PG 9, col. 228
Aύπας, μέρίμνας, ἄρπαγὰς, στρέβλας, νόσους·
Τοότων d θάνατος καθάπτερ ίατρὸς φατεῖς,
Ἀνέπαυσε τοὺς ἐχοντας, ἀrαπαύσας ὕπνῳ (67).
Ἐτι τοῦ Εὐριπίδου εἰπόντος,
Πσλλαὶ μορφαὶ τῶν δααμονίων,
Πολὰ δʼ ἀέλπτως κραίνουσι θεοl (68)·
ὁ τραγικὸς ὀμοίως Θεοδέκτης γράφει·
Τὸμὴ βεβαίους τὰς βροτῶν εἶναι τύχας (69.
Πακχυλίδου τε εἰρηκότος· « Παρʼ οἶσι δὲ θνητῶν τὸν
ἅπαντα χρόνον τῷ δαίμονι δῶκε, πράσσοντα ἐν καε
ρῷ πολιοκρόταφον γῆρας ἱκνεῖσθαι, πρὶν ἐγκύρσαι
δύᾳ (70); » Μοσχίων ὁ κωμικὸς γράφει·
Κεῖνος δʼ ἀπτάντων ἐοτὶ μακαριώτατος,
oς διὰ τέλουυς ζῶν όμαλόν ἡσκησεν βιον (71).
Εὕροις δʼ ἂν καὶ Θεόγνιδος εἰπόντος,
o5 τοι χρήαιμόν ἐστι νέα 72) γυνὴ Δνδρὶ γd-
[ρεντι (75)·
Οὐ γὰρ πηδαλiῳ πείθεται ὡς ἄκατος·
Ἀριστοφάνη τὸν κωμικὸν γράφοντα·
Δἰσχρόν νέᾳ γυναιικὶ πρεσβύτης ἀνόρ (74).
Ἀνακρέοντος γὰρ ποιήσαντος,
Ἐρωτα γὰρ τὸι άβρὸν
Mέλπομαααι(75), βρύοιτα μίτραις
Πολυανθέμοις ἀείδων·
Ὁ δέ (76) καὶ θεῶν δυνάστης·
ο δὲ καὶ βροτοὺς δαμάίε·
Εὐριπίδης γράφει·
Ἐρως γόρ ἄνδρας οὐ μόνους (77) ἐπέρχετα,
Ορδʼ αὖ γυναῖκας, ἀλλὰ καὶ θεῶν ἀνω
ψυχὰς ταράσσει, κάπὶ πόντον ἔρχεται.
Sed ne nostra longius procedat oratio, dum hoc Ἀλλʼ ἵνα μὴ ἐπιπλέον προῖῃ ὁ λόγος, φιλοτι-
agimus ut ostendamus, quam sint Græci proclives ς ἔουμένων ἡμῶν τὸ εὐεπίφορον εἰς κλοπὴν τῶν Ἐλ-
ad furtum, et in orationibus, et in dogmatibus, age λήνων κατὰ τοὺς λόγους τε καὶ τὰ δόγματα ἐπιδει-
adducamus Hippiam sophistam leum qui aperte κνύναι, φέρε ἄντικρυς μαρτυροῦντα ἡμῖν Ἰππιαν
nobiscum facit, et id ipsum tractabat, quod ad τὸν σοφιστὴν τὸν Ἡλεῖον, ὅς τὸν αὐτὸν περὶ τοῦ προ-
considerandum est nobis propositum. Sic autem κειμένου μοι σκέμματος ἤκειν (78) λόγον, παραστη-
dicit: « Εα his fortasse dicta sunt alia quidem ab σώμεθα ὦδέ πως λέγοντα· « Τούτων ίσως εἴρηται τὰ
Orpheo, alia vero a Musæo breviter, alia alibi: alia μὲν Ὁρφεῖ, τὰ δὲ Μουσαίῳ καταβραχὺ. ἄλλα ἀλλα-
autem ab Besiodo, alia vero ab Homero, alia verο χοῦ, τὰ δὲ Ἡσιόδῳ, τὰ δὲ Ὁμήρῳ, τὰ δὲ τοῖς ἄλλοις
ab aliis poetis, alia vero in iis quæ scripta sunt so- τῶν ποιητῶν, τὰ δὲ ἐν συγγραφαῖς, τὰ μὲν Ἐλλησι,
Iuta oratione, alia quidem a Græcis, alia vero a τὰ δὲ βαρβάροις. Ἐγὼ δὲ, ἐκ πάντων τούτων τὰ μέ-
(74) Ἀρστοφάνη. Stobæus, tit. 69, citat ex
Euripide in Phænice hunc similem:
Πικρὸν νέα γυναικὶ πρεσβύτης ἀνήρ.
