PG 86, col. 107
nostro opusculo inserere, u‘t cum in brevi collata Α Denique post aliquanta quteibi de initio fidei,
’ sessor Africanus episcopus, si tamen in hac parte
’ς non hujus reputat sententiam, cujus, ut Christus
Filius Dei vivi, qui pro humana salute in carne
est crucifixus unus negetur ex Trinitate, magnam
praedicat auctoritatem. Sed antequam ipsa a nobis
inserantur capitula, quid beatus Augustinus ipsis
libris defendat et statuat, quid e contra Faustus
in suis conetur astruere, breviter lectorem prm-
~mon~ere necessarium credidi, quo facile eorum in-
· .tentiones discernere valeat.
Igitur idem sanctus Augustinus ita humanum Β ascribit, media qumque laboris magisterio et ohe-
arbitrium liberum docet, ut illuminatio, virtus et
salus illia Christo et per Christum et cum Chri-
εῑο sit. Faustus vero ita liberum Christianum ar-
bitrium docere conatus, ut illuminatio, virtus, et
salus, non a Christo, sed natura sit. Et ut planum
.fiat quod dicimus, ille nos Christianos, fideles
atque obedientes Deo salubriter per gratiam Chri-
sti, quam nobis per Incarnationis suae donavit
praesentiam , esse definit : iste, juxta profanacom-
menta Pelagii naturaliter esse discernit. Refutans
namque callide ejusdem Pelagii sensum, et quasi
erprobrans, quod omnino Christi negaverit gra-
tiam, necnon et illos, qui nullis praecedentibus
meritis juxta Apostolum 'gratiam Dei hominibus
dari fatentur ", ipse quasi sapientissnmus et pru-
dentissimus novus nova: pravitatis apostolus gra-
tiam Bei secundum meritum fidei et laboris dae
ri, nititur educere, ut jam sic Dei gratia non
sit gratia. Nam cum nemo obediat sive la-
boret nisi volens, nemo velit, nisi scierit quod
ei conveniat laborare, istc post scientiam et vo—
luntatem seu obedientiam humano labqri adjungit
«gratiae adiutorium, ut. videlicet gratia et labor
humanus, cujus possibilitatem non per eamdem
gratiam, sed naturaliter inesse omnibus asserit,
pariter sociati, reliqua perficiant opera, et hoc
quidem se pollicetur defendere. 'Postea autem im-
memor sui promissi, totam plenius gratiam eva-
cuare convincitur, denique inPraefatione sua inter υ illam sententiam, cujus superius fecimus mentio-
caa‘tera ita loquitur : Studium (inquit) asserenda; nem, sequi-tur et dicit : Non sic pius atque humi-
gratite competenter et salubriter suscipit, qui obel lis doctor ille sapiebat (Cyprianum beatissimum
dientiam famuli labori adjungit.
Et lterum in capite lprimi libri : Si ergo par— stram nihil sit. Quod ut ostenderet, adhibuit
ι. tibus, inquit, proprietates suas reddas, et Chri-
ί stum Deum et hominem credas etasseras, perinde
est ac si gratiam cum iabore 'conjungas, ct ab
adjutorio Dei conatum hominis non repellas. Cui
assertionl in primo eorum libro quos supra me-
moravit ita contradicit 5M Augustinus, ut credas
eum tunc nonnisi contrascripta Fausti respon-
aere.
⁸³ Rom. ιι, 6 seqq. ³⁸1 Cor. xv, l0. ⁸⁵ ibid. ⁸⁴
’ sessor Africanus episcopus, si tamen in hac parte
’ς non hujus reputat sententiam, cujus, ut Christus
Filius Dei vivi, qui pro humana salute in carne
est crucifixus unus negetur ex Trinitate, magnam
praedicat auctoritatem. Sed antequam ipsa a nobis
inserantur capitula, quid beatus Augustinus ipsis
libris defendat et statuat, quid e contra Faustus
in suis conetur astruere, breviter lectorem prm-
~mon~ere necessarium credidi, quo facile eorum in-
· .tentiones discernere valeat.
Igitur idem sanctus Augustinus ita humanum Β ascribit, media qumque laboris magisterio et ohe-
arbitrium liberum docet, ut illuminatio, virtus et
salus illia Christo et per Christum et cum Chri-
εῑο sit. Faustus vero ita liberum Christianum ar-
bitrium docere conatus, ut illuminatio, virtus, et
salus, non a Christo, sed natura sit. Et ut planum
.fiat quod dicimus, ille nos Christianos, fideles
atque obedientes Deo salubriter per gratiam Chri-
sti, quam nobis per Incarnationis suae donavit
praesentiam , esse definit : iste, juxta profanacom-
menta Pelagii naturaliter esse discernit. Refutans
namque callide ejusdem Pelagii sensum, et quasi
erprobrans, quod omnino Christi negaverit gra-
tiam, necnon et illos, qui nullis praecedentibus
meritis juxta Apostolum 'gratiam Dei hominibus
dari fatentur ", ipse quasi sapientissnmus et pru-
dentissimus novus nova: pravitatis apostolus gra-
tiam Bei secundum meritum fidei et laboris dae
ri, nititur educere, ut jam sic Dei gratia non
sit gratia. Nam cum nemo obediat sive la-
boret nisi volens, nemo velit, nisi scierit quod
ei conveniat laborare, istc post scientiam et vo—
luntatem seu obedientiam humano labqri adjungit
«gratiae adiutorium, ut. videlicet gratia et labor
humanus, cujus possibilitatem non per eamdem
gratiam, sed naturaliter inesse omnibus asserit,
pariter sociati, reliqua perficiant opera, et hoc
quidem se pollicetur defendere. 'Postea autem im-
memor sui promissi, totam plenius gratiam eva-
cuare convincitur, denique inPraefatione sua inter υ illam sententiam, cujus superius fecimus mentio-
caa‘tera ita loquitur : Studium (inquit) asserenda; nem, sequi-tur et dicit : Non sic pius atque humi-
gratite competenter et salubriter suscipit, qui obel lis doctor ille sapiebat (Cyprianum beatissimum
dientiam famuli labori adjungit.
Et lterum in capite lprimi libri : Si ergo par— stram nihil sit. Quod ut ostenderet, adhibuit
ι. tibus, inquit, proprietates suas reddas, et Chri-
ί stum Deum et hominem credas etasseras, perinde
est ac si gratiam cum iabore 'conjungas, ct ab
adjutorio Dei conatum hominis non repellas. Cui
assertionl in primo eorum libro quos supra me-
moravit ita contradicit 5M Augustinus, ut credas
eum tunc nonnisi contrascripta Fausti respon-
aere.
⁸³ Rom. ιι, 6 seqq. ³⁸1 Cor. xv, l0. ⁸⁵ ibid. ⁸⁴