PG 89, col. 1189
’Λμφιλοχίοω ἐπισκόπου Ἰκονίου, ἐκ τοῦ είς τὰ
Ι ἐνέθλια λόγω ι’.
Πάντων μὲν γὰρ τῶν ἐκ παρακοῆς ἡμῖν προσγι-
νομένων άπήλλαξε, καὶ⁵ ἀνεκάῢηρε τὴν ἡμετέραν
φύσιν ὁ Λόγος ο ἅπερ δὲ αὐτὸς κατ’ εἰκόνα τὴν οί-
κείαν ἐποίησε, ταῦτα παραλλαγῆς οὐκ ἔχρῃζεν, οἷαν
τὸ φθαρὲν σῶμα διὰ τὸ μὴ συμφθαρῆναι, ἀλλα φθαρ-
τὸν διαμεῖναι, ὡς εἰκόνα Θεοῦ τὴν ψυχήν.
Ὀλυμπιοδώρου τοῦ μεγάλου ςριλοσ-όρου διακόνου
Ἀλεξανδρείας·ἐ ἐκ τοῦ δευτέρου-λόγου ξοῠ κατά
Σεθύλωυξ ἐν amiciqui-dir; τὴν ’χρῆσιν τοῦ
ario}; Ἀθανασιόυ τῂν λέγουσαν si} δυο θε-
ζὶᾗματα ἐπὶ Χριστοῦ , οὓτω πως διεξέρχεται Β
λέγων ·
,ιε ’ων- -
Keil. γοῦν οὐκ οἷδ’ὃπως οὐκ ὲξειθισμένος κατὰ
σαυτὸν εὐθύτητα διαρυομίζει κανόσι τοῖς ἄλλοις ό
Σεϐἧρος, τὸ παρὸν οὐκ ἀπεικὸς τοῦ διδασκάλου δι-
απηύθυνεν οὐκ ἐθελοντὴς Θεώρημα φάσκων κατά τὰ
προλεγόμενα καὶ ὲφεπόμενα, εὐαγγελικὰ ῥήματα, ἃ.
ταυτότητι κανόνος ὁ ’ΔΘανάσιος ταλαντεύσας, τῷ
ἀνθρωπίνῳ τοῦ Σωτῆρος τὰ μὴ πρὸς ὕψος ὁρῶντα.
προσήρμοσε, δῆλός ἐστι καί τὸ μὴ θέλων ἀποθανεῖν
θέλημα ἐπὶ τὸν ὲν μορφῇ ἀνθρώπου τυγχάνοντα Ιάνα-
πεμπόμενος.
Ἔρμηνεία τῆς χρήσεως.
Ἐν τῷ λόγῳ τῷ κατά ’Δρειανῶν ὲνῷ τὰ δύο θελή-
ματα ὁ ἀγιος ἈΟανάσιος εἷπε, πολλάς χρήσεις
εὐαγγελικὰς πτωχοπρεπεῖς είς τὴν ἀνθρωπότητα
τοῦ Χριστοῦ ἁρμοζούσας παρήγαγεν, οἷον τὸ, '0
Πατήρ μου μείζων μού ἐστι ο καὶ, Δοξασόν με Πά-
τερ· καὶ, Ἐλήλυθεν ἠ ὥρα ἵνά δοξασθῇ
ό Υιὸς τοῦ ἀνθρώπου ’ καὶ , Προέκοπτεν ό Ἰησοῦς
σοφίᾳ καί ἡλικίᾳ· καὶ πάντα τά τοιαῦτα παραγαγὼν ,
είς τὴν σάρκα τοῦ Κυρίου ταῦτα ὲξέλαὸε καὶ ἡρμή-
νευσεν ο ὲξ ὧν ἐστι καὶ τὸ , Πάτερ, παρελθέτω ἀπ’
ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο · πλὴν μὴ τὸ ἐμὸν οέ-
λημα Ιγενέσθω, ἀλλὰ τὸ σόν.Ἐπειὸὴ οῦν τινές φασιν
ὅτι περὶ ἰδίου Θελήματος λέγει ό Χριστὸς. Μὴ τὸ
ἐμὸν, ἀλλὰ περὶ τοῦ Θελήματος τοῦ ἀνθρώπου τοῦ
ὲμπαθοῦς, ἠθέλησε παραστῆσαι ὁ Ὀλυμπιόδωρος
ὅτι ὲκ τῶν προηγουμένων φαίνεται Ἀθανάσιος καὶ
