PG 86, col. 1388
αξώνων Θεὸν Λόγον λέγων κατῳκηκέναι ἐν τῷ ea
σπέρματος Δαϐίδ. ι
Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου.
ι Χάριτι Υἱὸς ὁ ἐκ Μαρίας ἄνθρωπος, φύσει δὲ ὁ
Θεὸς Λόγος ο τὸ μὲν χάριτι καὶ ού φύσει, τὸ δὲ φύ-
σει καί⁵ ού χάριτι · ἀρκέσει τῷ ἐξ ἡμῶν σώματι, τὸ
τῆς κατὰ χάριν νεότητος, τὸ τῆς δόξης, τὸ τῆς ἀθα-
νασίας · ὃτι ναὸς Ιιίοῦ Θεοῦ Λόγου γέγονεν, μὴ ὑπὲρ
φύσιν ἀναγέσθω · καὶ ὁ Θεὸς Λόγος ἀντὶ τῆς παρ’
ήμῶν ὀφειλομένης εὐχαριστίας μὴ ὑϐριξέσθω. Καὶ
τίς ἠ ὕϐρις τοῦ συντιθέναι αὑτὸν μετὰ τοῦ σώματος,
καὶ δεῖσθαι νομίζειν εἰς τελείαν νεότητα τοῦ σῶμα-
τος; οὐδὲ αὐτὸς ό Θεὸς Λόγος βούλεται ἑαυτὸν τοῦ
Δασὶδ εἶναι υἱὸν, ἀλλὰ Κύριον. Τὸ δὲ σῶμα καλει-
σθαι τοῦ Δαὸὶδ ram, οὐ μόνον οὐκ ἐφθόνησεν , ἀλλὰ
καὶ διὰ τοῦτο παραγέγονεν. ι
Καὶ μεθ’ ἕτερὰ · ι Καὶ περὶτῶν κατὰ φύσιν γεν-
νήσεων ὅτ’ ἂν λόγος, μὴ τῆς Μαρίας υἱὸς ὁ Θεὸς
Λόγος ὑποπτευέσθω ° θνητὸς γὰρ θνητὸν γεννᾷ κατὰ
φύσιν, καὶ σῶμα τὸ ὀμοούσιον. Καὶ δύο γεννήσεις ὁ
Θεὸς Λόγος οὐχ ὑπέμεινε, τὴν μὲν πρὸ αἰώνων, τὴν
δὲ ἐν ὑστέροις καιροῖς.»
Τοῦ αὑτοῦ Διοδώρου ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου.
ι El τις βούλοιτο καταχρηστικῶς, καὶ τὸν Tib?
τοῦ Θεοῦ τὸν Θεὸν Λόγον, υἱὸν Δαϐὶδ ὀνομάζειν,
διὰ τὸν ὲκ Δαὸὶδ τοῦ Θεοῦ Λόγου ναὸν, ὸνομάζὲτωο
καὶ τὸν ἑκ σπέρματος Δαϐὶδ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ χάριτι
καὶ ού φύσει προσαγορευέτω, τοὺς φυσικοὺς πατέρας
ούκ ἀγνοῶν, οὐδὲ τὴν τάξιν ἁνατρέπων,ὀύδὲ τὸν
ἀσώματον λέγων καὶ πρὸ αἰώνων ἐκ Θεοῦ καὶ ὲκ
Δαϐὶδ, καὶ πεπονθότα καὶ ἀπαθῆ. ι
Τοῦ αὑτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου .
ι '0 Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, δι’ οὐδένα· φύσει γὰρ ne,»
ή σὰρξ Υἱὸς, διὰ τὸν Υἱόν· καὶ τί ὶέγωᾷδιᾰ τὸν
Tm; δι’ ἡμᾶς ἡ σάρξ ’ καὶ μὴ νομίσητε βλάσφη-
μον τὸ ῥῆμα · ἀλλὰ ἀπαιτήσατε τὰς ἀποδείξεις. Et μὴ
ἔπταισαν ol ἄνθρωποι, μὴ χρεία ἦν νόμον · Attalus
γὰρ, νόμος οὐ κεῖται. El μὴ ἐπέτειναν τὴν ἁμαρτίαν
οἱ εν νόμῳ, μὴ χρεία ἦν τῆς χάριτος. Οὐκ, ἐπειδὴ οὐκ ’
ἐδύνατο ό νόμος ἀποκτεῖναι τὴν ἁμαρτίαν,[ούχ“ι] δι’
ἡμᾶς [σάρδια] ἔλασεν, ἴνα τὸν θάνατον καὶ τὴν sua
ᾀασιν τοῦ θανάτου ἀνακαλέσηται, σταυρωθεὶς καὶ
daronth καὶ ἁναστόιςς Εἰ μὴ ἀπάτη προκεχιορήγέι,
καὶ ἀπόφασις τοῦ θανάτου καθ’ ἡμῶν, τίς χρεία
ἦν τῆς οἰκονομίας ταύτης τοῦ σταυροῦ ; τίς χρεία τῆς
ὲνσωματώσεως ,' οὐ δι’ ἡμᾶς ελαῦε τὴν σάρκα ; ι
Καιρὸς δὲ ἢδη καλεῖ, καὶ τὸν πρῶτον αὑτῶν
τῆς ἁσεΰείας πατέρα, παρ’ οὗ καὶ⁵ τὰ σπέρματα
ταύτης δεξάμενοι ἔτυχον, εἰς μέσον τῷ λόγῳ
σπέρματος Δαϐίδ. ι
Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου.
