PG 86, col. 2624
θησαν οί ἆγιοι Πατέρες οἱ ὲν τῇ Ἐφεσίων συνελθόν-
τες, oi καὶ καθελόντες τὸν ἀσεϐῆ Νεστόριον, καὶ
τοὺς τὰ ἐκείνου μετὰ ταῦτα φρονοῦντας. Ὅντινα
καί⁵ ἡμεῖς Νεστὸριον ἅμα Εὐτυχεῖ τάναντία τοῖς εί-
ρημένοις φρονοῦντας, ἀναϐεματίζομεν, δεχόμενοι
καὶ τὰ ιβ’ κεφάλαια τὰ εἰρημένα παρὰ τοῦ τῆς ὁσίας
μνήμης Κυρίλλου γενομένου ἁρχιεπισκόπου τῆς Ἀλε-
ξανδρέων ἁγίας καθολικῆς Ἑκκλησίας. Ὁμολογοῦμεν
δὲ τὸν μονογενῆ τοῦ Θεοῦ Υίὺν καὶ Θεὸν, τὸν κατὰ
ἀλήθειαν ὲνανθρωπήσαντα τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν
Χριστὸν, τὸν ὁμοούσιον τῷ Πατρί κατὰ τὴν ῦεότητα,
καὶ ὀμοούσιον ἡμῖν τὸν αὑτὸν κατὰ τὴν ἁνθρωπότητα,
κατελθόντα καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεῦματος ἁγίου, καὶ ’
Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ Θεοτόκου, ἕνα τυγχάνειν,
καὶ οὐ δύο. Ἐνὸς γὰρ εἶναι φαμεν, τά τε θαύματα,
καὶ τὰ πάθη ἅπερ ἑκουσίως ὑπέμεινε σαρκί. Τοὺς
γὰρ διαιροῦντας ἢ συγχέοντας, ἧφαντασίαν εἰσάγον-
τας , οὐδὲ ὅλως δεχόμεθα · ἐπείπερ ή ἀναμάρτητος
κατὰ ἀλήθειαν σὰρκωσις ὲκ τῆς Θεοτόκου , προσθήο
κην Υίοῦ οὐ πεποίηκε. Μεμένηκε γὰρ Τριὰς ηΤριὰς,
καὶ σαρκωοέντος τοῦ ἐνὸς τῆς Τριάδος Θεοῦ Λόγου.
Είδότες οῦν ὡς οῦτε αί ἆγιαι πανταχοῦ τοῦ Θεοῦ
ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι , οῦτε oi. τούτων προίστάμενοι
- Θεοφιλέστατοι ἱερεῖς, οὔτε ἡ ἡμετέρα βασιλεία ἑτέρου
συμϐόλου ἢ ὅρου πίστεως παρὰ τὸ εἰρημένον ἅγιον
C μάθημα ἠνέσχοντο, ἢ ἀνέχονται, ὴνὼσαμεν ἑαυ-
τοὺς (92), μηδὲν ὲνδοιάζοντες. Ταῦτα δὲ γεγράφαμεν
οῦ καινίζοντες πίστιν, ἀλλ’ ὑμᾶς πληροφοροῦντες.
Πάντα δὲ τὸν ἕτερόν τι φρονήσαντα, ἢ φρονοῦντα,
ἢ νῦν,ἢ πώποτε, ἢ ὲν Καλχηδόνι, ἦ οἷα δήποτε συν-
ὁδῳ, ἀναθεματίζομεν ’ ἐξαιρέτως δὲ τοὺς εἰρημένους
Νεστόριον, καὶ Εὐτυχῆ, καὶ τοὺς τὰ αὐτῶν φρονοῦν-
τας. Συνᾰφθητε τοίνυν τῇ πνευματικῇ μητέρι τῇ
Ἐκκλησία, τῆς αὐτῆς ἡμῖν ὲν αὑτῇλθείας ἀπολαύον-
τες κοινωνίας, κατὰ τὸν εἰρημένον ἕνα καὶ μόνον
ὅρον τῆς πίστεως τῶν τιη¹ ἁγίων Πατέρων. Ἠ γὰρ
παναγία μήτηρ ὑμῶν ἡ Ἐκκλησία , καὶ· γνησίους
ὑμᾶς υἱοὺς (93) ἀπεκδέχεται περιπτύξασθαι, καὶτῆς
χρονίας καὶ γλυκείας ὑμῶν ἐπιθυμεῖ φωνῆς ἀκροά-
σασθαι. Ἐπείξατε οῦν ἑαυτούς. Ταῦτα γὰρ ποιοῦν-
τες , καὶ τῆν τοῦ Δεσπότου καὶ Σωτῆρος καὶ Θεοῦ
VALESlI ANNOTATIQNES.
apparet. Sig. enim vertit: Sanctissima namque ma~
tér nostra Ecclesia, tauquam qua: genuit vos, filios
exspectat amplecti ea: longo post (erupere, dulcem-
que vocem pestmm concupiscit audire. Nec aliter
legit facundus in lib. xu. ita enim habet ejus ver-
sio : Sancta enim mater nostra Ecclesia, sicut pro-
prios filios suos suscipit. Amplectiminicam. Desi-
derat enim post 7 longum tempus dulcem vestram
rocem audire. Sed et’ Niceph. 'scriptum habet καὶ
ὡς γνησίους. Porro ex supradictis apparet Libe-
ratum et Facundum in Zenonis edicto legisse μή-
·εηρ ἡμῶν, quod quidem magis placet. Prazterca
Facundus legit περιπτύξασθε, [ιοιιῖιι vulgo legitur
περιπτύξασθαι. Qum tamen scriptura nullo modo
tolerari potest. Denique Liberatus legisse videtur
ἐκ τῆς χρονίας, non autem καὶ τῆς χρονίας.
