PG 89, col. 1322
substantiam Patris particularem, quæ non possit A inquit Dominus, proderit homini, si universum
mundum lucretur, animæ vero suæ detrimentum pa-
tiatur? aut qnam dabit. homo comtmutationem pro
anima sua ? eniet enim ilius hominis id gloria Pa-
tris sui, et tunc reddet unicuique secundum opera
sua ⁴. In illud ergo judicium aciem oculorum
animæ intendentes tanquam in quamdam facem,
quam occultare soliti sunt qui in mari navigant,
recta ad portum salutis pergemus: figemusque
anchoras in fidei petra immobili, nihil facientcs
aut dicentes, ad oculum servientes , tanquam
hominibus placere velimus, sed potius tanquam
servi Dei omni hypocrisi et simulatione ejecta, Pa-
trem patrem glorificemus; Filium filium adore-
mus; Spiritum sanctum confiteamur, unam sub-
magis quam Dei amantes, sensutm proprium gratiæ t stantiam et diversas personas sincere agnoscentes,
et unamquamque personam De?7mm, non tamoen sub-
stantiam particularem habentem, noh commaunem,
tametsi per se Deus nominetur: particulare enim
non est substantia, siquidem substantia genus est;
et generale non est particulare, sicut neque parti-
culare generale est: et quamvis dicaturunaquæque
persona Dens; non tamen divinitas divisa, est di-
vinitas, neque efficitur propria et particularis na-
turaliter secundum diversitatem substantiæ, sed
pedectam et totam habet commnnem substantiam.
Quamobrem sres dicuntur et sunt unus, utpote
unius substantiæ nondivisæ in tres, quamvis unus-
quisque per se nominetur; nec extensæ in multi-
tudinem, cum tres inter se nominantur.
ΜX. Quare vesitatem depravat, qui tres pro uno
dsos esses opinatur: opinatur aptem deos, qui hy-
pestases, naaturas speciales sive particnlares vocat.
Sic enim naturæ speciales essent; Deus autem
natura est, csm dicit Propheta: Deus aoster ins
elo, et irrterra ⁴⁵; et cognososnt, quod tu Domidas
Deas solus ⁴. De quo ergo trium dicit? non enim
posuit mnltitudinis sighificationem; naturæ antem
speciales mltitudinem ostendunt. Sin vero de
divina substantia, unics et simplici sermo sit, hanc
autem unum Deum divinæ Scripturæ vocant, etsi
tres habet proprietates: una ntique natura et sub-
stantia dlvinitatis est. Si autem una est, nemo sub-
stantias partioulares dicat, si refugit deorum mul-
titudinem nominare. Demonstratum enim est,
principium esse multitudinis deorum, particulares
naturas nominare: et existimo nmdlum quoque adeo
nudasse caput, id est, eo impudentiæ processisse,
ut deos humero multitudinis nominet; etsi ex sum-
ptionibus eorum necessarloconcluditur,deos dicere,
si ssnetam Τrinitatemmnnaturas specinles nomsinant:
id quod a nobis plane demonstratum est, cum pro-
prio loco contra eos qui tres substantias dicunt,
scripsimus, cum nuper do hac quæstione posita dis-
ceptaretur : et fortasse qni llla quæret, reperiet;
Mutth. αXν, 5M, S Joan. v, 44. Jar. α, 1; Εxech. XXm, 18; ach. na, . ⁴ Matth.α, 32.
⁴ Psal. , 6. ⁴⁶ Math. αω, 26, 27. ⁴ Ephes. v, β. ⁴⁶ Psal. cxn, 5, 6. ⁴ Τob.
s2
mundum lucretur, animæ vero suæ detrimentum pa-
tiatur? aut qnam dabit. homo comtmutationem pro
anima sua ? eniet enim ilius hominis id gloria Pa-
tris sui, et tunc reddet unicuique secundum opera
sua ⁴. In illud ergo judicium aciem oculorum
animæ intendentes tanquam in quamdam facem,
quam occultare soliti sunt qui in mari navigant,
recta ad portum salutis pergemus: figemusque
anchoras in fidei petra immobili, nihil facientcs
aut dicentes, ad oculum servientes , tanquam
hominibus placere velimus, sed potius tanquam
servi Dei omni hypocrisi et simulatione ejecta, Pa-
trem patrem glorificemus; Filium filium adore-
mus; Spiritum sanctum confiteamur, unam sub-
magis quam Dei amantes, sensutm proprium gratiæ t stantiam et diversas personas sincere agnoscentes,
et unamquamque personam De?7mm, non tamoen sub-
stantiam particularem habentem, noh commaunem,
tametsi per se Deus nominetur: particulare enim
non est substantia, siquidem substantia genus est;
et generale non est particulare, sicut neque parti-
culare generale est: et quamvis dicaturunaquæque
persona Dens; non tamen divinitas divisa, est di-
vinitas, neque efficitur propria et particularis na-
turaliter secundum diversitatem substantiæ, sed
pedectam et totam habet commnnem substantiam.
Quamobrem sres dicuntur et sunt unus, utpote
unius substantiæ nondivisæ in tres, quamvis unus-
quisque per se nominetur; nec extensæ in multi-
tudinem, cum tres inter se nominantur.
ΜX. Quare vesitatem depravat, qui tres pro uno
dsos esses opinatur: opinatur aptem deos, qui hy-
pestases, naaturas speciales sive particnlares vocat.
Sic enim naturæ speciales essent; Deus autem
natura est, csm dicit Propheta: Deus aoster ins
elo, et irrterra ⁴⁵; et cognososnt, quod tu Domidas
Deas solus ⁴. De quo ergo trium dicit? non enim
posuit mnltitudinis sighificationem; naturæ antem
speciales mltitudinem ostendunt. Sin vero de
divina substantia, unics et simplici sermo sit, hanc
autem unum Deum divinæ Scripturæ vocant, etsi
tres habet proprietates: una ntique natura et sub-
stantia dlvinitatis est. Si autem una est, nemo sub-
stantias partioulares dicat, si refugit deorum mul-
titudinem nominare. Demonstratum enim est,
principium esse multitudinis deorum, particulares
naturas nominare: et existimo nmdlum quoque adeo
nudasse caput, id est, eo impudentiæ processisse,
ut deos humero multitudinis nominet; etsi ex sum-
ptionibus eorum necessarloconcluditur,deos dicere,
si ssnetam Τrinitatemmnnaturas specinles nomsinant:
id quod a nobis plane demonstratum est, cum pro-
prio loco contra eos qui tres substantias dicunt,
scripsimus, cum nuper do hac quæstione posita dis-
ceptaretur : et fortasse qni llla quæret, reperiet;
Mutth. αXν, 5M, S Joan. v, 44. Jar. α, 1; Εxech. XXm, 18; ach. na, . ⁴ Matth.α, 32.
⁴ Psal. , 6. ⁴⁶ Math. αω, 26, 27. ⁴ Ephes. v, β. ⁴⁶ Psal. cxn, 5, 6. ⁴ Τob.
s2