PG 86, col. 2401
ρεύειν τὰ εἱσφερόμενα καὶ μηδέπω τελειωθέντα, διὰ
τῆς ἀρχιερατικῆς ἐπικλήσεως καὶ τῶν ἐν αὐτοῖς ἀνα-
λὰμποντος ἁγιασμοῦ. Εἰ μή τι ἕτερον βούλοιτο αὐτοῖς
τὸ ὑμνούμενον ° καίτοι λέγοντος τοῦ μεγάλου Ἀθα-
νασίου δν τῷ εἰς τοὺς βαπτιζομένους λόγῳ (9),
τοιαῦτα ⁸ ι Ὀψει τοὺς Δευϊτας φέροντας ἄρτους, καὶ
ποτήριον οτνου, καὶ τιθέντας ἐπὶ τὴν τράπεζαν· καὶ
ὅσον οὔπω ἱκεσίαι καὶ δεήσεις γίνονται, ψιλός ἐστιν
6 ἄρτος καὶ τδ ποτήριον. Ἐπ’ ἂν δὲ ὲπιτελεσθῶσιν αἱ
μεγάλαι καὶ θαυμασταὶ εὒχαὶ, τότε γίνεται 6 ἄρτος,
σῶμα ο καὶ τὸ ποτήριον, αἷμα τοῦ Κῦρίου ήμῶν Ἰη-
σοῦ Χριστοῦ. ι Καὶ πάλιν (10)· ι Ἐλθωμεν ἐπὶ τὴν
τελείωσιν τῶν μυστηρίωνο οὗτος 6 ἄρτος καὶ τοῦτο
τὸ ποτήριον, ὅσον οῦπω εὐχαὶ καὶ ἱκεσίαι γεγόνασι,
ψιλά εἰσιν· ἐπὰν δὲ αἱ μεγάλαι εὐχαὶ, καὶ αἱ
ἅγιαι ἱκεσίαι ἀναπεμφθῶσι, καταὸαῑνει 6 λόγος εἰς
τὸν ἄρτον καὶ¹ τὸ ποτήριον, καὶ γίνεται αὑτοῦ σῶ-
μα (ll). ι
στου γνώμης νενρσήκώς. Διδρλέγω ⁸ μηδελςςτολμήσει
τοῦτο ποιεῖν, καὶ ὼς παραϐάτης τῶν λαληθέντων
κριθήσεται. Ei δέ γε τοῦτο φύσεις μοι, ὅτι ἐλεημο-
σύνης ἔργον τῷ τεθνηκότι γίνεται.εἰ τοῦτο ποιήσεις,
ἐλεημοσύνη, καλ⁵ αἱ μνῆμαι
μὴ γένοιτο. Καὶ γαρ ἡ ἐλεημοσύνη, ml. αἱ μνῑή
τῶν Χριστιανῶν, αἶ γίνονταιάεὶ παρ’ ήμῶν, meo:
parum τὸν καρπον ἐπιδέχονται αι’ψυχαὶ παρὰ τῷ
βεῴ ’ σὺ δὲ τὸςτεθνηκδς σῶμα ἐπισφραγίζωνλκαὶ
λέγων · τῷ πνεύματι σου σκήνωσον ἐπι τὸν δοῦλόν
σου, ὅπωςτὸν ὑπόλοιπον χρόνον ἐν τοῖς δικαιώμασί
σου πορεύηται · καὶ ,πάλιν ⁶ Ἐξέγειρον αὑτὸν ἀπὸ
κλίνης ὥυνηρᾶς, καὶ ἀπὸ ’στρωμνῆςκακώσεως.”οταν
ταῦτα ἑπιφώνείς, ού γινώσκεις τδν νοῦν τοῦ πρά·
γματος. Τοίνυνᾲτῷ λόγῳ τὸ τέλος δῶμεν, καὶἒ τοῦ Σο-
λομῶντος ῥητοῦ μνήμην-ποιήσωμενζ ὅτι Τῷ ,ἔχοντι
σύνεσιν, αύτάρκηςκαὶεῖς _6 ’λόγος πρὸς ἀκοὴν εύ-
θεζαν καὶ συνετωτάτην ὑπάρχει.
(9) Non exstat sub hoc titulo sermo Athanasii in
editionibus.
(10) lnicodi‘ce ulla interpretatione est καὶ πάλιν
Ξλθομεν. Videbatur tamen prorsus interpungen-
um.
um.
EPISTOLA AD VIGILIUM PAPAM.
(una, Concil. ιχ, ρ. 186.)
Τῷ ’τὰΔ πάντα ἁγιωτάτῳ καὶ μακαριωτάτῳ acup/qi
ἀδελφῷ καὶ συλλειτουργῷ Βιγιλίῳ, Εὑτύχὶος.