τες, oi καὶ καθελόντες τὸν ἀσεϐῆ Νεστόριον, καὶ
τοὺς τὰ ἐκείνου μετὰ ταῦτα φρονοῦντας. Ὅντινα
καί⁵ ἡμεῖς Νεστὸριον ἅμα Εὐτυχεῖ τάναντία τοῖς εί-
ρημένοις φρονοῦντας, ἀναϐεματίζομεν, δεχόμενοι
καὶ τὰ ιβ’ κεφάλαια τὰ εἰρημένα παρὰ τοῦ τῆς ὁσίας
μνήμης Κυρίλλου γενομένου ἁρχιεπισκόπου τῆς Ἀλε-
ξανδρέων ἁγίας καθολικῆς Ἑκκλησίας. Ὁμολογοῦμεν
δὲ τὸν μονογενῆ τοῦ Θεοῦ Υίὺν καὶ Θεὸν, τὸν κατὰ
ἀλήθειαν ὲνανθρωπήσαντα τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν
Χριστὸν, τὸν ὁμοούσιον τῷ Πατρί κατὰ τὴν ῦεότητα,
καὶ ὀμοούσιον ἡμῖν τὸν αὑτὸν κατὰ τὴν ἁνθρωπότητα,
κατελθόντα καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεῦματος ἁγίου, καὶ ’
Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ Θεοτόκου, ἕνα τυγχάνειν,
καὶ οὐ δύο. Ἐνὸς γὰρ εἶναι φαμεν, τά τε θαύματα,
καὶ τὰ πάθη ἅπερ ἑκουσίως ὑπέμεινε σαρκί. Τοὺς
γὰρ διαιροῦντας ἢ συγχέοντας, ἧφαντασίαν εἰσάγον-
τας , οὐδὲ ὅλως δεχόμεθα · ἐπείπερ ή ἀναμάρτητος
κατὰ ἀλήθειαν σὰρκωσις ὲκ τῆς Θεοτόκου , προσθήο
κην Υίοῦ οὐ πεποίηκε. Μεμένηκε γὰρ Τριὰς ηΤριὰς,
καὶ σαρκωοέντος τοῦ ἐνὸς τῆς Τριάδος Θεοῦ Λόγου.
Είδότες οῦν ὡς οῦτε αί ἆγιαι πανταχοῦ τοῦ Θεοῦ
ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι , οῦτε oi. τούτων προίστάμενοι
- Θεοφιλέστατοι ἱερεῖς, οὔτε ἡ ἡμετέρα βασιλεία ἑτέρου
συμϐόλου ἢ ὅρου πίστεως παρὰ τὸ εἰρημένον ἅγιον
C μάθημα ἠνέσχοντο, ἢ ἀνέχονται, ὴνὼσαμεν ἑαυ-
τοὺς (92), μηδὲν ὲνδοιάζοντες. Ταῦτα δὲ γεγράφαμεν
οῦ καινίζοντες πίστιν, ἀλλ’ ὑμᾶς πληροφοροῦντες.
Πάντα δὲ τὸν ἕτερόν τι φρονήσαντα, ἢ φρονοῦντα,
ἢ νῦν,ἢ πώποτε, ἢ ὲν Καλχηδόνι, ἦ οἷα δήποτε συν-
ὁδῳ, ἀναθεματίζομεν ’ ἐξαιρέτως δὲ τοὺς εἰρημένους
Νεστόριον, καὶ Εὐτυχῆ, καὶ τοὺς τὰ αὐτῶν φρονοῦν-
τας. Συνᾰφθητε τοίνυν τῇ πνευματικῇ μητέρι τῇ
Ἐκκλησία, τῆς αὐτῆς ἡμῖν ὲν αὑτῇλθείας ἀπολαύον-
τες κοινωνίας, κατὰ τὸν εἰρημένον ἕνα καὶ μόνον
ὅρον τῆς πίστεως τῶν τιη¹ ἁγίων Πατέρων. Ἠ γὰρ
παναγία μήτηρ ὑμῶν ἡ Ἐκκλησία , καὶ· γνησίους
ὑμᾶς υἱοὺς (93) ἀπεκδέχεται περιπτύξασθαι, καὶτῆς
χρονίας καὶ γλυκείας ὑμῶν ἐπιθυμεῖ φωνῆς ἀκροά-
σασθαι. Ἐπείξατε οῦν ἑαυτούς. Ταῦτα γὰρ ποιοῦν-
τες , καὶ τῆν τοῦ Δεσπότου καὶ Σωτῆρος καὶ Θεοῦ
VALESlI ANNOTATIQNES.
apparet. Sig. enim vertit: Sanctissima namque ma~
tér nostra Ecclesia, tauquam qua: genuit vos, filios
exspectat amplecti ea: longo post (erupere, dulcem-
que vocem pestmm concupiscit audire. Nec aliter
legit facundus in lib. xu. ita enim habet ejus ver-
sio : Sancta enim mater nostra Ecclesia, sicut pro-
prios filios suos suscipit. Amplectiminicam. Desi-
derat enim post 7 longum tempus dulcem vestram
rocem audire. Sed et’ Niceph. 'scriptum habet καὶ
ὡς γνησίους. Porro ex supradictis apparet Libe-
ratum et Facundum in Zenonis edicto legisse μή-
·εηρ ἡμῶν, quod quidem magis placet. Prazterca
Facundus legit περιπτύξασθε, [ιοιιῖιι vulgo legitur
περιπτύξασθαι. Qum tamen scriptura nullo modo
tolerari potest. Denique Liberatus legisse videtur
ἐκ τῆς χρονίας, non autem καὶ τῆς χρονίας.