PG 89, col. 1319
et variatioqua exstiterunt, naturam variavit.Quare, Α simul secum infert; ct sublatum, alterum simul
et tota est sine sectione et divisione in singulis,
non facta propria secundum proprietatem. «Om-
nis enim homo homo est, totam substantiatn in
se ipso habens impartiliilem. ι In divinitate igitur,
quod dicitur esse secundum substantiam is ex quo,
id est. Deus Pater; hoc dicuntur esse qui ex ce,
id est, Filius ct Spiritus sanctus: uhi enim non est
qualitas, vel quantitas, vel tempus, vel locus, vel
situs , unde erit differentia substantia: impartibilis
secundum naturam, unde exsistent substantia:
particulares? et si pars substantia: est, quomodo
Filius in se ipso Patrem demonstrat, quandoque Β unione et distinctione: nec enim distinctio, aliena-
inquiens: Ego in Patre, et Πειρι- in me est " ; quan-
doque ad Philippum: Qui vidit me, vidit et Patrem
meum ³⁰; ΕΙ. rursus : Ego et Pater unum sumus ³⁸ ?
Est ergo Filius ex Patre, et non pars ejus; lumen
ex lumine, et non particularc lumen; Deus ex Deo,
et non pars divinitatis vel substantiae. Similiter
Spiritus sanctus. lit est Pater verus Deus; sic enim
vocat Filius, cum ait : (ft cognoscant te solum verum
Deam ³¹; se autent veritatem vocat inquiens : Ego
sum veritas ³³; et Spiritus sanctus, Spiritus uerita-
tis dicitur ³³. llic autem ex Patre procedit “2 ac-
cipit autem omnia Filii, habentis omnia Patris ³⁸,
ad demonstrandum etmanifcstum faciendum, unam
substantiam esse ct accipientis, ct ejus a quo ac-
cipit, et ejus ex quo naturaliter procedit: nec
enim processit ex aliquo diversre substantiae; nec
accepit quidquam ex non consubstantiali. Sin
autem ejusdem substantia: cum eo sunt, ex quo
processit, et a quo accipit; et illi necessariointer
se erunt ejusdem substantite: qui enim eidem sunt
consubstantiales, et inter se erunt, et sunt vere
ejusdem substantiae.
XIV. Quamobrem necessario conglorificantur et
coadorantur, cum'l'rinitas consubstantialis Il; qua:
simul utique nominatur, et ad regenerationem ba-
ptizatorum in commune adhibetur: etenim quia
ex ipsa ortum cepimus, vetustate allecti per ipsam
renovantur: non enim ad ullum alium pertinet
renovare, quam ad eum qui in principio creavit: ι) simile locum habebit?
et nunquam aliquid ad renovationem vocabitur, nisi
fuerit a principio productum et conditum.
XV. Rursus ergo dicemus, unum Deum esse
Trinitatem, quamvis difi'erentibus nominibus ap-
pelletur; qua: quidem nomina non significant esse,
sed quomodo esse. Nec enim qui Patrem dixit,
substantiam significavit, sed plane habitudinem.
Si autem Pater habitudo est significando, necessa-
rio etiam Filius; utrumque enim positum, alterum
³¹ Joan. κ. 30.
“ lhid. 9.
” Joan. va, l0.
" Deut. τι, 4; Marc. ι, :29.
³⁸ Joan. XVI, Μ, 15.
νΑΙῖΙιΕ LECTIONES.
ι ~integra. ὰκέ ραιος.
νοειοης.
et tota est sine sectione et divisione in singulis,
non facta propria secundum proprietatem. «Om-
nis enim homo homo est, totam substantiatn in
se ipso habens impartiliilem. ι In divinitate igitur,
quod dicitur esse secundum substantiam is ex quo,
id est. Deus Pater; hoc dicuntur esse qui ex ce,
id est, Filius ct Spiritus sanctus: uhi enim non est
qualitas, vel quantitas, vel tempus, vel locus, vel
situs , unde erit differentia substantia: impartibilis
secundum naturam, unde exsistent substantia:
particulares? et si pars substantia: est, quomodo
Filius in se ipso Patrem demonstrat, quandoque Β unione et distinctione: nec enim distinctio, aliena-
inquiens: Ego in Patre, et Πειρι- in me est " ; quan-
doque ad Philippum: Qui vidit me, vidit et Patrem
meum ³⁰; ΕΙ. rursus : Ego et Pater unum sumus ³⁸ ?
Est ergo Filius ex Patre, et non pars ejus; lumen
ex lumine, et non particularc lumen; Deus ex Deo,
et non pars divinitatis vel substantiae. Similiter
Spiritus sanctus. lit est Pater verus Deus; sic enim
vocat Filius, cum ait : (ft cognoscant te solum verum
Deam ³¹; se autent veritatem vocat inquiens : Ego
sum veritas ³³; et Spiritus sanctus, Spiritus uerita-
tis dicitur ³³. llic autem ex Patre procedit “2 ac-
cipit autem omnia Filii, habentis omnia Patris ³⁸,
ad demonstrandum etmanifcstum faciendum, unam
substantiam esse ct accipientis, ct ejus a quo ac-
cipit, et ejus ex quo naturaliter procedit: nec
enim processit ex aliquo diversre substantiae; nec
accepit quidquam ex non consubstantiali. Sin
autem ejusdem substantia: cum eo sunt, ex quo
processit, et a quo accipit; et illi necessariointer
se erunt ejusdem substantite: qui enim eidem sunt
consubstantiales, et inter se erunt, et sunt vere
ejusdem substantiae.
XIV. Quamobrem necessario conglorificantur et
coadorantur, cum'l'rinitas consubstantialis Il; qua:
simul utique nominatur, et ad regenerationem ba-
ptizatorum in commune adhibetur: etenim quia
ex ipsa ortum cepimus, vetustate allecti per ipsam
renovantur: non enim ad ullum alium pertinet
renovare, quam ad eum qui in principio creavit: ι) simile locum habebit?
et nunquam aliquid ad renovationem vocabitur, nisi
fuerit a principio productum et conditum.
XV. Rursus ergo dicemus, unum Deum esse
Trinitatem, quamvis difi'erentibus nominibus ap-
pelletur; qua: quidem nomina non significant esse,
sed quomodo esse. Nec enim qui Patrem dixit,
substantiam significavit, sed plane habitudinem.
Si autem Pater habitudo est significando, necessa-
rio etiam Filius; utrumque enim positum, alterum
³¹ Joan. κ. 30.
“ lhid. 9.
” Joan. va, l0.
" Deut. τι, 4; Marc. ι, :29.
³⁸ Joan. XVI, Μ, 15.
νΑΙῖΙιΕ LECTIONES.
ι ~integra. ὰκέ ραιος.
νοειοης.