PG 86, col. 65
δοϐαυδίταις καὶ τοῖς ’Δγνοῖταιςσ ὲν δὲ τοῖς λόγοις
τοῖς περὶ τῆς οἰκονομίας διαφωνοῦσιν, ού μόνον
πρὸς τούτους, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους πάντας.
Πάντες μὲν γὰρ δύο φύσεις (52) ἐπὶ τοῦ κατὰ Χρι-
στὸν μυστηρίου μετὰ τὴν ἕνωσιν οὐδενὶ λόγῳ ἀνέ-
ἑχονται εἰπεῖν, τὴν μέντοι διαφορὰν τῶν φύσεων
ὁμολογοῦσι μετὰ τὴν ἕνωσιν οὗτοι δὲ δύο φύσεις
μετὰ τὴν ἕνωσιν παραιτούμενοι λέγειν, οὐδὲ τὴν
διαφορὰν τῶν φύσεων μετὰ· τὴν ἕνωσιν σώζεσθαι.
ἀνέχονται εἰπεῖν (53).
Τίνα μὲν οὖν τὰ σχίσματα καὶ πόσα τυγχάνει,
τίνες τε τούτων αι ὀνομασίαι, καὶ τι τὸ ἑκάστου
σχίσματος δόγμα τῶν ἑαυτοὺς καλούντων Διακρινο-
μένους, διὰ τῶν εἰρημένων συντόμως ἐδηλώσαμεν.
ΝΟΤᾹΞ.
(5f!) Δύο φύσεις, ᾼάηοιξιιίο Rustici, diaconi levi-
ter depravata , t. Ι Conciliorum viri eruditissimi
mihique, coniunctissimi Stephani Baluzii, c. “22 :
Contra Cyrillum, Aqui de Joanne evidentius asserente
duas unius Christi substantias, tanil habuit. Sic re-
stitui debet, tale nil aut nihil habuit. Est et alius
locus in eadcmflollegtione, c. 951. pariter huc pacto
reparandus : Unum Filium ex duabus naturis, ea:
passibiliiatquerimpossibili, ea: mortali et immortali,
ea: visibili et invisibili, ea: inchoante et non iu-
ehoante. Vide etiam possitne in alteram notam Ru-
stici, c. 19M, haec emendatio invehi. contra κίρσοι
iverunt. _Ducc natura ρεαδ et homo ibi;_ unus in
utroque legitur Filius. Certe consimilia, huic ultiio
alia errata cernere est in Adnotationibus Rustici ;
c. 1155. ibi pro Ibis; 1156, ibat loco Ibw; 1194, die
ibant vice de Iba.
(55) Comhel. llmsitantium sectas undecim‘ tantum
exhibet : α’ Ἀκέφαλοι, β’ Διοσκοριανοὶ, γ’ Κονδοὸαυ-
δίται, δί κ’Δγγελίται, εί Παυλιανισταὶ. ς’ Πετρίται,
ζ’ Κονωνίται, η’ Ἦσαῖανίται, 0' Νιοὸίται, ι’ Μαρω-
ς· λονωνιται, ' Πσαιανιται, υ utaut—rat, ι⁷ Μαρω-
νίτσις.ἶ ,ια’ΛΤριῼεἸται. DenMaronitisaut‘eln, de quibus
nihil'in Co'teleriana editione et in Gretseri codice
reperitur, haecbabet : Μαρωνίται, οἱ τὴν δ’ καὶ τὴν
ε’ καὶ ς’ ἀίποϐαλλόμενοι σύνοδον, καὶ τὴν σταύρωσίν
τῷ τρισαγίῳ ³ προστιθέμενοι, καὶ μίαν θέλησιν, καὶ
μίαν⁷ ἐνέργειαν, ἐπὶ τοῦξ Χριστοῦ πρεσϐεύοντες-Μα-
νίται δὲ κέκληνται ἀπὸ τού μοναστηρίου αὐτῶν
ίαρὼ καλουμένου ίὲν ratumratum, qui ιν etv,
ac Vl synodum rejiciunt,'adduntque hymno Ter san-
ctus, crucifixione_in,rac unam voluntatem, unamque _ tio; Jacobilw, Seueriani, Acephali, Theodosiani,
sperationem =in Christo docent. Appellati sunt Maro- D Gaianitaa, sibi mutuo propinqui sunt ac quarta:_ syn -
uitta α monasterio suo dicto Maro, in Syria.
