PG 87, col. 3177
καὶ τὸ τῶν φωνῶν ἀσύμφωνον διαφεύξῃ, ἑκάστης,
ἃ πέφυκεν ἴδια, δεχομένης φύσεως , καὶ τὸν ’Υίὸν
τὸν ἕνα καὶ πρὸ πάντων αἰώνων καὶ πρόσφατον κατᾶ
τὰς ἁγίας Γραφὰς ὁμολογήσεις. Ἀλλὰ καὶ οὕτως
ἐπὶ τοῦ ἐνὸς Υίοῦ φασι, πᾶσαν μὲν ἐνέργειαν οὐκ
ἄν τις χωρίσαι η τῆς μιᾶς υἱότητος, τῆς δὲ φύσεως,
ἧς ἐστιν οἰκεῖον τὸν γινόμενον, τῶ λόγῳ γνωρίσειεν ·
οὐκοῦν κάλλιστα λίαν αὐτοῖς δεδογμάτισται τὸ, ’ἐνα
μὲν ὁμολογεῖν τὸν Ἐμμανουήλ ⁸ οὕτως γὰρ 6 Θεὸς
Λόγος σαρκωθεὶς ὀνομάζεται· καὶ τὸν αὑτὸν ἅπαντα
δρέν οιαὶιούκ ἄλλον καὶ -ἄλλον, τά τε ὑψηλὰ καὶ ὲλά- Β
χιστα παντοίας ἐκτὸς διαστάσεως. Δι’ ὧν καὶ τῶν
αὑτοῦ φύσεων ἀσύγχυτος ἡ διπλόη γνωρίζεται,καὶ είς
ὑποστάσεις δύο καὶ⁸ πρόσωπα διαμπὰξ ό αὐτὸς οὐ
μερίζεται ⁸ ἀλλ’ ἐστιν εἷς καὶὸ αὐτὸς Υἱὸς καὶ Χρι-
στὸς ἀδιάτμητος, ὲν δυσὶν ἁδιαιρέτως γνωριζόμενος
φύσεσι ° καὶ αὑτοῦ τὰ πάντα τοῦ ἑνός Υἱοῦ διαϐεὸαιο
ού μεθα, καὶ πάσας αὑτοῦ καὶ τὰς φωνὰς καὶ τὰς ὲνε ρ-
γείας πιστεύομενο κᾶν αἱ μὲν αὐτῶν εισι θεοπρεο
πεῖς, at δὲ οὕτω πάλιν ἀνθρωποπρεπείς, αἰ δὲ μέσην
τινὰ τάξιν ἐπέχουσιν, ώς ἔχουσαι τὸ θεοπρεπὲς ὲν
ταύτῷ καὶ ἀνθρώπινον, Ταύτης δέ φαμεν τῆς δυνά-
μεως καὶ τὴν κοινὴν ’⁸ καὶ θεανδρικὴν λεγομένην ἐνέρ-
γειαν, ού μίαν ὑπάρχουσαν, ἀλλ’ ὲτερογενεῑ καὶ δια
ἀφοροκρ ἢν 6 ἐξ Ἀρείου πάγου Παύλῳ τῷ θείῳ θείως c
ζωγρηθεὶς θεηγόρος Διονύσιος ἔφησεν, ὡς τὸ Θεο-
πρεπὲς ἐν ταύτῷ καὶ ἀνθρώπινον ἔχουσαν, καὶ διὰ
τῆξχσριεστάτῆς τε καὶ συνθέτου προσρήσεως τὴν
ἑκάστης ούσίας καὶ φύσεως ἑκάστην ἐντελῶς δηλοῦ-
σαν ἐνέργειαν. Προαιώνιον τοίνυν τὸν Θεὸν Λόγον
δοξάζοντες καὶ τῷ Πατρὶ συναῖδιον, χρονικὴν ὑπο-
μεῖναι πρεσϐεύομεν γέννησιν, ἢν ἐκ Παρθένου τῆς
κυρίως καὶ ἀληθῶς Θεοτόκου Μαρίας σαρκωοεὶς ἀπ-
ετίκτετο. Καὶ διὰ τοῦτο δύο τὰς γεννήσεις γεγεννῆ-
σθαι πρὸς τῶν εὐσεϐούντων εἰκότως πιστεύεται. Καὶ