ι Χάριτι Υἱὸς ὁ ἐκ Μαρίας ἄνθρωπος, φύσει δὲ ὁ
Θεὸς Λόγος ο τὸ μὲν χάριτι καὶ ού φύσει, τὸ δὲ φύ-
σει καί⁵ ού χάριτι · ἀρκέσει τῷ ἐξ ἡμῶν σώματι, τὸ
τῆς κατὰ χάριν νεότητος, τὸ τῆς δόξης, τὸ τῆς ἀθα-
νασίας · ὃτι ναὸς Ιιίοῦ Θεοῦ Λόγου γέγονεν, μὴ ὑπὲρ
φύσιν ἀναγέσθω · καὶ ὁ Θεὸς Λόγος ἀντὶ τῆς παρ’
ήμῶν ὀφειλομένης εὐχαριστίας μὴ ὑϐριξέσθω. Καὶ
τίς ἠ ὕϐρις τοῦ συντιθέναι αὑτὸν μετὰ τοῦ σώματος,
καὶ δεῖσθαι νομίζειν εἰς τελείαν νεότητα τοῦ σῶμα-
τος; οὐδὲ αὐτὸς ό Θεὸς Λόγος βούλεται ἑαυτὸν τοῦ
Δασὶδ εἶναι υἱὸν, ἀλλὰ Κύριον. Τὸ δὲ σῶμα καλει-
σθαι τοῦ Δαὸὶδ ram, οὐ μόνον οὐκ ἐφθόνησεν , ἀλλὰ
καὶ διὰ τοῦτο παραγέγονεν. ι
Καὶ μεθ’ ἕτερὰ · ι Καὶ περὶτῶν κατὰ φύσιν γεν-
νήσεων ὅτ’ ἂν λόγος, μὴ τῆς Μαρίας υἱὸς ὁ Θεὸς
Λόγος ὑποπτευέσθω ° θνητὸς γὰρ θνητὸν γεννᾷ κατὰ
φύσιν, καὶ σῶμα τὸ ὀμοούσιον. Καὶ δύο γεννήσεις ὁ
Θεὸς Λόγος οὐχ ὑπέμεινε, τὴν μὲν πρὸ αἰώνων, τὴν
δὲ ἐν ὑστέροις καιροῖς.»
Τοῦ αὑτοῦ Διοδώρου ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου.
ι El τις βούλοιτο καταχρηστικῶς, καὶ τὸν Tib?
τοῦ Θεοῦ τὸν Θεὸν Λόγον, υἱὸν Δαϐὶδ ὀνομάζειν,
διὰ τὸν ὲκ Δαὸὶδ τοῦ Θεοῦ Λόγου ναὸν, ὸνομάζὲτωο
καὶ τὸν ἑκ σπέρματος Δαϐὶδ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ χάριτι
καὶ ού φύσει προσαγορευέτω, τοὺς φυσικοὺς πατέρας
ούκ ἀγνοῶν, οὐδὲ τὴν τάξιν ἁνατρέπων,ὀύδὲ τὸν
ἀσώματον λέγων καὶ πρὸ αἰώνων ἐκ Θεοῦ καὶ ὲκ
Δαϐὶδ, καὶ πεπονθότα καὶ ἀπαθῆ. ι
Τοῦ αὑτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου .
ι '0 Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, δι’ οὐδένα· φύσει γὰρ ne,»
ή σὰρξ Υἱὸς, διὰ τὸν Υἱόν· καὶ τί ὶέγωᾷδιᾰ τὸν
Tm; δι’ ἡμᾶς ἡ σάρξ ’ καὶ μὴ νομίσητε βλάσφη-
μον τὸ ῥῆμα · ἀλλὰ ἀπαιτήσατε τὰς ἀποδείξεις. Et μὴ
ἔπταισαν ol ἄνθρωποι, μὴ χρεία ἦν νόμον · Attalus
γὰρ, νόμος οὐ κεῖται. El μὴ ἐπέτειναν τὴν ἁμαρτίαν
οἱ εν νόμῳ, μὴ χρεία ἦν τῆς χάριτος. Οὐκ, ἐπειδὴ οὐκ ’
ἐδύνατο ό νόμος ἀποκτεῖναι τὴν ἁμαρτίαν,[ούχ“ι] δι’
ἡμᾶς [σάρδια] ἔλασεν, ἴνα τὸν θάνατον καὶ τὴν sua
ᾀασιν τοῦ θανάτου ἀνακαλέσηται, σταυρωθεὶς καὶ
daronth καὶ ἁναστόιςς Εἰ μὴ ἀπάτη προκεχιορήγέι,
καὶ ἀπόφασις τοῦ θανάτου καθ’ ἡμῶν, τίς χρεία
ἦν τῆς οἰκονομίας ταύτης τοῦ σταυροῦ ; τίς χρεία τῆς
ὲνσωματώσεως ,' οὐ δι’ ἡμᾶς ελαῦε τὴν σάρκα ; ι
Καιρὸς δὲ ἢδη καλεῖ, καὶ τὸν πρῶτον αὑτῶν
τῆς ἁσεΰείας πατέρα, παρ’ οὗ καὶ⁵ τὰ σπέρματα
ταύτης δεξάμενοι ἔτυχον, εἰς μέσον τῷ λόγῳ