Ἰδόντες ὁπόσων ἀγαθῶν αἰτία ἐστὶν ή τοῦ Θεοῦ
εἰρήνη, φρουροῦσα τὰς καρδίας καὶ τὰ νοήματα τῶν
πιστων, καὶ συνάγουσα αὐτοὺς εἰς τὸ ἒν καὶ τὸ αύτὸ
φρονεῖν, ὲν τῇ περὶ τῆς ὀρθῆς πίστεως ὁμολογίᾳ,
τῆς ἀρχιερατικῆς ἐπικλήσεως καὶ τῶν ἐν αὐτοῖς ἀνα-
λὰμποντος ἁγιασμοῦ. Εἰ μή τι ἕτερον βούλοιτο αὐτοῖς
τὸ ὑμνούμενον ° καίτοι λέγοντος τοῦ μεγάλου Ἀθα-
νασίου δν τῷ εἰς τοὺς βαπτιζομένους λόγῳ (9),
τοιαῦτα ⁸ ι Ὀψει τοὺς Δευϊτας φέροντας ἄρτους, καὶ
ποτήριον οτνου, καὶ τιθέντας ἐπὶ τὴν τράπεζαν· καὶ
ὅσον οὔπω ἱκεσίαι καὶ δεήσεις γίνονται, ψιλός ἐστιν
6 ἄρτος καὶ τδ ποτήριον. Ἐπ’ ἂν δὲ ὲπιτελεσθῶσιν αἱ
μεγάλαι καὶ θαυμασταὶ εὒχαὶ, τότε γίνεται 6 ἄρτος,
σῶμα ο καὶ τὸ ποτήριον, αἷμα τοῦ Κῦρίου ήμῶν Ἰη-
σοῦ Χριστοῦ. ι Καὶ πάλιν (10)· ι Ἐλθωμεν ἐπὶ τὴν
τελείωσιν τῶν μυστηρίωνο οὗτος 6 ἄρτος καὶ τοῦτο
τὸ ποτήριον, ὅσον οῦπω εὐχαὶ καὶ ἱκεσίαι γεγόνασι,
ψιλά εἰσιν· ἐπὰν δὲ αἱ μεγάλαι εὐχαὶ, καὶ αἱ
ἅγιαι ἱκεσίαι ἀναπεμφθῶσι, καταὸαῑνει 6 λόγος εἰς
τὸν ἄρτον καὶ¹ τὸ ποτήριον, καὶ γίνεται αὑτοῦ σῶ-
μα (ll). ι
στου γνώμης νενρσήκώς. Διδρλέγω ⁸ μηδελςςτολμήσει
τοῦτο ποιεῖν, καὶ ὼς παραϐάτης τῶν λαληθέντων
κριθήσεται. Ei δέ γε τοῦτο φύσεις μοι, ὅτι ἐλεημο-
σύνης ἔργον τῷ τεθνηκότι γίνεται.εἰ τοῦτο ποιήσεις,
ἐλεημοσύνη, καλ⁵ αἱ μνῆμαι
μὴ γένοιτο. Καὶ γαρ ἡ ἐλεημοσύνη, ml. αἱ μνῑή
τῶν Χριστιανῶν, αἶ γίνονταιάεὶ παρ’ ήμῶν, meo:
parum τὸν καρπον ἐπιδέχονται αι’ψυχαὶ παρὰ τῷ
βεῴ ’ σὺ δὲ τὸςτεθνηκδς σῶμα ἐπισφραγίζωνλκαὶ
λέγων · τῷ πνεύματι σου σκήνωσον ἐπι τὸν δοῦλόν
σου, ὅπωςτὸν ὑπόλοιπον χρόνον ἐν τοῖς δικαιώμασί
σου πορεύηται · καὶ ,πάλιν ⁶ Ἐξέγειρον αὑτὸν ἀπὸ
κλίνης ὥυνηρᾶς, καὶ ἀπὸ ’στρωμνῆςκακώσεως.”οταν
ταῦτα ἑπιφώνείς, ού γινώσκεις τδν νοῦν τοῦ πρά·
γματος. Τοίνυνᾲτῷ λόγῳ τὸ τέλος δῶμεν, καὶἒ τοῦ Σο-
λομῶντος ῥητοῦ μνήμην-ποιήσωμενζ ὅτι Τῷ ,ἔχοντι
σύνεσιν, αύτάρκηςκαὶεῖς _6 ’λόγος πρὸς ἀκοὴν εύ-
θεζαν καὶ συνετωτάτην ὑπάρχει.
(9) Non exstat sub hoc titulo sermo Athanasii in
editionibus.
(10) lnicodi‘ce ulla interpretatione est καὶ πάλιν
Ξλθομεν. Videbatur tamen prorsus interpungen-
um.
um.
EPISTOLA AD VIGILIUM PAPAM.
(una, Concil. ιχ, ρ. 186.)
Τῷ ’τὰΔ πάντα ἁγιωτάτῳ καὶ μακαριωτάτῳ acup/qi
ἀδελφῷ καὶ συλλειτουργῷ Βιγιλίῳ, Εὑτύχὶος.
Ἰδόντες ὁπόσων ἀγαθῶν αἰτία ἐστὶν ή τοῦ Θεοῦ
εἰρήνη, φρουροῦσα τὰς καρδίας καὶ τὰ νοήματα τῶν
πιστων, καὶ συνάγουσα αὐτοὺς εἰς τὸ ἒν καὶ τὸ αύτὸ
φρονεῖν, ὲν τῇ περὶ τῆς ὀρθῆς πίστεως ὁμολογίᾳ,