PG 86, col. 108
gnare, et tamen volens a seipso sibi esse quod
credit, quasi componit homo cum Deo, ut partem
sibi fidei vindicet, atque illi partem relinquat : et
quod est elatius, primam sibi, sequentem dat illi,
et in eo quod esse dicat amborum primum se facit,
posteriorem Deum. Sed Faustus (inquiunt hi qui
eum catholicum conantur defendere), primas partes
non homini, sed gratim Dei tribuit. Nam in sexto
ejusdem libri capite cum Apostoli sententiam dis-
sereret, ita ait : Gratia Dei, , inquit, sum id, quod
sum “. Primas partes soli gratia: pie subjectus
dientia: deputat,utrumque in consummatione mo-
deratus gratiam laboremque conjungit. Non dicit,
Ego sine gratia, aut gratia sine me, sed Gratia Dei
mecum ³⁸. Sed gratiam, cui hoc loco Faustus primas
partes tribuit, non eam quae per Spiritum sanctum
fit, ut Verbum Dei forinsecus intbnanti assensum
praebeamus, et obedientes elliciamur , sed praedi-
cationem divinorum asserit eloquiorum, ut vide-
licet gratia: sit quod nobis divina eloquia praedi-
cantur : nostrum autem sit, ut eidem'praedicationi
consentiamus. Denique in capite vigesimo octavo
ejusdem libri primi disserens Dominicam senten-
tiam, qua ait : Nemo venit ad me nisi Pater attra-
xerit eum ³⁸, ita inter cmtera loquitur. Clamat,
Ο
inquit, voluntas, quia sola per se elevari nescit
infirmitas. lta Dominus attrahit desiderantem,
erigit adnitentem. Quid est autem attrahere, nisi
praedicare, nisi Scripturam consolationibus e1-
citare, increpationibus deterrere, desideranda
proponere, intentare metuenda, judicium commi-
nari, prmmium polliceri? Quod si sola praedicatio,
sicut iste vult,gratia Dei credenda est, quae per
Jesum Christum facta est; ergo jam non Salva-
tor, sed praedicator tantummodo idem Deus et
Dominus noster Jesus Christus, (quod absit!) ere-
dendus est. l , ι ’ ⁸
Sed hunc nefarium ejus sensum ita exprobrat
et refutat beatus Augustinus, denique mox post
loquor) qui dicit in nullo gloriandum, quando no-
Apostolum testem dicentem : Quid autem habes
quod non accepisti? si autem accepisti, quid gloriaris
quasi non acceperis"?Quo praecipuo testimonio
etiam ipse convictus sum, cum similiter errarem,
putans fidem,qua in Deum credimus, non esse (ἰοὶ
num Dei, sed a nobis esse in nobis, et per illam nos
impetrare Dei dona quibus temperanter, et iuste, et,
pie vivamus in hoc saculo. Neque enim fidem ραι]
an. vr, 44. ³⁷1 Cor. tv, 7.
credit, quasi componit homo cum Deo, ut partem
sibi fidei vindicet, atque illi partem relinquat : et
quod est elatius, primam sibi, sequentem dat illi,
et in eo quod esse dicat amborum primum se facit,
posteriorem Deum. Sed Faustus (inquiunt hi qui
eum catholicum conantur defendere), primas partes
non homini, sed gratim Dei tribuit. Nam in sexto
ejusdem libri capite cum Apostoli sententiam dis-
sereret, ita ait : Gratia Dei, , inquit, sum id, quod
sum “. Primas partes soli gratia: pie subjectus
dientia: deputat,utrumque in consummatione mo-
deratus gratiam laboremque conjungit. Non dicit,
Ego sine gratia, aut gratia sine me, sed Gratia Dei
mecum ³⁸. Sed gratiam, cui hoc loco Faustus primas
partes tribuit, non eam quae per Spiritum sanctum
fit, ut Verbum Dei forinsecus intbnanti assensum
praebeamus, et obedientes elliciamur , sed praedi-
cationem divinorum asserit eloquiorum, ut vide-
licet gratia: sit quod nobis divina eloquia praedi-
cantur : nostrum autem sit, ut eidem'praedicationi
consentiamus. Denique in capite vigesimo octavo
ejusdem libri primi disserens Dominicam senten-
tiam, qua ait : Nemo venit ad me nisi Pater attra-
xerit eum ³⁸, ita inter cmtera loquitur. Clamat,
Ο
inquit, voluntas, quia sola per se elevari nescit
infirmitas. lta Dominus attrahit desiderantem,
erigit adnitentem. Quid est autem attrahere, nisi
praedicare, nisi Scripturam consolationibus e1-
citare, increpationibus deterrere, desideranda
proponere, intentare metuenda, judicium commi-
nari, prmmium polliceri? Quod si sola praedicatio,
sicut iste vult,gratia Dei credenda est, quae per
Jesum Christum facta est; ergo jam non Salva-
tor, sed praedicator tantummodo idem Deus et
Dominus noster Jesus Christus, (quod absit!) ere-
dendus est. l , ι ’ ⁸
Sed hunc nefarium ejus sensum ita exprobrat
et refutat beatus Augustinus, denique mox post
loquor) qui dicit in nullo gloriandum, quando no-
Apostolum testem dicentem : Quid autem habes
quod non accepisti? si autem accepisti, quid gloriaris
quasi non acceperis"?Quo praecipuo testimonio
etiam ipse convictus sum, cum similiter errarem,
putans fidem,qua in Deum credimus, non esse (ἰοὶ
num Dei, sed a nobis esse in nobis, et per illam nos
impetrare Dei dona quibus temperanter, et iuste, et,
pie vivamus in hoc saculo. Neque enim fidem ραι]
an. vr, 44. ³⁷1 Cor. tv, 7.