PG 89, col. 1144
σεϐείᾳ πρὸς τοὺς πένητας ἐπιδεικνυμένης· δι’ ὲν-
αρέτου ζωῆς καὶ πολιτείας θεοφιλοῦς καὶ βίον ἠκρι-
δωμένου. Καλὸν γὰρ τὸ προεντρεπίζεσοαι, καὶ προ-
ετοιμάζειν τὰ τῆς ὲντεῦοεν ἀποδημίας ἐφόδια· καὶ μὴ
λέγωμεν ὅτι τότε μετανοησομεν, ὅτε μέλλομεν ἐξιέ-
ναι τοῦ βίου. ’Δδηλον γὰρ εὶ πρὸς τοὺς οἰκείους
ἡμῶν κᾶν τα τελευταῖα ἰσχύσομεν ὲπιφῡέγξασθαι
ῥήματα ὑπὸ τοῦ κατεπείγοντος προαρπαζόμενοι.
Πόσοι, εἰπέ μοι, ἐξαίφνης γεγονότες ἁνάρπαστοι,οὖτε
δακρῦσαι, οὔτε διαοέσῢαι τι τῶν καθ’ ἑαυτοὺς ἠδυ-
νήθησαν; Τίς δὲ καὶ ἐγγυώμενος, ἦ βεϐαιῶν, ὅτι
ὅλως τότε μετανοήσας συγχωρηΘήσῃς ἢτὴν ὁμοίαν
τῷ λῃστῇ μετάνοιαν ὲπιδεῐξῃ, ἢ τοσαῦτα δάκρυα
ἕξεις , ὃσα ἐκεῖνος προσήγαγε; Διὸ μὴ περιμένωμεν
τὴν ἐν τῷ θανάτῳ κατηναγκασμένην μετάνοιαν·
ἄδηλον γὰρ εἰ καὶ τῆς τοιαύτης γενώμεθα κύριοι·
ἀλλ’ ἓως ὁ βίος ἐστι, ἕως τὸ στάδιον πρόκειται, ἕως
ἔτιτὸ ζῇν ἔχομεν, ἕως οὐκ ἐφίσταται ἡ τομὴ, προ-
φθάσωμεν ὲξιλεούμενοι τὸν ἁπροσωπόληπτον Δικα -
στήν· ἵνα καὶ ἐνταύοι τὴν παρ’ αὑτοῦ ῥοπὴν ἑπι-
σπασώμεοα, καὶ κατὰ τὴν μέλλουσαν ζωὴν, εὕροιμεν
αὑτὸν εὐμενὲς ἡμῖν ἐπιϐλέποντα. καὶτῆς ἐπηγγελ-
μένης βασιλείας καταξιοῦντα μετὰ πάντων τῶν
ἁγίων· ὃτι αὐτῷ πρέπει ἡ δόξα , ἅμα τῷ Ιιατρὶ
καὶ τῷ ἁγίῳ Ιινεύματι, εἰς τοὺς ἁτελευτήτους αἰῶο
Ε SERMONE : SECUNDUM llllAClNEM, FllAGMENTUM.
(Asc. ΜΑι, Script. νεῖον. Nov. Cullectio, t. lx, 619.)
ι) Οὺ μίαν τινὰ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν κέκτηται,
ἀλλὰ καὶ δευτέραν, καὶ τρίτην, καὶ τετάρτην, καὶ
πέμπτην ὲξεικονίζων ὥσπερ ἐν ἐσόπτρῳ τινὶ καὶ
σκιαγραφίᾳ φυσικῇ, οὐ τυπικῇ, τῆς τρισυποστάτου
Θεότητος τὸ μυστήριον’ οὐ μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν
ἐνανορώπησιν τοῦ ἑνὸς τῆς αὐτῆς Τριάδος Θεοῦ
Λόγου , σαφῶς προδιαγρὰφων ° καὶ τάχα κατ’ εἰκόνα
NCT/li.
id est, ut arbitror. De illo : Quod homo ad imaginem
hci conditus sit. Incipit Ἀλλὰ γε δεῖ ἐπὶ τὸ, etc. ι
Ilujus ergo sermonis, seu Opusculi, nos Fragmen-
tum ιιι Vaticano codice nunc divulgamus.