τέλειος ῶν 6 αὐτὸς ἐν Θεότητι, τέλειος ἦν ὁ αὐτὸς ἐν
ἀνθρωπότητι · οὔτε τῇ διαφορᾷ τῶν οὐσιῶν διαιρού-
μενος, οὒτε τῇ τῆς ὑποστάσεως καὶ τοῦ προσώπου
ταυτότητι τὰς φύσεις ἄγων πρὸς ούσιώδη ταυτότητα·
ἀλλ’ ἐξ ὧν καθ’ ὑπόστασιν πέφηνε φύσεων, ὲν αὐταῖς υ
ἀδιαιρέτως ἔμεινε, πάντα σοφῶς καὶ ἀληθῶς ὑπελ-
θὼν τὰ ὑμέτερα ἔργα καὶ πάθη φυσικὰ καὶ ἀδιά-
ϐλητοι πράγματα, τὰ μώμου μακρὰν καὶ μολύσμα-
τος, καὶ ὲν οἷς ἁμαρτίας ἴχνος τινὸς μὴ εύρίσκεται’
ἁμαρτίαν γὰρ οὐκ εποίησεν, ούδέ τις δόλος ἐν τῷ
στόματι αὑτοῦ τὸ σύνολον ηὕρηται. Καὶ συναναστρα-
ipsi; ἀνθρωπίνως ἡμῖν, ἆτε τέλειος γνωριζόμενος
ἄνθρωπος, κᾶν Θεὸς 6 αὐτὸς ἀπαραλείπτως ἐτύγχανε,
καὶ Θαυματουργήσας ὡς ἔπρεπε.
atque irreprehensibiles, quae procul a macula atque pollutione sunt, et in quibus cujusplam
peccati veStigium non reperitur. Peccatum namque non fecit, nec quilibet dolus in ore ejus prof-
VARIAS LECTION ES.
“ συναινέσεις. ¹¹ χωρήσειε. ³³ καινήν.
Ρηιιοι.. GR. lXXXVlI.
‘-
ἃ πέφυκεν ἴδια, δεχομένης φύσεως , καὶ τὸν ’Υίὸν
τὸν ἕνα καὶ πρὸ πάντων αἰώνων καὶ πρόσφατον κατᾶ
τὰς ἁγίας Γραφὰς ὁμολογήσεις. Ἀλλὰ καὶ οὕτως
ἐπὶ τοῦ ἐνὸς Υίοῦ φασι, πᾶσαν μὲν ἐνέργειαν οὐκ
ἄν τις χωρίσαι η τῆς μιᾶς υἱότητος, τῆς δὲ φύσεως,
ἧς ἐστιν οἰκεῖον τὸν γινόμενον, τῶ λόγῳ γνωρίσειεν ·
οὐκοῦν κάλλιστα λίαν αὐτοῖς δεδογμάτισται τὸ, ’ἐνα
μὲν ὁμολογεῖν τὸν Ἐμμανουήλ ⁸ οὕτως γὰρ 6 Θεὸς
Λόγος σαρκωθεὶς ὀνομάζεται· καὶ τὸν αὑτὸν ἅπαντα
δρέν οιαὶιούκ ἄλλον καὶ -ἄλλον, τά τε ὑψηλὰ καὶ ὲλά- Β
χιστα παντοίας ἐκτὸς διαστάσεως. Δι’ ὧν καὶ τῶν
αὑτοῦ φύσεων ἀσύγχυτος ἡ διπλόη γνωρίζεται,καὶ είς
ὑποστάσεις δύο καὶ⁸ πρόσωπα διαμπὰξ ό αὐτὸς οὐ
μερίζεται ⁸ ἀλλ’ ἐστιν εἷς καὶὸ αὐτὸς Υἱὸς καὶ Χρι-
στὸς ἀδιάτμητος, ὲν δυσὶν ἁδιαιρέτως γνωριζόμενος
φύσεσι ° καὶ αὑτοῦ τὰ πάντα τοῦ ἑνός Υἱοῦ διαϐεὸαιο
ού μεθα, καὶ πάσας αὑτοῦ καὶ τὰς φωνὰς καὶ τὰς ὲνε ρ-
