PG 88, col. 951
plane viri religiosi et sancti.Vidi ego lugentes, dum
laudarentur , ira accendi , et velut in publica con-
cione affectum afl‘ectu commutare. Nemo novit
quid sit in nomine nisi spiritus hominis “. Erube-
scant ergo et obmutescam, qui nos in os audent
laudare et’ beatos praedicare. Quando te quispiam
ex proximis vel amicis etiam seu praesentem seu
absentem calumniatus fuerit, hunc tu laudande
amore te prosequi ostende. Est nou exigua laus
humanas laudes ab anima. prorsus excludere : sed
multo laudabilius est laudes daemonum exsecrari.
Non ille suam mihi humilitatem probarit, qui
Β
seipsum verbo parvipendit, aut vilem praedicat
(quis enim aut quomodo seipsum non ferat), sed
ille qui ab alio probris exagitatus, amorem erga
exprobrantem 278 non imminuit. Animadverti
spiritum vana: gloriae cogitationes quasdam fratri
cuidam suggessisse , quas alteri quoque revelavit ,
cllecitque ut is priori illi arcana cordis sui pan-
deret, atque ita posteriorem deinceps ut divinum
vatem beatum praedicaret. Quin aliquando idem
improbus vaure gloriae daemon etiam corporis mem-
bra invadere solet, ut palpitent et motibus qui-
busdam exsiliant. Repelle etiam illum, qui tibi
pontificatus et coenobiorum praefecturas et magi-
steria proponit. Dillicile enim est canem a macello
et mensa abigere. Ubi quempiam vel modicum vi-
derit in quieto et tranquillo solitudinis statu pro-
l‘ecisse, statim illum ut ex eremo in publicum
prodeat ,_impellit. Abi, inquit, ad salutem pereun-
tium animarum conservandam. Alia lbrma est
αειὶιὶοριιιιι, alia statuarum; alia ratio est vana:
gloria apud eos qui in coenobiis vivunt, et alia
eorum qui in solitudine degunt. Saecularium homi-
num adventus prazcipit animo vana gloria, et leviu-
sculos monachos incitat, ut illis obviam prodeant,
et ad pedes eorum se abjiciant: simulatque humi-
litatem , cum plena [urgeat superbia. Ad modestiam
mores et vocem componit, et interim oculos in ma-
nus hospitum spe aliquid accipiendi, conjicit , do-
minos suos appellitat et praesides, et secundum
Deum vitae servatores. Vana gloria dum ad mensam
accumbitur, suadet abstinentiam , et inferiores se
acriter perstringit : inter preces ex ignavis facit
generosos, ex raucis et absonis vocales 279 ct
sonoros ex somnolentis vigiles. Praefecto cantus
adulatur rogatque ut sibi primas in psalmodia
partes assignet , eumdemque patrem et magistrum
vocitat , quoad hospites discedant. Honoratiores in γάλως
cmnobio erigit in superbiam , viliores ct abiectos iujuriarum memores [contentiosos] edit-it. Vana
gloria saepenumero pro honore ignominiam conciliat; nam irascentes sibi mutuo discipulos suos ma-
gno pudore afficit. Vana gloria iracundos natura , apud alios eliingit mansuetos. Naturae bouisct or-
namentis mirifice exsultat, ct per haec ipsa miseros .drjicit.
Vidi cum malus daemon suum ipsius cultorem
⁸⁵ 1 Cor. tt, 16.
laudarentur , ira accendi , et velut in publica con-
cione affectum afl‘ectu commutare. Nemo novit
quid sit in nomine nisi spiritus hominis “. Erube-
scant ergo et obmutescam, qui nos in os audent
laudare et’ beatos praedicare. Quando te quispiam
ex proximis vel amicis etiam seu praesentem seu
absentem calumniatus fuerit, hunc tu laudande
amore te prosequi ostende. Est nou exigua laus
humanas laudes ab anima. prorsus excludere : sed
multo laudabilius est laudes daemonum exsecrari.
Non ille suam mihi humilitatem probarit, qui
Β
seipsum verbo parvipendit, aut vilem praedicat
(quis enim aut quomodo seipsum non ferat), sed
ille qui ab alio probris exagitatus, amorem erga
exprobrantem 278 non imminuit. Animadverti
spiritum vana: gloriae cogitationes quasdam fratri
cuidam suggessisse , quas alteri quoque revelavit ,
cllecitque ut is priori illi arcana cordis sui pan-
deret, atque ita posteriorem deinceps ut divinum
vatem beatum praedicaret. Quin aliquando idem
improbus vaure gloriae daemon etiam corporis mem-
bra invadere solet, ut palpitent et motibus qui-
busdam exsiliant. Repelle etiam illum, qui tibi
pontificatus et coenobiorum praefecturas et magi-
steria proponit. Dillicile enim est canem a macello
et mensa abigere. Ubi quempiam vel modicum vi-
derit in quieto et tranquillo solitudinis statu pro-
l‘ecisse, statim illum ut ex eremo in publicum
prodeat ,_impellit. Abi, inquit, ad salutem pereun-
tium animarum conservandam. Alia lbrma est
αειὶιὶοριιιιι, alia statuarum; alia ratio est vana:
gloria apud eos qui in coenobiis vivunt, et alia
eorum qui in solitudine degunt. Saecularium homi-
num adventus prazcipit animo vana gloria, et leviu-
sculos monachos incitat, ut illis obviam prodeant,
et ad pedes eorum se abjiciant: simulatque humi-
litatem , cum plena [urgeat superbia. Ad modestiam
mores et vocem componit, et interim oculos in ma-
nus hospitum spe aliquid accipiendi, conjicit , do-
minos suos appellitat et praesides, et secundum
Deum vitae servatores. Vana gloria dum ad mensam
accumbitur, suadet abstinentiam , et inferiores se
acriter perstringit : inter preces ex ignavis facit
generosos, ex raucis et absonis vocales 279 ct
sonoros ex somnolentis vigiles. Praefecto cantus
adulatur rogatque ut sibi primas in psalmodia
partes assignet , eumdemque patrem et magistrum
vocitat , quoad hospites discedant. Honoratiores in γάλως
cmnobio erigit in superbiam , viliores ct abiectos iujuriarum memores [contentiosos] edit-it. Vana
gloria saepenumero pro honore ignominiam conciliat; nam irascentes sibi mutuo discipulos suos ma-
gno pudore afficit. Vana gloria iracundos natura , apud alios eliingit mansuetos. Naturae bouisct or-
namentis mirifice exsultat, ct per haec ipsa miseros .drjicit.
Vidi cum malus daemon suum ipsius cultorem
⁸⁵ 1 Cor. tt, 16.