Deinde sic, opus concludit : Οὗτοί πάντες δύο
φύσεις ἐπὶ τού Χριστοῦ μυστηρίου [μετὰ] τὴν
ξνωσιν ἐν οὐδενὶἷ λόγῳἀνέχονταικίείπεῖνξόύτέ τῆν
ξιαφορὰνιτςξιν φύσεων μετᾷ την ἕνωσιν σώξεσθαίτ
’ἰστέον δὲ artat πλείους μὲν τῶν αἱρέσεων, ἅμα τῷ
φ-ανῆναι. ἐσϐέσθησαν ⁸ at δὲ, ὲπξ ὀλίγον δκίιρκεσαν,
εἷτα-’τέλεον ἠφανίσθησαν ᾇλλαι δὲ, ,καὶ μέχρις ἡμῶν
κατήντησαν, τῆς φιλιαλιθριὶξπρμ τοῦ Θεοᾷσξρονοίας
τοῦτο συγχωρησάσης, ἵνα οἱ δόκιμοι, κατὰ. τὸν ἀπο-.
⁸ Dicta hll‘. de Trtsagio mire consonant verbo illi Dama-
scem, quo Μαρωνίζειν. appellat, crucitlxionis illud aucta-
rium in hymno Seraphico. Sie'milli nuper dominsimus
vir Jac εἰναι, tametsi locus Datnasceni'haml mihi suc-
tutlritflidfndus ille in_iis quae notat de 'l‘risagio ad 5_ epi-
gtolam ᾼι-ἱιί, ubi ejusdem Ῑῃ⁸ eo lapsum retie_castigat.
Sane tidetur hvitusjucidisse-in Eul_,\'_cltiani alicujus
scripta. a quo hauserit, quae ejus:.c Theopascliitsriim
erant, tanquam essent Catholicoinm : qum tu'rncn is bono
τοῖς περὶ τῆς οἰκονομίας διαφωνοῦσιν, ού μόνον
πρὸς τούτους, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους πάντας.
Πάντες μὲν γὰρ δύο φύσεις (52) ἐπὶ τοῦ κατὰ Χρι-
στὸν μυστηρίου μετὰ τὴν ἕνωσιν οὐδενὶ λόγῳ ἀνέ-
ἑχονται εἰπεῖν, τὴν μέντοι διαφορὰν τῶν φύσεων
ὁμολογοῦσι μετὰ τὴν ἕνωσιν οὗτοι δὲ δύο φύσεις
μετὰ τὴν ἕνωσιν παραιτούμενοι λέγειν, οὐδὲ τὴν
διαφορὰν τῶν φύσεων μετὰ· τὴν ἕνωσιν σώζεσθαι.
ἀνέχονται εἰπεῖν (53).
Τίνα μὲν οὖν τὰ σχίσματα καὶ πόσα τυγχάνει,
τίνες τε τούτων αι ὀνομασίαι, καὶ τι τὸ ἑκάστου
σχίσματος δόγμα τῶν ἑαυτοὺς καλούντων Διακρινο-
μένους, διὰ τῶν εἰρημένων συντόμως ἐδηλώσαμεν.
ΝΟΤᾹΞ.
(5f!) Δύο φύσεις, ᾼάηοιξιιίο Rustici, diaconi levi-
ter depravata , t. Ι Conciliorum viri eruditissimi
mihique, coniunctissimi Stephani Baluzii, c. “22 :
Contra Cyrillum, Aqui de Joanne evidentius asserente
duas unius Christi substantias, tanil habuit. Sic re-
stitui debet, tale nil aut nihil habuit. Est et alius
locus in eadcmflollegtione, c. 951. pariter huc pacto
reparandus : Unum Filium ex duabus naturis, ea:
passibiliiatquerimpossibili, ea: mortali et immortali,
ea: visibili et invisibili, ea: inchoante et non iu-
ehoante. Vide etiam possitne in alteram notam Ru-
stici, c. 19M, haec emendatio invehi. contra κίρσοι
iverunt. _Ducc natura ρεαδ et homo ibi;_ unus in
utroque legitur Filius. Certe consimilia, huic ultiio
alia errata cernere est in Adnotationibus Rustici ;
c. 1155. ibi pro Ibis; 1156, ibat loco Ibw; 1194, die
ibant vice de Iba.