ὲκ τῶν ὲφεπομένων, ὅτι είς τὸ ἀνθρώπινον τοῦ Χρι-
στοῦ ἐνόησε τὸ, Μὴ τὸ ἐμὸν θέλημαο διὸ ἐπάγει λέ-
γων, ὃτι Τὸ πνεῦμα πρόθυμον, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθε-
νής. Ὠσπερ οὖν τὸ Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ νοοῦμεν,
οὕτω καὶ τὴν σάρκα είς τὸ προφητικὸν ῥητὸν τὸ
περὶ τοῦ ἀνθρώπου πρὸς Θεὸν φάσκον, Ἥλάττωσας
αὐτὸν βραχύ τι παρ’ ἀγγέλους · ὅπερ ὁ ’Δπόστο-
λος είς Χριστὸν ἀναφέρων φησὶ, Τὸν δὲ ,βραχύ τι παρ’ ἀγγέλους ἠλαττωμένον βλέπομεν Ἰησοῦν
διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου.
Sequuntur in_ codice prolixa aliquot capita, quorum nuncexscribendorumtnedum divulgandormu,
Otium non est, videlicet l. Κεφάλαιον πέμπτον diu
σαρκικὸν, ἤαὶέτερον Ludit“: ἱὸξεξκδν ’θέλῂμι Κεφάλαιον ἕκτον ὲν μί ἀντιθέσεις τῶν ἐναντίων εὐσε-
ϐῶς σαφηνίζονταιίύᾄ 3. Τοῦ ἀγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου χρήσεις δεικνῦσαι ⁸ὅτι καὶ χωρὶς τῆς
ἀνθρωπότητος ὀ Χριστὸς διαφόρους ἐνεργείας ἔχει ι
¹⁶ Joan. τιν, 28. __"V.loan. xvn,l. ¹¹ Joan. sini
“ l’sal. νιιι, 5. "llebr. ιι, 9.
Ι ἐνέθλια λόγω ι’.
Πάντων μὲν γὰρ τῶν ἐκ παρακοῆς ἡμῖν προσγι-
νομένων άπήλλαξε, καὶ⁵ ἀνεκάῢηρε τὴν ἡμετέραν
φύσιν ὁ Λόγος ο ἅπερ δὲ αὐτὸς κατ’ εἰκόνα τὴν οί-
κείαν ἐποίησε, ταῦτα παραλλαγῆς οὐκ ἔχρῃζεν, οἷαν
τὸ φθαρὲν σῶμα διὰ τὸ μὴ συμφθαρῆναι, ἀλλα φθαρ-
τὸν διαμεῖναι, ὡς εἰκόνα Θεοῦ τὴν ψυχήν.
Ὀλυμπιοδώρου τοῦ μεγάλου ςριλοσ-όρου διακόνου
Ἀλεξανδρείας·ἐ ἐκ τοῦ δευτέρου-λόγου ξοῠ κατά
Σεθύλωυξ ἐν amiciqui-dir; τὴν ’χρῆσιν τοῦ
ario}; Ἀθανασιόυ τῂν λέγουσαν si} δυο θε-
ζὶᾗματα ἐπὶ Χριστοῦ , οὓτω πως διεξέρχεται Β
λέγων ·
,ιε ’ων- -
Keil. γοῦν οὐκ οἷδ’ὃπως οὐκ ὲξειθισμένος κατὰ
σαυτὸν εὐθύτητα διαρυομίζει κανόσι τοῖς ἄλλοις ό
Σεϐἧρος, τὸ παρὸν οὐκ ἀπεικὸς τοῦ διδασκάλου δι-
απηύθυνεν οὐκ ἐθελοντὴς Θεώρημα φάσκων κατά τὰ
προλεγόμενα καὶ ὲφεπόμενα, εὐαγγελικὰ ῥήματα, ἃ.