αρέτου ζωῆς καὶ πολιτείας θεοφιλοῦς καὶ βίον ἠκρι-
δωμένου. Καλὸν γὰρ τὸ προεντρεπίζεσοαι, καὶ προ-
ετοιμάζειν τὰ τῆς ὲντεῦοεν ἀποδημίας ἐφόδια· καὶ μὴ
λέγωμεν ὅτι τότε μετανοησομεν, ὅτε μέλλομεν ἐξιέ-
ναι τοῦ βίου. ’Δδηλον γὰρ εὶ πρὸς τοὺς οἰκείους
ἡμῶν κᾶν τα τελευταῖα ἰσχύσομεν ὲπιφῡέγξασθαι
ῥήματα ὑπὸ τοῦ κατεπείγοντος προαρπαζόμενοι.
Πόσοι, εἰπέ μοι, ἐξαίφνης γεγονότες ἁνάρπαστοι,οὖτε
δακρῦσαι, οὔτε διαοέσῢαι τι τῶν καθ’ ἑαυτοὺς ἠδυ-
νήθησαν; Τίς δὲ καὶ ἐγγυώμενος, ἦ βεϐαιῶν, ὅτι
ὅλως τότε μετανοήσας συγχωρηΘήσῃς ἢτὴν ὁμοίαν
τῷ λῃστῇ μετάνοιαν ὲπιδεῐξῃ, ἢ τοσαῦτα δάκρυα
ἕξεις , ὃσα ἐκεῖνος προσήγαγε; Διὸ μὴ περιμένωμεν
τὴν ἐν τῷ θανάτῳ κατηναγκασμένην μετάνοιαν·
ἄδηλον γὰρ εἰ καὶ τῆς τοιαύτης γενώμεθα κύριοι·
ἀλλ’ ἓως ὁ βίος ἐστι, ἕως τὸ στάδιον πρόκειται, ἕως
ἔτιτὸ ζῇν ἔχομεν, ἕως οὐκ ἐφίσταται ἡ τομὴ, προ-
φθάσωμεν ὲξιλεούμενοι τὸν ἁπροσωπόληπτον Δικα -
στήν· ἵνα καὶ ἐνταύοι τὴν παρ’ αὑτοῦ ῥοπὴν ἑπι-
σπασώμεοα, καὶ κατὰ τὴν μέλλουσαν ζωὴν, εὕροιμεν
αὑτὸν εὐμενὲς ἡμῖν ἐπιϐλέποντα. καὶτῆς ἐπηγγελ-
μένης βασιλείας καταξιοῦντα μετὰ πάντων τῶν
ἁγίων· ὃτι αὐτῷ πρέπει ἡ δόξα , ἅμα τῷ Ιιατρὶ
καὶ τῷ ἁγίῳ Ιινεύματι, εἰς τοὺς ἁτελευτήτους αἰῶο
Ε SERMONE : SECUNDUM llllAClNEM, FllAGMENTUM.
(Asc. ΜΑι, Script. νεῖον. Nov. Cullectio, t. lx, 619.)
ι) Οὺ μίαν τινὰ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν κέκτηται,
ἀλλὰ καὶ δευτέραν, καὶ τρίτην, καὶ τετάρτην, καὶ
πέμπτην ὲξεικονίζων ὥσπερ ἐν ἐσόπτρῳ τινὶ καὶ
σκιαγραφίᾳ φυσικῇ, οὐ τυπικῇ, τῆς τρισυποστάτου
Θεότητος τὸ μυστήριον’ οὐ μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν
ἐνανορώπησιν τοῦ ἑνὸς τῆς αὐτῆς Τριάδος Θεοῦ
Λόγου , σαφῶς προδιαγρὰφων ° καὶ τάχα κατ’ εἰκόνα
NCT/li.
id est, ut arbitror. De illo : Quod homo ad imaginem
hci conditus sit. Incipit Ἀλλὰ γε δεῖ ἐπὶ τὸ, etc. ι
Ilujus ergo sermonis, seu Opusculi, nos Fragmen-
tum ιιι Vaticano codice nunc divulgamus.