PG 89, col. 1210
tu, ego hodie te genui? » -. « Nonne omnes sunt
administratorii spiritus, in ministerium missi ?,
Et rursus alio in loco: « Εgo ero ei in Patrem, et
ipse erit mihi in Filium ? Hæc enim secundum
humanam naturam et corpoream ejus dispensa-
tionem protnlit, ita ut non ætcrnam generationem,
sed eam quæ temporum decursu facta est, indiceι.
Qui enim natura est Bilius Dei, factus est etiam
natura homo proper nostram salutem, non secun-
dum gratiam hoc accipiens, quod habet secundum
naturam. Et rursus ut homo accipit illud quod ha-
bebat qua Deus est. Altissimus enim cum sit, Deus
fuit, et quatenus Dens est, semper universorum
Dominus fuit, ut homo autem assumpsit gloriam
quam habuit ut Deus, et petiit, non ut acciperet
quæ non habebat, sed ut quæ habebat, manifesta-
rentur, quemadmodum scriptum est: « Pasces eos
in virga ferrca?⁹, » quæ est Romanorum imperium.
Postquam enim Christus hoc regnum fidelibus ct
Christianis imperatoribus largitus est, eis præest
atque conregnat. Per eum fidejes populi huic regno
ascripti pascuntur et in fide coninentur. Quapro-
pter licet omnes gentes Christianorum regnum
impugnaverint et ad tempus victoriam reportarint,
illud neque nunc, neque in posterum evertere va-
Iebunt, uti in libro Psalmorum de Christi regno
scriptum legitur : « Veritas mea et misericordia
mea cum eo, et in nomine meo cornu ejus exalta-
bitur. Ponam in mari manum ejus, et ig luviis
dextram ejus. Ipse invocabit me : Pater meus es tu,
Deus meus, et susceptor salutis meæ. Et ego pri-
mogenitum ponam illum, excelsum præ regibus
terræ. In æternum servabo illi misericordiam
mcam, et testamentum meum fidele ipsi. Et ponan
in sæculum sæculi semen ejus, et thronum ejus
sicut dies cæli. Si autem dercliqnerint filii cjus
id est Christiani) legem meam, et in judiciis meis
non ambulaverint: si justitias meas profanaverint,
et mandata mea non custodierint, visitabo in virga
iniquitates eorum, et in verberibus peccata eorum,
misericordiam autem mcam non dispergam ab eis,
neque profanabo testamentum meum. Semel juravi
iq sancto meo, si David mentiar : semoen ejus in
æterum manebit (id est Christus semen Davidis
secundum carnem); et thronus ejus sicut sol in
conspectu meo, et sicut luna perfecta in æternum,
et testis in cœlo fidelis ¹. »
Ne autem tu, Judæe, hæc de Davide ejusque re-
gno,sive de Judæis accipienda autumes, sed potius
de Christo, addit (quod etiam evenit) Davidem
mortuum, Judæorum regnum eversum, et vetus
testamentum abolitum esse, dicens: « Τu vero re-
pulisti et despexisti : distulisti christum tuum.
Evertisti testamentum servi tui: profanasti interra
sanctuarium ejus. Destruxisti omnes sepes ejus, s
et quæ sequuntur usque ad illud : « Perfudisti cum
administratorii spiritus, in ministerium missi ?,
Et rursus alio in loco: « Εgo ero ei in Patrem, et
ipse erit mihi in Filium ? Hæc enim secundum
humanam naturam et corpoream ejus dispensa-
tionem protnlit, ita ut non ætcrnam generationem,
sed eam quæ temporum decursu facta est, indiceι.
Qui enim natura est Bilius Dei, factus est etiam
natura homo proper nostram salutem, non secun-
dum gratiam hoc accipiens, quod habet secundum
naturam. Et rursus ut homo accipit illud quod ha-
bebat qua Deus est. Altissimus enim cum sit, Deus
fuit, et quatenus Dens est, semper universorum
Dominus fuit, ut homo autem assumpsit gloriam
quam habuit ut Deus, et petiit, non ut acciperet
quæ non habebat, sed ut quæ habebat, manifesta-
rentur, quemadmodum scriptum est: « Pasces eos
in virga ferrca?⁹, » quæ est Romanorum imperium.
Postquam enim Christus hoc regnum fidelibus ct
Christianis imperatoribus largitus est, eis præest
atque conregnat. Per eum fidejes populi huic regno
ascripti pascuntur et in fide coninentur. Quapro-
pter licet omnes gentes Christianorum regnum
impugnaverint et ad tempus victoriam reportarint,
illud neque nunc, neque in posterum evertere va-
Iebunt, uti in libro Psalmorum de Christi regno
scriptum legitur : « Veritas mea et misericordia
mea cum eo, et in nomine meo cornu ejus exalta-
bitur. Ponam in mari manum ejus, et ig luviis
dextram ejus. Ipse invocabit me : Pater meus es tu,
Deus meus, et susceptor salutis meæ. Et ego pri-
mogenitum ponam illum, excelsum præ regibus
terræ. In æternum servabo illi misericordiam
mcam, et testamentum meum fidele ipsi. Et ponan
in sæculum sæculi semen ejus, et thronum ejus
sicut dies cæli. Si autem dercliqnerint filii cjus
id est Christiani) legem meam, et in judiciis meis
non ambulaverint: si justitias meas profanaverint,
et mandata mea non custodierint, visitabo in virga
iniquitates eorum, et in verberibus peccata eorum,
misericordiam autem mcam non dispergam ab eis,
neque profanabo testamentum meum. Semel juravi
iq sancto meo, si David mentiar : semoen ejus in
æterum manebit (id est Christus semen Davidis
secundum carnem); et thronus ejus sicut sol in
conspectu meo, et sicut luna perfecta in æternum,
et testis in cœlo fidelis ¹. »
Ne autem tu, Judæe, hæc de Davide ejusque re-
gno,sive de Judæis accipienda autumes, sed potius
de Christo, addit (quod etiam evenit) Davidem
mortuum, Judæorum regnum eversum, et vetus
testamentum abolitum esse, dicens: « Τu vero re-
pulisti et despexisti : distulisti christum tuum.
Evertisti testamentum servi tui: profanasti interra
sanctuarium ejus. Destruxisti omnes sepes ejus, s
et quæ sequuntur usque ad illud : « Perfudisti cum