ταυτότητι κανόνος ὁ ’ΔΘανάσιος ταλαντεύσας, τῷ
ἀνθρωπίνῳ τοῦ Σωτῆρος τὰ μὴ πρὸς ὕψος ὁρῶντα.
προσήρμοσε, δῆλός ἐστι καί τὸ μὴ θέλων ἀποθανεῖν
θέλημα ἐπὶ τὸν ὲν μορφῇ ἀνθρώπου τυγχάνοντα Ιάνα-
πεμπόμενος.
Ἔρμηνεία τῆς χρήσεως.
Ἐν τῷ λόγῳ τῷ κατά ’Δρειανῶν ὲνῷ τὰ δύο θελή-
ματα ὁ ἀγιος ἈΟανάσιος εἷπε, πολλάς χρήσεις
εὐαγγελικὰς πτωχοπρεπεῖς είς τὴν ἀνθρωπότητα
τοῦ Χριστοῦ ἁρμοζούσας παρήγαγεν, οἷον τὸ, '0
Πατήρ μου μείζων μού ἐστι ο καὶ, Δοξασόν με Πά-
τερ· καὶ, Ἐλήλυθεν ἠ ὥρα ἵνά δοξασθῇ
ό Υιὸς τοῦ ἀνθρώπου ’ καὶ , Προέκοπτεν ό Ἰησοῦς
σοφίᾳ καί ἡλικίᾳ· καὶ πάντα τά τοιαῦτα παραγαγὼν ,
είς τὴν σάρκα τοῦ Κυρίου ταῦτα ὲξέλαὸε καὶ ἡρμή-
νευσεν ο ὲξ ὧν ἐστι καὶ τὸ , Πάτερ, παρελθέτω ἀπ’
ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο · πλὴν μὴ τὸ ἐμὸν οέ-
λημα Ιγενέσθω, ἀλλὰ τὸ σόν.Ἐπειὸὴ οῦν τινές φασιν
ὅτι περὶ ἰδίου Θελήματος λέγει ό Χριστὸς. Μὴ τὸ
ἐμὸν, ἀλλὰ περὶ τοῦ Θελήματος τοῦ ἀνθρώπου τοῦ
ὲμπαθοῦς, ἠθέλησε παραστῆσαι ὁ Ὀλυμπιόδωρος
ὅτι ὲκ τῶν προηγουμένων φαίνεται Ἀθανάσιος καὶ
ὲκ τῶν ὲφεπομένων, ὅτι είς τὸ ἀνθρώπινον τοῦ Χρι-
στοῦ ἐνόησε τὸ, Μὴ τὸ ἐμὸν θέλημαο διὸ ἐπάγει λέ-
γων, ὃτι Τὸ πνεῦμα πρόθυμον, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθε-
νής. Ὠσπερ οὖν τὸ Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ νοοῦμεν,
οὕτω καὶ τὴν σάρκα είς τὸ προφητικὸν ῥητὸν τὸ
περὶ τοῦ ἀνθρώπου πρὸς Θεὸν φάσκον, Ἥλάττωσας
αὐτὸν βραχύ τι παρ’ ἀγγέλους · ὅπερ ὁ ’Δπόστο-
λος είς Χριστὸν ἀναφέρων φησὶ, Τὸν δὲ ,βραχύ τι παρ’ ἀγγέλους ἠλαττωμένον βλέπομεν Ἰησοῦν
διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου.
Sequuntur in_ codice prolixa aliquot capita, quorum nuncexscribendorumtnedum divulgandormu,
Otium non est, videlicet l. Κεφάλαιον πέμπτον diu
σαρκικὸν, ἤαὶέτερον Ludit“: ἱὸξεξκδν ’θέλῂμι Κεφάλαιον ἕκτον ὲν μί ἀντιθέσεις τῶν ἐναντίων εὐσε-
ϐῶς σαφηνίζονταιίύᾄ 3. Τοῦ ἀγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου χρήσεις δεικνῦσαι ⁸ὅτι καὶ χωρὶς τῆς
ἀνθρωπότητος ὀ Χριστὸς διαφόρους ἐνεργείας ἔχει ι
¹⁶ Joan. τιν, 28. __"V.loan. xvn,l. ¹¹ Joan. sini
“ l’sal. νιιι, 5. "llebr. ιι, 9.