γείας πιστεύομενο κᾶν αἱ μὲν αὐτῶν εισι θεοπρεο
πεῖς, at δὲ οὕτω πάλιν ἀνθρωποπρεπείς, αἰ δὲ μέσην
τινὰ τάξιν ἐπέχουσιν, ώς ἔχουσαι τὸ θεοπρεπὲς ὲν
ταύτῷ καὶ ἀνθρώπινον, Ταύτης δέ φαμεν τῆς δυνά-
μεως καὶ τὴν κοινὴν ’⁸ καὶ θεανδρικὴν λεγομένην ἐνέρ-
γειαν, ού μίαν ὑπάρχουσαν, ἀλλ’ ὲτερογενεῑ καὶ δια
ἀφοροκρ ἢν 6 ἐξ Ἀρείου πάγου Παύλῳ τῷ θείῳ θείως c
ζωγρηθεὶς θεηγόρος Διονύσιος ἔφησεν, ὡς τὸ Θεο-
πρεπὲς ἐν ταύτῷ καὶ ἀνθρώπινον ἔχουσαν, καὶ διὰ
τῆξχσριεστάτῆς τε καὶ συνθέτου προσρήσεως τὴν
ἑκάστης ούσίας καὶ φύσεως ἑκάστην ἐντελῶς δηλοῦ-
σαν ἐνέργειαν. Προαιώνιον τοίνυν τὸν Θεὸν Λόγον
δοξάζοντες καὶ τῷ Πατρὶ συναῖδιον, χρονικὴν ὑπο-
μεῖναι πρεσϐεύομεν γέννησιν, ἢν ἐκ Παρθένου τῆς
κυρίως καὶ ἀληθῶς Θεοτόκου Μαρίας σαρκωοεὶς ἀπ-
ετίκτετο. Καὶ διὰ τοῦτο δύο τὰς γεννήσεις γεγεννῆ-
σθαι πρὸς τῶν εὐσεϐούντων εἰκότως πιστεύεται. Καὶ
τέλειος ῶν 6 αὐτὸς ἐν Θεότητι, τέλειος ἦν ὁ αὐτὸς ἐν
ἀνθρωπότητι · οὔτε τῇ διαφορᾷ τῶν οὐσιῶν διαιρού-
μενος, οὒτε τῇ τῆς ὑποστάσεως καὶ τοῦ προσώπου
ταυτότητι τὰς φύσεις ἄγων πρὸς ούσιώδη ταυτότητα·
ἀλλ’ ἐξ ὧν καθ’ ὑπόστασιν πέφηνε φύσεων, ὲν αὐταῖς υ
ἀδιαιρέτως ἔμεινε, πάντα σοφῶς καὶ ἀληθῶς ὑπελ-
θὼν τὰ ὑμέτερα ἔργα καὶ πάθη φυσικὰ καὶ ἀδιά-
ϐλητοι πράγματα, τὰ μώμου μακρὰν καὶ μολύσμα-
τος, καὶ ὲν οἷς ἁμαρτίας ἴχνος τινὸς μὴ εύρίσκεται’
ἁμαρτίαν γὰρ οὐκ εποίησεν, ούδέ τις δόλος ἐν τῷ
στόματι αὑτοῦ τὸ σύνολον ηὕρηται. Καὶ συναναστρα-
ipsi; ἀνθρωπίνως ἡμῖν, ἆτε τέλειος γνωριζόμενος
ἄνθρωπος, κᾶν Θεὸς 6 αὐτὸς ἀπαραλείπτως ἐτύγχανε,
καὶ Θαυματουργήσας ὡς ἔπρεπε.
atque irreprehensibiles, quae procul a macula atque pollutione sunt, et in quibus cujusplam
peccati veStigium non reperitur. Peccatum namque non fecit, nec quilibet dolus in ore ejus prof-
VARIAS LECTION ES.
“ συναινέσεις. ¹¹ χωρήσειε. ³³ καινήν.
Ρηιιοι.. GR. lXXXVlI.
‘-