Juveni maritus cconjugi gravis est seneæ.
Anacreontis carmina reperies cum cæteris ejus
operibuε p. 211, edit. 2, B. Steph.,ubi legitur: Βρύ-
οντα μίτραις πολυανθέμοις ἀείδων· « Abundantem
redimiculis varios habentibus lores decantans.
Vide num magis placeat μέλλω cum ἀείδειν. Xuri-
pidis autem γνώμῃ ex Phædra ejus a Stobæo ex-
scribiturlib. XXI De Penere,legiturque οὐμόνος ἐπέρ-
χεται et ψυχὰς χαράττει, « animos vuinerat. » Πάs
similia muita eadem Phædra apud Senecam sct.
. Hippolyti. ConLεcτ.
(75) Mέλπομαι. Μέλπω, si malis, non refragor.
Srpsouno.-Μοx μήτραις pro μίτραις mendose ms.
Paris. In versu seq. ἀείδειν pro ἀείδων. Ibid.
(76) o δέ. Conjuncte quoque scrihi potest δδε,
id eεt, οὗτος. Svunusc.
(77) Mόνοως. Sic Strobæus quidem, et posterio-
res Clementis editiones, metro id exigente: verum
edit. lor. et ms. Paris., μόνον habent.
((78) Ἡκειν. Sententia et structura postulant
ἔχει, vel ἠχεῖ, vel aliud hujusmodi. Sviauε.
Τοότων d θάνατος καθάπτερ ίατρὸς φατεῖς,
Ἀνέπαυσε τοὺς ἐχοντας, ἀrαπαύσας ὕπνῳ (67).
Ἐτι τοῦ Εὐριπίδου εἰπόντος,
Πσλλαὶ μορφαὶ τῶν δααμονίων,
Πολὰ δʼ ἀέλπτως κραίνουσι θεοl (68)·
ὁ τραγικὸς ὀμοίως Θεοδέκτης γράφει·
Τὸμὴ βεβαίους τὰς βροτῶν εἶναι τύχας (69.
Πακχυλίδου τε εἰρηκότος· « Παρʼ οἶσι δὲ θνητῶν τὸν
ἅπαντα χρόνον τῷ δαίμονι δῶκε, πράσσοντα ἐν καε
ρῷ πολιοκρόταφον γῆρας ἱκνεῖσθαι, πρὶν ἐγκύρσαι
δύᾳ (70); » Μοσχίων ὁ κωμικὸς γράφει·
Κεῖνος δʼ ἀπτάντων ἐοτὶ μακαριώτατος,
oς διὰ τέλουυς ζῶν όμαλόν ἡσκησεν βιον (71).
Εὕροις δʼ ἂν καὶ Θεόγνιδος εἰπόντος,
o5 τοι χρήαιμόν ἐστι νέα 72) γυνὴ Δνδρὶ γd-
[ρεντι (75)·
Οὐ γὰρ πηδαλiῳ πείθεται ὡς ἄκατος·
Ἀριστοφάνη τὸν κωμικὸν γράφοντα·
Δἰσχρόν νέᾳ γυναιικὶ πρεσβύτης ἀνόρ (74).
