immutatum fuisse Cyrillum. Et nihil
distat, an quis te condemnare compellat, si com-
municaveris ei qui damnavit orthodoxa prædican-
tem. Verumtamen quæ tunc in Antiochia inter nos
collocuti sumus, dicentes, quod, si Cyrillus illam
conditionem susceperit, abjeceritquecapitula, pacem
fieri conveniat, scentes videlicet illud htæc diximus,
quod hæreticorum capitulorum ejectio sit et rectæ
fidei robur, et eorum quæ contra illam personam
sunt gesta, subversio, et scandali generalis solutio.
Quia igitur certum habeo, quod impius Cyrillus
magis impius apparuerit ex his quæ modo sunt
scripta, et ipse non mutatus sit, sed eos qui ci
adjecti sunt, ut suos receperit; quomodo est pos-
sibile, ut ego ab eo anathematismum capitulorum
petam, qui per ipsam communionem cum Cyrillo
initam et personam deposuit, ac damnat, sicut in-
tegerrime credimus?
Continuo namque veraciter et opprobrio et risui
erimus si, postquam prodiderimus orthodoxam
VARIOR NoEE.
Responsoria est superioris qua Τheodoretus urgebat Alexandrum,ne gravareturadesse concilio Eeugmatensi,
cujus ipse Alexander fueratauctor. Respondet ergo, ut arbitror, eam sibi mentem esse, ut illuc proicisce-
retur.IHæc Baluxius. Dcinde miratur,quibus rationibus fretus fupusinitium epistolæ ita suppleverit,ut verbs
insereret fidem, nolim et, et tractare. Non restituimus, inquit, hæc verba secundum auctoritatem veteriss
exemplaris. Quamvis enim certum sit deesse aliquid post vocem rectant, difficile tamen est æstimare, an
Iegendum sit fidem, confessionem, monitionem, exhortationem, aut aliud quidpiam. IPcricuiosior est conje-
ctura verbi nolim, quod Lupus addidit, cum certo nescire possimus, an Alexander detrectaveit adesss
synodo, an vero promiserit se adventurum. Quanquam magis huc inclino, ut existimem promisisse. ⁴ eis.
M. ei. Ab exordio hujus capitis usque ad verbum petere, adeo abrasa cst codicis scriptura ut
diuicile et interdum nulla ratione legi possit. M. ⁴ ut paria. Hæc corrupta sunt, ut opinor. B. ⁴ a riro,
Id est, a Joanne Antiocheno, ne quis hic cum Lupo intelligat Cyrillum. Quod etiam patet ex scquentibns
verbis, ut ego ab eo anatheraatismum, etc. B. ⁵ Aniochia. Vide supra (cap. 57). B.
Samosateni ad Alexandrum Hierapolitanum. C. prοv. αxii. Εx hoc loco et cap. 106 apparet Andream Sa-
mosatensem episcopum coactum esse mutare solumm suæ provinciæ propter tumultus adversus se excitatos.
Imprimis vero adversarium gravem expertus est Alexandrum metropolitam suum. Abiit ergo in Mesopota-
miam,in qua constitutus erat Rabbulas episcopus Edessenus ei satisfacere volens; quod e crimini vertit
Alexander. B. V Cemellini. Non fuit is episcopus in provincia Osroena, aut clericus Ecclesiæ Edessenæ,
ut putavit Lupus, sed omnino quidam incola Euphratesiæ provinciæ, ac, nisi conjectura fallit, Ecclesiæ
Samosatenæ clericus sut minister. B. ⁶ Rabbulæ. Commotus erat Rabbulas adversus Andream propter
condemnationem capitulorum Cyrilli, ut diximus supra cap. ἐ3. B.