PG 9, col. 229
γιστα καὶ ὀμόφυλα συνθεὶς, τοῦτον καινὸν καὶ πολυει-
δῆ τὸν λόγον ποιήσομαι. » Ὡς δὲ μὴ (79) ἄμοιρον
τήν τε φιλοσοφίαν τήν τε ἱστορίαν. ἀλλὰ μηδὲ τὴν
ῥητορικὴν, τοῦ ὀμοίου ἐλέγχου περιίδωμεν, καὶ τού-
των ὀλίγα παραθέσθαι εὕλογον. Ἀλκμαίωνος γὰρ
τοῦ Κροτωνιάτου λέγοντος, « Ἐχθρὸν ἄνδρα ῥᾶον
φυλάξασθαι ἢ φίλον· » ὁ μὲν Σοφοκλῆς ἐποίησεν ἐν
τῇ Ἀντιγόνῃ·
. ᾶ γὸρ
ένοτʼ ἄν ἔλκος (80) μεῖίον ἢ φλος κακόος
ἐν Τηλέφῳ εἰπόντος Εὐριπίδου,
Ἐλληνες ὀντες βαρβάροις δουλεύσομενς
φέως δὲ ποιήσαντος,
Ἐσααν δωρ ψυχῆ, θάνατος δʼ ὐδάτεσσιν ἀμοιβή.
Ἐκ δʼ δδατος γαίη, τὸ δὲ ἐκ γαίης πάλιν ὕδωρ.
Ἐκ τοῦ δὲ ψυχὴ, δλον αἰθέρα ἀλλάσσουσα (82)·
Ἡράκλειτος (83) ἐκ τούτων συνιστάμενος τοὺς λό-
γους, ὦδέ πως γράφει, « υχῇσι θάνατος, ὕδωρ γε-
νέσθαι· ὕδατι δὲ θάνατος, γῆν γενέσθαι· ἐκ γῆς δὲ
ὕδωρ γίνεται· ἐξ ὕδατος δὲ ψυχή· » καὶ μὴν Ἀθά-
μαντος τοῦ Πυθαγορείου εἰπόντος, « Ὅδε γεννᾶτό(81)
παντὸς ἀρχά· καὶ ῥιζώματα τέτταρα τυγχάνοντι,
πῦρ, ὕδωρ, ἀὴρ, γῆ· ἐκ τούτων γὰρ αἱ γενέσεις
τῶν γινομένων· » ὁ Ἀκραγαντῖνος ἐποίησεν Ἐμπε-
δοκλῆς (85)·
Τέσσαρα τῶν πάντων μῥζώματα, πρῶτον ἄκουε·
mo σ8 EIO. orTER.
(79) Ὁς δὲ μή. Ὡς μηδέ Euscbius hanc senten-
tiam recitans in Præparat. Erangel. lib. X, Iap. 2.
(80) ᾶ γὰρ Iένοιτʼ ἄν ἔλκος. Post τί γάρ non
abs re interrogationis notam posueris. Statim ἕλ.-
κος pro vulg. ἕρκος repositum ex Sophocle. Sr.-
sσsc - Τί γὰρ γένοιθʼ ἔρκος ms. Paras. Apud So-
phoclem γίνοιτʼ pro γένοιτʼ exstat Antigones versu
6u7.
(81) ἔενοφῶν. In lib. v De institutione Cyri,
pag. 127, Venophontis sententia sic se habet:
Οὕτε γὰρ ἂν φίλους τις ποιήσειεν ἄλλως πως πλεῖστα
ἀγαθὰ ἐν ποεέμῳ, ἢ πολέμιος δοκῶν εἶναι· οὕτʼ ἂν
ἐχθροὺς πλείω τις βλάψειεν ἄλλως πως, ἢ φίλος δο-
κων εἶναι· « Nec enim aliquis in hello amicos ulla
ratione alia pluribus beneliciis affecerit, quam si
hostis esse putetur : nec inimicos ulla rationequis
affecerit detrimentis piuribus, quam si amicus esse
videatur. »
(82) 2κ δ βδατος. Jos. Scaliger in Notis suis
legt ex ipso Clemente: Ἐκ βέδυος δέ τε γαῖσ· P.
S75, dixit Clemens Orpheum vocasse aquam beay
Phrygum idiomate. Apud lutarchum ex sententia
Heracliti legimus: Πυρὸς θάνατος ἀέρι γένεσις, καὶ
ἀέρος θάνατος ὕδατι γένεσις. CoLXccr.-Sententiæ
hujusce pars prior in ms. Paris. sic se habet: Ἐκ
ὲ ὑδατος γαῖα, τὸ δὲ ἐκγαίας. Ἐκ τοῦ δὲ ψυχή.