Ἀνακρέοντος γὰρ ποιήσαντος,
Ἐρωτα γὰρ τὸι άβρὸν
Mέλπομαααι(75), βρύοιτα μίτραις
Πολυανθέμοις ἀείδων·
Ὁ δέ (76) καὶ θεῶν δυνάστης·
ο δὲ καὶ βροτοὺς δαμάίε·
Εὐριπίδης γράφει·
Ἐρως γόρ ἄνδρας οὐ μόνους (77) ἐπέρχετα,
Ορδʼ αὖ γυναῖκας, ἀλλὰ καὶ θεῶν ἀνω
ψυχὰς ταράσσει, κάπὶ πόντον ἔρχεται.
Sed ne nostra longius procedat oratio, dum hoc Ἀλλʼ ἵνα μὴ ἐπιπλέον προῖῃ ὁ λόγος, φιλοτι-
agimus ut ostendamus, quam sint Græci proclives ς ἔουμένων ἡμῶν τὸ εὐεπίφορον εἰς κλοπὴν τῶν Ἐλ-
ad furtum, et in orationibus, et in dogmatibus, age λήνων κατὰ τοὺς λόγους τε καὶ τὰ δόγματα ἐπιδει-
adducamus Hippiam sophistam leum qui aperte κνύναι, φέρε ἄντικρυς μαρτυροῦντα ἡμῖν Ἰππιαν
nobiscum facit, et id ipsum tractabat, quod ad τὸν σοφιστὴν τὸν Ἡλεῖον, ὅς τὸν αὐτὸν περὶ τοῦ προ-
considerandum est nobis propositum. Sic autem κειμένου μοι σκέμματος ἤκειν (78) λόγον, παραστη-
dicit: « Εα his fortasse dicta sunt alia quidem ab σώμεθα ὦδέ πως λέγοντα· « Τούτων ίσως εἴρηται τὰ
Orpheo, alia vero a Musæo breviter, alia alibi: alia μὲν Ὁρφεῖ, τὰ δὲ Μουσαίῳ καταβραχὺ. ἄλλα ἀλλα-
autem ab Besiodo, alia vero ab Homero, alia verο χοῦ, τὰ δὲ Ἡσιόδῳ, τὰ δὲ Ὁμήρῳ, τὰ δὲ τοῖς ἄλλοις
ab aliis poetis, alia vero in iis quæ scripta sunt so- τῶν ποιητῶν, τὰ δὲ ἐν συγγραφαῖς, τὰ μὲν Ἐλλησι,
Iuta oratione, alia quidem a Græcis, alia vero a τὰ δὲ βαρβάροις. Ἐγὼ δὲ, ἐκ πάντων τούτων τὰ μέ-
(74) Ἀρστοφάνη. Stobæus, tit. 69, citat ex
Euripide in Phænice hunc similem:
Πικρὸν νέα γυναικὶ πρεσβύτης ἀνήρ.
Juveni maritus cconjugi gravis est seneæ.
Anacreontis carmina reperies cum cæteris ejus
operibuε p. 211, edit. 2, B. Steph.,ubi legitur: Βρύ-
οντα μίτραις πολυανθέμοις ἀείδων· « Abundantem
redimiculis varios habentibus lores decantans.
Vide num magis placeat μέλλω cum ἀείδειν. Xuri-
pidis autem γνώμῃ ex Phædra ejus a Stobæo ex-
scribiturlib. XXI De Penere,legiturque οὐμόνος ἐπέρ-
χεται et ψυχὰς χαράττει, « animos vuinerat. » Πάs
similia muita eadem Phædra apud Senecam sct.
. Hippolyti. ConLεcτ.
(75) Mέλπομαι. Μέλπω, si malis, non refragor.
Srpsouno.-Μοx μήτραις pro μίτραις mendose ms.
Paris. In versu seq. ἀείδειν pro ἀείδων. Ibid.
(76) o δέ. Conjuncte quoque scrihi potest δδε,
id eεt, οὗτος. Svunusc.
(77) Mόνοως. Sic Strobæus quidem, et posterio-
res Clementis editiones, metro id exigente: verum
edit. lor. et ms. Paris., μόνον habent.
((78) Ἡκειν. Sententia et structura postulant
ἔχει, vel ἠχεῖ, vel aliud hujusmodi. Sviauε.