PG 86, col. 1222
mortem oppetierunt; nec ipsis vivis quisquam di-
ctum aliquod eorum reprehendebat; imo complu-
res scriptis encomiis eos celebrarunt. Nam et Ba-
silius et Joannes Chrysostomus eos praedicant. Vc-
rum postea moto dogmate Nestoriano, coactus est
Cyrillus, qui et ipse pridem eos laudasset, adversus
eorum opera scribere; quod dogma suum Νεειο..
rius ex eis confirmaret. Nam editis illi sacras in
Litteras commentariis, intra fines non constite-
runt; sed cum distribuere vellent sa :rarum Lit-
terarum voces, alias ad divinitatem, alias ad na-
turam humanam relatas, deprehensum est, eos
duas Christi hypostases, et divisionem quamdam
introducere. Quam ob causam Cyrillus adversus
ipsos scribere coactus fuit, conlirmante dogma
ι suum ex eis Nestorio. Vivis quidem ipsis cur nemo
contradixerit. factum ideo quod pugnandi contra
sectas majores necessitas ejusmodi dogmata tegeret.
At paulo post quam diem Theodorus ac Diodorus
obiissent, suscitata Nestorii fuit hmresis ι eratque
Constantinopolitanus episcopus hic ipse Nestorius,
Cyrillus Alexandrinus, Joannes Antiochenus.
IV. Quodnam dogma Nestorii inierit, expositum
id quidem est in iis qum modo diximus : sed nihilo
minus paucis explanemus. Non esse factam aiebat
unionem Dei Sermonis cum homine, sed duas
tradebat hypostases, ac divisionem :quamobrem
nec sanctam illam Mariam vocabat Deiparam, sed.
Christiparam. Quod si maxime Christum et homi-
nem, et Deum appellabat, non tamen hoc eo fa-
ciebat sensu, quo nos. sed affectionis conjunctio-
nisque respectu : quemadmodum de duobus qui-
busdam amicis dicimus, invicem valde se diligen-
tibus, unam eos habere animam : quod amoris
nimii causa, eadem ipsis placeant. Huic autem Ne-
sterio Cyrillus adversabatur, litterasque frequentes
exarabat, ut hominem ab illo dogmate diverteret.
Hoc studio impulsus. et primam ad ipsum et alte.
ram scripsit epistolam, nec tamen persuasit. Tant-
dem litteras ad eum tertias dedit, in iisque duo-
decim de fide capitula perscripsit, et adjecit in ex-
tremis : Si quidem haec recipis, et ministerii con-
sors, et amicus noster es: sin autem , anathema
eris. Verum ne sie quidem persuasit. Hac autem
rixa mota, jubet imperator (is erat Theodosius
minor) Ephesi synodum haberi, judicemque con-
stitui tam Cyrillo quam Nestorio, Joannem Antio-
chenum episcopum. Itaque Cyrillus universo eum
cmtu suo, Ephesum ad diem prastitutum venit:
itidemque suo cum concilio , Nestor-ius. Cum auc
tem Joannes adventum, suum longius extraheret, ei
ultra diem dictum moram 16 dierum interponeret:
Cyrinus cum non venturum amplius arbitratus,
coactis episcopis, quotquot inventi sant, et lectis
ctum aliquod eorum reprehendebat; imo complu-
res scriptis encomiis eos celebrarunt. Nam et Ba-
silius et Joannes Chrysostomus eos praedicant. Vc-
rum postea moto dogmate Nestoriano, coactus est
Cyrillus, qui et ipse pridem eos laudasset, adversus
eorum opera scribere; quod dogma suum Νεειο..
rius ex eis confirmaret. Nam editis illi sacras in
Litteras commentariis, intra fines non constite-
runt; sed cum distribuere vellent sa :rarum Lit-
terarum voces, alias ad divinitatem, alias ad na-
turam humanam relatas, deprehensum est, eos
duas Christi hypostases, et divisionem quamdam
introducere. Quam ob causam Cyrillus adversus
ipsos scribere coactus fuit, conlirmante dogma
ι suum ex eis Nestorio. Vivis quidem ipsis cur nemo
contradixerit. factum ideo quod pugnandi contra
sectas majores necessitas ejusmodi dogmata tegeret.
At paulo post quam diem Theodorus ac Diodorus
obiissent, suscitata Nestorii fuit hmresis ι eratque
Constantinopolitanus episcopus hic ipse Nestorius,
Cyrillus Alexandrinus, Joannes Antiochenus.
IV. Quodnam dogma Nestorii inierit, expositum
id quidem est in iis qum modo diximus : sed nihilo
minus paucis explanemus. Non esse factam aiebat
unionem Dei Sermonis cum homine, sed duas
tradebat hypostases, ac divisionem :quamobrem
nec sanctam illam Mariam vocabat Deiparam, sed.
Christiparam. Quod si maxime Christum et homi-
nem, et Deum appellabat, non tamen hoc eo fa-
ciebat sensu, quo nos. sed affectionis conjunctio-
nisque respectu : quemadmodum de duobus qui-
busdam amicis dicimus, invicem valde se diligen-
tibus, unam eos habere animam : quod amoris
nimii causa, eadem ipsis placeant. Huic autem Ne-
sterio Cyrillus adversabatur, litterasque frequentes
exarabat, ut hominem ab illo dogmate diverteret.
Hoc studio impulsus. et primam ad ipsum et alte.
ram scripsit epistolam, nec tamen persuasit. Tant-
dem litteras ad eum tertias dedit, in iisque duo-
decim de fide capitula perscripsit, et adjecit in ex-
tremis : Si quidem haec recipis, et ministerii con-
sors, et amicus noster es: sin autem , anathema
eris. Verum ne sie quidem persuasit. Hac autem
rixa mota, jubet imperator (is erat Theodosius
minor) Ephesi synodum haberi, judicemque con-
stitui tam Cyrillo quam Nestorio, Joannem Antio-
chenum episcopum. Itaque Cyrillus universo eum
cmtu suo, Ephesum ad diem prastitutum venit:
itidemque suo cum concilio , Nestor-ius. Cum auc
tem Joannes adventum, suum longius extraheret, ei
ultra diem dictum moram 16 dierum interponeret:
Cyrinus cum non venturum amplius arbitratus,
coactis episcopis, quotquot inventi sant, et lectis