(ὲ3) έράμεέειτος. Henr. Stephan. in Poesi philo-
sophiεa. Proclus in Τiæum mentionem ejusdem
Idci facit, meminit et Philo. Cæterum Heraclitum
maximam scriptorum suorum partem ex Orpheo
mutuatum esse idemn Clemens scribit tertia ab eo
loco pagina: Σιωπῶ δὲ Ἡράκλειτον τὸν Ἐφέσιον,ὅς
παρὰ Ὁρφέως τὰ πλεῖστα εἴληφεν. Et Piato in Crα-
δῆ τὸν λόγον ποιήσομαι. » Ὡς δὲ μὴ (79) ἄμοιρον
τήν τε φιλοσοφίαν τήν τε ἱστορίαν. ἀλλὰ μηδὲ τὴν
ῥητορικὴν, τοῦ ὀμοίου ἐλέγχου περιίδωμεν, καὶ τού-
των ὀλίγα παραθέσθαι εὕλογον. Ἀλκμαίωνος γὰρ
τοῦ Κροτωνιάτου λέγοντος, « Ἐχθρὸν ἄνδρα ῥᾶον
φυλάξασθαι ἢ φίλον· » ὁ μὲν Σοφοκλῆς ἐποίησεν ἐν
τῇ Ἀντιγόνῃ·
. ᾶ γὸρ
ένοτʼ ἄν ἔλκος (80) μεῖίον ἢ φλος κακόος
ἐν Τηλέφῳ εἰπόντος Εὐριπίδου,
Ἐλληνες ὀντες βαρβάροις δουλεύσομενς
φέως δὲ ποιήσαντος,
Ἐσααν δωρ ψυχῆ, θάνατος δʼ ὐδάτεσσιν ἀμοιβή.
Ἐκ δʼ δδατος γαίη, τὸ δὲ ἐκ γαίης πάλιν ὕδωρ.
Ἐκ τοῦ δὲ ψυχὴ, δλον αἰθέρα ἀλλάσσουσα (82)·
Ἡράκλειτος (83) ἐκ τούτων συνιστάμενος τοὺς λό-
γους, ὦδέ πως γράφει, « υχῇσι θάνατος, ὕδωρ γε-
νέσθαι· ὕδατι δὲ θάνατος, γῆν γενέσθαι· ἐκ γῆς δὲ
ὕδωρ γίνεται· ἐξ ὕδατος δὲ ψυχή· » καὶ μὴν Ἀθά-
μαντος τοῦ Πυθαγορείου εἰπόντος, « Ὅδε γεννᾶτό(81)
παντὸς ἀρχά· καὶ ῥιζώματα τέτταρα τυγχάνοντι,
πῦρ, ὕδωρ, ἀὴρ, γῆ· ἐκ τούτων γὰρ αἱ γενέσεις
τῶν γινομένων· » ὁ Ἀκραγαντῖνος ἐποίησεν Ἐμπε-
δοκλῆς (85)·
Τέσσαρα τῶν πάντων μῥζώματα, πρῶτον ἄκουε·
mo σ8 EIO. orTER.
(79) Ὁς δὲ μή. Ὡς μηδέ Euscbius hanc senten-
tiam recitans in Præparat. Erangel. lib. X, Iap. 2.
(80) ᾶ γὰρ Iένοιτʼ ἄν ἔλκος. Post τί γάρ non
abs re interrogationis notam posueris. Statim ἕλ.-
κος pro vulg. ἕρκος repositum ex Sophocle. Sr.-
sσsc - Τί γὰρ γένοιθʼ ἔρκος ms. Paras. Apud So-
phoclem γίνοιτʼ pro γένοιτʼ exstat Antigones versu
6u7.
(81) ἔενοφῶν. In lib. v De institutione Cyri,
pag. 127, Venophontis sententia sic se habet:
Οὕτε γὰρ ἂν φίλους τις ποιήσειεν ἄλλως πως πλεῖστα
ἀγαθὰ ἐν ποεέμῳ, ἢ πολέμιος δοκῶν εἶναι· οὕτʼ ἂν
ἐχθροὺς πλείω τις βλάψειεν ἄλλως πως, ἢ φίλος δο-
κων εἶναι· « Nec enim aliquis in hello amicos ulla
ratione alia pluribus beneliciis affecerit, quam si
hostis esse putetur : nec inimicos ulla rationequis
affecerit detrimentis piuribus, quam si amicus esse
videatur. »
(82) 2κ δ βδατος. Jos. Scaliger in Notis suis
legt ex ipso Clemente: Ἐκ βέδυος δέ τε γαῖσ· P.
S75, dixit Clemens Orpheum vocasse aquam beay
Phrygum idiomate. Apud lutarchum ex sententia
Heracliti legimus: Πυρὸς θάνατος ἀέρι γένεσις, καὶ
ἀέρος θάνατος ὕδατι γένεσις. CoLXccr.-Sententiæ
hujusce pars prior in ms. Paris. sic se habet: Ἐκ
ὲ ὑδατος γαῖα, τὸ δὲ ἐκγαίας. Ἐκ τοῦ δὲ ψυχή.
(ὲ3) έράμεέειτος. Henr. Stephan. in Poesi philo-
sophiεa. Proclus in Τiæum mentionem ejusdem
Idci facit, meminit et Philo. Cæterum Heraclitum
maximam scriptorum suorum partem ex Orpheo
mutuatum esse idemn Clemens scribit tertia ab eo
loco pagina: Σιωπῶ δὲ Ἡράκλειτον τὸν Ἐφέσιον,ὅς
παρὰ Ὁρφέως τὰ πλεῖστα εἴληφεν. Et Piato in Crα-