(55) Comhel. llmsitantium sectas undecim‘ tantum
exhibet : α’ Ἀκέφαλοι, β’ Διοσκοριανοὶ, γ’ Κονδοὸαυ-
δίται, δί κ’Δγγελίται, εί Παυλιανισταὶ. ς’ Πετρίται,
ζ’ Κονωνίται, η’ Ἦσαῖανίται, 0' Νιοὸίται, ι’ Μαρω-
ς· λονωνιται, ' Πσαιανιται, υ utaut—rat, ι⁷ Μαρω-
νίτσις.ἶ ,ια’ΛΤριῼεἸται. DenMaronitisaut‘eln, de quibus
nihil'in Co'teleriana editione et in Gretseri codice
reperitur, haecbabet : Μαρωνίται, οἱ τὴν δ’ καὶ τὴν
ε’ καὶ ς’ ἀίποϐαλλόμενοι σύνοδον, καὶ τὴν σταύρωσίν
τῷ τρισαγίῳ ³ προστιθέμενοι, καὶ μίαν θέλησιν, καὶ
μίαν⁷ ἐνέργειαν, ἐπὶ τοῦξ Χριστοῦ πρεσϐεύοντες-Μα-
νίται δὲ κέκληνται ἀπὸ τού μοναστηρίου αὐτῶν
ίαρὼ καλουμένου ίὲν ratumratum, qui ιν etv,
ac Vl synodum rejiciunt,'adduntque hymno Ter san-
ctus, crucifixione_in,rac unam voluntatem, unamque _ tio; Jacobilw, Seueriani, Acephali, Theodosiani,
sperationem =in Christo docent. Appellati sunt Maro- D Gaianitaa, sibi mutuo propinqui sunt ac quarta:_ syn -
uitta α monasterio suo dicto Maro, in Syria.
Deinde sic, opus concludit : Οὗτοί πάντες δύο
φύσεις ἐπὶ τού Χριστοῦ μυστηρίου [μετὰ] τὴν
ξνωσιν ἐν οὐδενὶἷ λόγῳἀνέχονταικίείπεῖνξόύτέ τῆν
ξιαφορὰνιτςξιν φύσεων μετᾷ την ἕνωσιν σώξεσθαίτ
’ἰστέον δὲ artat πλείους μὲν τῶν αἱρέσεων, ἅμα τῷ
φ-ανῆναι. ἐσϐέσθησαν ⁸ at δὲ, ὲπξ ὀλίγον δκίιρκεσαν,
εἷτα-’τέλεον ἠφανίσθησαν ᾇλλαι δὲ, ,καὶ μέχρις ἡμῶν
κατήντησαν, τῆς φιλιαλιθριὶξπρμ τοῦ Θεοᾷσξρονοίας
τοῦτο συγχωρησάσης, ἵνα οἱ δόκιμοι, κατὰ. τὸν ἀπο-.
⁸ Dicta hll‘. de Trtsagio mire consonant verbo illi Dama-
scem, quo Μαρωνίζειν. appellat, crucitlxionis illud aucta-
rium in hymno Seraphico. Sie'milli nuper dominsimus
vir Jac εἰναι, tametsi locus Datnasceni'haml mihi suc-
tutlritflidfndus ille in_iis quae notat de 'l‘risagio ad 5_ epi-
gtolam ᾼι-ἱιί, ubi ejusdem Ῑῃ⁸ eo lapsum retie_castigat.
Sane tidetur hvitusjucidisse-in Eul_,\'_cltiani alicujus
scripta. a quo hauserit, quae ejus:.c Theopascliitsriim
erant, tanquam essent Catholicoinm : qum tu'rncn is bono